మరో ఎత్తు చూపులు


నా ఒకానొక కోడలిని ఎత్తు కారణంగా పెళ్ళికి తిరస్కరించానని చెప్పాను కదా. మళ్ళీ అలాంటిదే ఒకటి అయ్యింది. మా ఫ్రెండ్ వేణుకి తెలిసిన అమ్మాయి ఈమె. పేదవారు. సూర్యాపేటకు దగ్గర్లోనే ఒక పల్లెటూరు వాళ్ళది. ఈమె మాత్రం హైద్రాబాదులో ఏదో చిరుద్యోగం చేసుకుంటూ వుండేది. తండ్రి వీర తాగుబోతు. ఆ అమ్మాయి మీద రకరకాల పుకార్లు వున్నాయి. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో పాపం ఆ అమ్మాయిని పెళ్ళి చేసుకోవడానికి ఎవరూ రావడం లేదు. 

ఆ అమ్మాయితో ఇదివరకు నాకు కొద్దిగా పరిచయం వుంది. సూర్యాపేటలో ఒక సామాజిక సేవా సంస్థలొ ఆమె పనిచేస్తున్నప్పుడు కొద్దిరోజులు నేను కూడా స్వచ్చందంగా ఆ సంస్థలో పని చేసాను. అప్పుడు కలిసి పనిచేసాము. వాళ్ళు పేదవారయినా, తండ్రి తాగుబోతు అయినా, ఆమెకు ఇతరులతో పెళ్ళికి ముందు ప్రేమలున్నా, సంబంధాలున్నా అది మనకు సమస్య కాదు. ఆ అమ్మాయిని ఇదివరకే చూసాను కాబట్టి ఎలా వుంటుందో తెలుసు. గొప్ప అందగత్తె కాకపోయినా ఫరవాలేదు. నాకు నచ్చింది. కాకపోతే నాకంటే ఎత్తు ఏమో అన్న సంశయం.   

ఆమెతో మాట్లాడి అలాగే ఎత్తు విషయం చూడటానికని వాళ్ళ ఇంటికి పెళ్ళి చూపులకు వెళ్ళాను. చక్కగా మాట్లాడుకున్నాము. ఆమ్మాయీ, మర్యాదా, మన్ననా అన్నీ నచ్చాయి. నిలబడి ఎత్తు చూసుకున్నాము. హ్మ్. నాకంటే ఎత్తే! నాకు ఎటూ పాలుపోలేదు. నా నిర్ణయం మా ఫ్రెండు ద్వారా తెలియజేస్తానని చెప్పి బయటపడ్డాను.

నా దగ్గరి స్నేహితులతో చర్చించాను కానీ ఎటూ నిర్ణాయించుకోలేకపోయాను. ఆమెతో కొద్ది పరిచయం ఇదివరకే వుంది కనుక ఆ అమ్మాయి మంచిదని నాకు తెలుసు. ఆమెను పెళ్ళిచేసుకుంటే ఒక పేద కుటుంబానికి సహాయం చేసినట్లవుతుందనీ తెలుసు. ఎటూ నిర్ణయించుకోలేక నిర్ణయాన్ని కొద్ది రోజులువాయిదా వేసాను.

ఇలా పెళ్ళి చూపులు జరిగిన విషయం వాళ్ళ ఆఫీసులో తెలిసిందిట. ఈ సంబంధం అన్నా కుదురుతుందేమోనని ఆఫీసులోని ఆమె శ్రేయోభిలాషులు తరచుగా ఈమెను కనుక్కుంటుండేవారట. ఇంకా నిర్ణయం రాలేదని చెప్పేసరికి వారు ఈమె మీద జాలిపడేవారుట. ఈ విషయాలు ఆమె నా ఫ్రెండుకి చెప్పింది. అతని ద్వారా ఈమె సంగతులు తెలుస్తుండేవి.    

అనేక తర్జనభర్జనల మీదట ఆమెను తిరస్కరిస్తూ నిర్ణయించుకున్నాను. ఇప్పుడామె ఎక్కడ వుందో, ఏం చేస్తుందో తెలియదు. ఆ తరువాత ఆమె ఎప్పుడూ నాకు తటస్థపడలేదు. ఎత్తు కారణంగా మరో చక్కటి అమ్మాయిని దూరం చేసుకున్నానా అనిపిస్తుంది. అవసరం వున్నవారికి సహాయం చేస్తేనే ఆ సహాయానికి సార్ధకత వుంటుంది కదా.  అలాంటి సహాయం చెయ్యగలిగి కూడా... చెయ్యలేకపోయానే అన్నది గుర్తుకువస్తే మనస్సు చివుక్కుమంటుంది.  ప్చ్!

అవతార్ రెండో సారీ చూసేగా!


ఈమధ్య బ్లాగుల్లో అవతార్ గురించి నెగటివ్ ట్రెండ్ మొదలయ్యింది. అవతారుకి అదేదే బెస్ట్ సినిమా, కథ అవార్డులు రావడంతోనే అదంటే అసహ్యం మొదలయ్యింది కొందరికి! అవతార్ ఒక్కసారి చూసామంటేనే అదోలా చూస్తున్నారు జనాలు.  ఇక రెండోసారి నేను చూసానంటే నన్ను ఇంకా ఎలా చూస్తారో, ఎలా అంచనా వేస్తారో ఈ జనాలు :( 

రౌడీ ఈసినిమా చూసి అడవులు పట్టిపోయారుట - తన తోకని దేనికి తగిలించాలా అని వెతుకుతూ అలా అలా అంతర్ధానం అయ్యారుట. మళ్ళీ వారిని ఈ జనజీవన స్రవంతిలో కలపడానికి చర్యలు తీసుకుంటున్నట్లు అభిజ్ఞవర్గాల ద్వారా విశ్వసనీయమయిన భోగట్టా. ఇంకో బ్లాగరూ 'ఇదేం అవతారం మహా ప్రభో' అని వ్రాసారు. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో నేను రెండో సారి సినిమా చూసానంటే  కామెంట్స్ అనే రాళ్ళ ద్వారా జనాలు నన్ను కొడుతారేమోనని భయంగానే వుంది :(

తొందరపడకండి, నా మీద రాళ్లలాంటి కామెంట్స్ విసరకండి. నేను ఎందుకు ఆ సినిమా రెండో సారి చూసానో, ఎందుకు అలా చూడాల్సివచ్చిందో ఈ దీనుడి