అయోడైన్ అద్భుతాలు!

"థైరాయిడ్ మందు పాపకి పడట్లేదు కదా, ఏం చేద్దాం?" అని ఆలోచించారు మా డాక్టర్. మా చిన్నమ్మాయికి ఊబకాయం. దానికి కారణం లో మెటబాలిజం దానికి కారణం థైరాయిడ్ తక్కువగా పనిచెయ్యడం అని తెలుసుకున్నాం కానీ థైరాయిడ్ మందులు తనకి పడకపోవడంతో వచ్చిందీ సమస్య. ఆ మందులు వాడితే బాగా దగ్గు వస్తోంది. అందుకే ఆపేసాం. "అయోడైన్ లోపం వుండొచ్చు, అది పరీక్షిద్దాం" అని మా హోలిస్టిక్ డాక్టర్ అన్నారు. అయోడోఫోబియా వున్న నేను ఉలిక్కిపడ్డాను. (అయోడైన్ అంటే బెదిరిపోయే గుణాన్ని అయోడోఫోబియా అనొచ్చని డాక్టర్ గుయ్ అబ్రహాం ప్రకటించారు.) అయోడైన్ ఎక్కువ వాడితే థైరాయిడ్ సమస్యలు కదా అని అనుకున్నా కానీ ఊరుకున్నా. 

అయోడైన్ లోడింగ్ టెస్ట్ జరిపించాం. పిల్లలకి 25 మిల్లీ గ్రాముల అయోడైన్, అయోడైడ్ కలిసిన టాబ్లెట్ ఇచ్చాక 24 గంటలు మూత్రాన్ని సేకరించి మెడికల్ ల్యాబుకి ఇవ్వాలి. పెద్దలకు అయితే 50 మిల్లీగ్రాముల ట్యాబ్లెట్లు ఇవ్వాలి. అయోడైన్ చర్మ పరీక్ష, రక్త పరీక్ష, ఉమ్మి పరీక్షలు కూడా వుంటాయి కానీ అవి అంత నమ్మకమయినవి కావు. ఈ లోడీంగ్ టెస్టులో విడిచిన మూత్రంలో ఎంత అయోడైన్ విసర్జించారో చూస్తారు. ఎక్కువ విసర్జిస్తే మంచిది. అందువల్ల శరీరంలో మంచి మోతాదులో అయోడైన్ వుందన్నమాట. తక్కువ విసర్జిస్తే అర్ధం తగినంత అయోడైన్ లేక శరీరం అల్లల్లాడుతోందన్నమాట. మా అమ్మాయి చాలా తక్కువ విసర్జించింది. 

అయోడైన్ లోపం తీవ్రంగా వుందని చెప్పి 6.25 మిల్లీగ్రాముల అయోడోరాల్ (Iodoral) టాబ్లెట్ రోజూ వాడమన్నారు మా ఆస్టియోపాత్ (డాక్టర్).  మూడు వారాలు వాడాక మళ్ళీ సమస్య మొదలయ్యింది. దగ్గు. దాంతో డోసేజ్ ఎక్కువయ్యిందేమోనని రెండు రోజులకు ఒకసారి ట్యాబ్లెట్ వేసుకొమ్మని చెప్పాను. అయోడోరాల్ హాఫ్ లైఫ్ ఒకటి నుండి రెండు రోజులు. కొంత తగ్గింది కానీ పూర్తిగా దగ్గు తగ్గలేదు. నెట్టులో వెతికితే కొంతకాలం ఆపి మళ్ళీ మొదలెట్టొచ్చు అని సూచనలు కనిపించాయి. ఆపేసాం దగ్గు తగ్గింది. మళ్ళీ మొదలెట్టాం - మళ్ళీ వారానికి మొదలయ్యింది. వారానికి రెండు సార్లు మాత్రమే వేసుకొమ్మని చెప్పాను. ఈలోగా వేరొక సందర్భంలో మా డాక్టరుని కలిసినప్పుడు దగ్గు విషయం చెప్పాను. అతను అయోడిజం (అయోడైన్ టాక్సిసిటీ)  ఏమో అనుకొని ఖంగారు పడి మందు మానేసి మళ్ళీ టెస్ట్ చేయించమన్నారు. కానీ అది అయోడిజం కాదని నాకు తెలుసు. అయోడైన్ వాడుతున్నప్పుడు బ్రోమైడ్ తదితర విషపదార్ధాలు శరీరంలోంచి బయటకి వెళుతూ కొంతమందికి కొన్ని సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ కలిగిస్తాయి. 

మళ్ళీ పరీక్ష చేయిస్తే తన శరీరంలో కొద్ది మోతాదులో మాత్రమే అయోడైన్ పెరిగింది అని అర్ధం అయ్యింది. మొదటిసారి 25 mg లలో 12 mg లు విసర్జిస్తే ఈసారి 14 mg లు విసర్జించింది. అయోడైన్ లోపం ఇంకా తీవ్రంగా వుంది కాబట్టి మళ్ళీ మందు మొదలెట్టమన్నాడు. మూడు రోజుల క్రితమే మొదలెట్టాం. మళ్ళీ దగ్గు రావొచ్చు కానీ ఒకటి నుండి మూడువారాల్లో అది తగ్గే అవకాశం వుంది. అయితే అంతకు ముందు రెండు నెలలు అటూ ఇటూగా వాడినప్పుడు చక్కటి ఫలితాలు అందాయి.  రెండు కిలోల బరువు తగ్గింది. ఇంకో ఊహించని పరిణామం. తనకు మైల్డ్ అలెర్జీలు వుండేవి. అది ప్రస్థుతానికి అయితే దూరం అయ్యింది! అయోడైన్ లోపానికి అలెర్జీలకు సంబంధం వుందా అని చూస్తే... వుంది. అస్థ్మా తదితర ఊపిరితిత్తుల  వ్యాధులు రావడానికి ఈ లోపం కూడా కారణం కావచ్చు. 

ఆ రెండు ఫలితాలతో అచ్చెరువొందిన నేను అయోడైన్ గురించి బాగా తెలుసుకొని అయోడోఫోబియా దూరం చేసుకున్నాను. మన జనాల్లో పలు కారణాల వల్ల ఆ లోపం ఎంత వుందో అవగాహన వచ్చింది. దాని వల్ల ఎన్ని ప్రయోజనాలు వున్నాయో, అది ఎంత ముఖ్యమో అవగతం అయ్యింది. నేనూ ఆ పరీక్ష చేయించుకున్నాను. నాకూ ఆ లోపం తీవ్రంగా వుంది. మా అమ్మాయి కంటే నాలోనే ఎక్కువ లోపం వుంది. మా డాక్టరు దగ్గరికి వచ్చేవారిలో నాలోనే లోపం ఎక్కువగా వుందిట. 50 మిల్లీగ్రాములు వాడితే 24 మిల్లీగ్రాములు మాత్రమే విసర్జించాను. మా ఆవిడక్కూడా హైపోథైరాయిడిజం వుంది కనుక తనకి కూడా పరీక్ష చేయించాను కానీ ఫలితం ఇంకా తెలియలేదు. 97 శాతం మందిలో అంతో ఇంతో లోపం వుంటుందని డాక్టర్ డేవిడ్ బ్రవున్స్టీన్ అంటారు. 

కేవలం అయోడైజ్డ్ ఉప్పు వాడకం వల్ల గాయిటర్ తదితర కొన్ని సమస్యలు రాకపోవచ్చు కానీ ఆ మోతాదు శరీర అవసరాలకి ఏమాత్రం సరిపోదు అని అర్ధం అవుతోంది. హైదరాబాదులో అయోడైన్ లోడింగ్ టెస్టులు జరుపుతారా? ఈ పరీక్షలు ఏ ల్యాబుల్లో అందుబాటులో వున్నాయో దయచేసి తెలియజేయగలరు. అక్కడ కొంతమందికి ఈ పరీక్ష జరిపించాల్సివుంది. అలాగే మీరు అయోడైన్ మాత్రలు కానీ ద్రవం కానీ వాడుతున్నట్లయితే మీ అనుభవాలు, అభిప్రాయాలు తెలియజేయండి.

మీకు అయోడైన్ మీద ఆసక్తి వుంటే ఈ క్రింది లింకులోని వ్యాసాలు చదవండి మరి. మీ అనారోగ్యానికి కారణం అయోడైన్ అయివుండొచ్చేమో మరి.

కొంతకాలం ... విరామం

తీరిక, ఓపిక మరియు ఆసక్తి తక్కువయ్యి ఈ మధ్య బ్లాగు వ్రాయడం లేదు. అందుకే కొంతకాలం విరామం ఇస్తున్నా. అలా అని మళ్ళీ రేపో, కొద్దిరోజులకో వ్రాస్తే విరామం అన్నారుగా అని అనకండేం.

చదువుతున్నా... Failure is not an option


నాకు స్పేస్ ఎక్స్‌ప్లోరేషన్స్  ఇష్టం. అందుకే చంద్ర గ్రహ యాత్రలు గట్రా చదివేస్తుంటాను. ఈమధ్య గ్రంధాలయానికి వెళ్ళి చూస్తే Failure Is Not an Option: Mission Control From Mercury to Apollo 13 and Beyond పుస్తకం కనపడింది. దీన్ని జీన్ క్రంజ్ అనే ఫ్లయిట్ డైరెక్టర్ వ్రాసారు. అమెరికా అంతరిక్ష పరిశోధనల తొలిరోజులు చదవడం ఎంతో బావుంది. ప్రస్తుతం అంతరిక్షం లోకి అమెరికా వారు పంపిస్తున్న అమెరికా తొలి మానవుడిని గురించిన ఘట్టం చదివేస్తున్నాను. చంద్ర గ్రహం దాకా ఇంకా వెళ్ళలా. పుస్తకం ఆసక్తి కరంగానే వుంది. ఈ విషయాల గురించి ఎవరు ఏం వ్రాసినా నాకు ఆసక్తి గానే వుంటాయి లెండి.  

http://www.amazon.com/Failure-Is-Not-Option-Mission/dp/1439148813



కేంపింగ్‌కెళ్ళొచ్చాం

శనివారం సాయంత్రం ఒక గృహప్రవేశం వుండటం వల్ల ఆదివారం ఉదయం బయల్దేరి మిషిగన్ లో వున్న సిల్వర్ లేక్ డ్యూన్స్ (ఇసుక తిన్నెలు)  కి వెళ్ళాం. మాతో పాటు ఇంకో మూడు కుటుంబాలు జత కలిసాయి.   మా దగ్గరి నుండి 4 గంటల ప్రయాణం. 2000 ఎకరాల ఇసుక తిన్నెలు అవి. అందులోకి రైడ్ తీసుకున్నాం. ఒక మోటారు బగ్గీలో 45 నిమిషాలు తిప్పి చూపించారు. చాలా బావుంది రైడ్. ఆ విశాలమయిన ఇసుక తిన్నెల్లో  ఎత్తుపల్లాల మీద వేగంగా ప్రయాణిస్తుంటే ఎంతో సరదాగా అనిపించింది. అటు తరువాత ఎంతో ఎత్తయిన, విశాలమయిన ఆ ఇసుక తిన్నెల మీద నడుస్తూ, దూకుతూ, దొర్లుతూ, జారుతూ సిల్వర్ సరస్సు వద్దకు చేరి ఆ బీచ్ వద్ద కాసేపు ఆడుకున్నాం. 

 ఇహ చీకటి పడుతుందనగా కేంపింగ్ సైటుకి వెళ్ళి టెంట్లు వేసాం. ఫైర్ పిట్ లో మంట రాజేసి చలి కాచుకుంటూ ముచ్చట్లు చెప్పుకున్నాం. ఆ తరువాత ఆ మంట మీద గ్రిల్ వేసి బార్బెక్యూ చేసాం. పలువులు పలు ఆహార పదార్ధాలు తెచ్చారు కాబట్టి నుష్టుగా భుజించాం. అర్ధరాత్రికి ముచ్చట్లు చాలించి పడుకొని ఉదయం ఆరు తరువాత లేచాం. కాస్త చలిగా వుండటంతో మళ్ళీ మంట రాజేసాం. మంట కాగుతూ ముచ్చట్లు చెప్పుకుంటూ అల్పాహారం ఘనంగా తీసుకున్నాం. పదింటికి మా క్యాంప్ సైటుకి ఆనుకునే వున్న బీచుకి వెళ్ళి రింగ్ బాల్, ఫ్రిస్బీ ఆడాం. వాలీబాల్ బీచ్ కి తీసుకెళ్ళడం మరిచాం. పిల్లలు ఇసుకలో ఆటలు ఆడారు. కేంపింగ్ సైటూ, బీచూ ఎంతో బావున్నాయి.

పదకొండున్నరకి కేంపుకి తిరిగివచ్చి స్నాక్స్ తినేసి మా గుడారాలు పీకేసాం. ఆ తరువాత అటునుండి బయల్దేరి మస్కెగాన్ పార్కుకి వెళ్ళాం కానీ అక్కడ వాతావరణం బావుండకపోవడంతో ఇంటికి బయల్దేరాం. ఇంటికి వచ్చేసరికి సాయంత్రం ఆరు గంటలు అయ్యింది. అలా జరిగింది మెమోరియల్ లాంగ్ వీకెండ్.

ఇలాంటి ఆహారం తింటున్నా...

ఇంకా నాకు డయాబెటిస్ రాలేదు కానీ రాకుండా చూసుకోవాలి కదా. అందుకే ఈ మధ్య (మళ్ళీ) అహారంలో కొన్ని మార్పులు చేసాను. కార్బోహైడ్రేట్స్ కాస్త తగ్గించాలనేది నా లక్ష్యం. పళ్ళూ, కూరగాయలూ బాగా తినాలి. భేష్ కానీ కూరగాయలు, ఆకులూ తినాలంటే రుచి దొరకవే. సలాడ్ డ్రెస్సింగులో కూడా ఫ్యాట్ బాగా వుంటుంది. అవి వేసుకున్నా నాకు అంత రుచిగా అనిపించదు. రోజూ తినలేము.

కొన్ని సార్లు సూపులు గట్రా కొనుక్కువచ్చి ప్రయత్నించాను. కొన్ని రోజులు గ్రీన్ స్మూతీస్ ప్రయత్నించాను. కొన్ని కారణాల అవి కుదరలేదు. ఇక అలాక్కాదని కట్ చేసిన కూరగాయలు దొరుకుతాయి కదా. వాటితో పాటుగా ఇంట్లో వున్న నచ్చిన కూరను కలిపి కొన్ని నీళ్ళు కలిపి ఉడికిస్తున్నా. అలా చక్కటి వెజిటబుల్ సూప్ తయారవుతోంది. అందులో కలిపేది నాకు నచ్చిన కూరనే కాబట్టి రుచికరంగా వుంటోంది.  అప్పుడప్పుడు నాకు ఇష్టమయిన పచ్చడి కూడా కలిపేసి తింటాను. అలా ఒకటి రెండు రవుండ్లు లాగించాకా కొద్దిగా వరి అన్నం తీసుకుంటాను. ఉదాహరణకు నిన్న మా ఇంట్లో కంది పప్పు కూర చేసింది మా ఆవిడ. అదీ, ఆవకాయా కూరగాయ ముక్కలకు కలిపి నీళ్ళు పోసి మరిగించాను. చక్కటి సూప్ తయారయ్యింది. దీనికి ముందు ఇంకో పని చేస్తుంటాను. కట్ చేసిన ఆకుకూరలను ఒక రవుండ్ లాగిస్తుంటాను. వాటిని కూడా కూరతోనో, చట్నీతోనో నంజుకుతింటాను. 

ఇవాళ శుక్రవారం కనుక ఇంట్లో నాన్ వెజ్ కూర వుండి వుంటుంది. అదియునూ కూరగాయలతో కలిపి (నాన్) వెజ్ సూపు చేసుకోవాలి. ఈ వ్రాసినదంతా రాత్రి భోజనం గురించి. పనిరోజుల్లో మధ్యాహ్నం చపాతీలు, పళ్ళూ తింటాను.   ఉదయం స్నాకుగా మొలకెత్తిన లేదా నానబెట్టిన శనగలు తింటాను. ఇహ వారాంతాలు ఆహార నియంత్రణ పెద్దగా చెయ్యను.  అలా అని అతిగా కూడా తినను.

పిల్లలూ - పల్లెలూ

పట్నాల్లో వుంటున్న వారు తమ పిల్లలని ఏడాదికి ఒకసారయినా పల్లెలకు తీసుకొనివెళ్ళి కొన్నాళ్ళయినా గడుపుతున్నారో నాకు తెలియదు కానీ... మా పిల్లలు ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు కొంతకాలం అయినా గ్రామాల్లో వుండి వచ్చేలా ప్రోత్సహిస్తుంటాను. అయితే మా ఆవిడకి పల్లెలంటే పరాకు అవడంతో అలా పిల్లలతో సహా వెళ్ళి ఇలా ఒక్క రోజులో వచ్చేస్తుంది. మా అత్తగారి ఊరు పల్లెటూరే లెండి. అలా పిల్లలకి పెద్దగా గ్రామ వాతావరణంతో పరిచయం కలగడం లేదు. నేను ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు పిల్లలు నాతో పాటే వుంటే కనుక గ్రామాల్లో వున్న మా బంధుమిత్రుల ఇంటికి వారినీ తీసుకువెళుతుంటాను. 

అయినా అప్పటి గ్రామాల్లా ఇప్పటి గ్రామాలు వుండటం లేదనుకోండి కానీ గుడ్డి కంటే మెల్ల నయం కదా.

చీప్ అండ్ బెస్ట్ ఆశ్రమాలు సూచించండి

APలో కానీ ఇండియాలో కానీ చక్కని ప్రశాంతమయిన వాతావరణంలో వుండే ఆశ్రమం ఎక్కడుంది? స్వామి సత్యానందాశ్రమం లాంటి బాగా డబ్బులు గుంజే అశ్రమాలు నాకు చెప్పకండి బాబో. ఇదంతా ఎందుకు అని అడక్కండి. అది నా ప్లాన్ C లెండి.  ఏదో నా లెవలుకి తగ్గట్టుగా చవక అయిన ఆశ్రమాలు మీకు తెలిస్తే చెప్పండి. 

అంబానీకి Z భద్రత - భేష్

ఇండియా వెలిగిపోతోంది. ఎర్ర బుగ్గల గురించి సుప్రీం లబలబలాడుతూవుంటే ప్రభుత్వం ఏకంగా ప్రైవేటు వ్యక్తులకూ పైలట్ కార్లు సమకూర్చుతోంది.

పల్లె జీవనంకై పరుగులు పెడుతున్న నా మనస్సు

ఏంటో ఈ కృత్రిమ ప్రపంచం, కృత్రిమ బంధాలు చూసి చూసి విసుగొస్తోంది. నేను చిన్నప్పుడు పెరిగిన పల్లె జీవనం రారామ్మంటోంది. అలా అని అప్పుడున్న పెల్లె వాతావరణం ఇప్పుడు వుండకపోవచ్చు కానీ ఏదయినా మారుమూల పల్లె వెతుక్కోవాలేమో. చిన్నప్పుడు ఎంత బావుండేదీ. టివీలూ, నెట్టులూ లేక అంత బాగా ఆరుబయట అందరం రేడియో వింటో కబుర్లు చెప్పుకునేవారం. అలాంటి జ్ఞాపకలు ఎన్నెన్నో.

మా కజిన్ ఒకరు ఎంచక్కా తన కుటుంబాన్ని సిటీలో వుంచి తన పల్లెల్లో వ్యాపారాలు పెట్టాడు. కోళ్ళ పెంపకం, గొర్రెల పెంపకం, పాడి మొదలయినవి. అబ్బా, నాకయితే అక్కడికి రెక్కలు కట్టుకొని వాలాలని అనిపిస్తోంది. ఎప్పుడూ కంప్యూటర్ డబ్బా ముందు ముఖం వేలాడేసుకొని చేసే ఉద్యోగాలు చేసిచేసి విసుగొస్తోంది. అలా పల్లెలో పచ్చని పరిసరాల మధ్య, పెంపుడు జంతువుల మధ్య తిరిగుతూ శ్రమిస్తూ వుంటే ఎంత బావుంటుందో అనిపిస్తుంది. 

నేనూ తన వ్యాపారంలో జత కలుస్తా అంటే సంతోషంగా తను ఆహ్వానించవచ్చు కానీ తీరా తట్టాబుట్టా సర్దుకొని వచ్చాకా అది నా వల్ల కాకపోతేనో? ఆ వ్యాపారం సరిగా నడవకపోతేనో? ఈ సారి ఇండియా వచ్చినప్పుడు ఓ నెల రోజులు అక్కడ గడిపి ట్రయల్ చూడాలి.

మీ సలహా ఎంటి? మీ ఇంట్లో వారి అభిప్రాయం తెలుసుకోండి అనేటటువండి రొటీన్ సలహాలు ఇవ్వకండేం.

ఓకవేళ పూర్తిగా తరలి రావడానికి ప్రాక్టికల్ గా సాధ్యపడకపోతే ఏడాదికి ఒకసారయినా వచ్చి ఓ నెల రోజులయినా పల్లెల్లో గడిపి వెళ్ళాలనేది నా ప్లాన్ B.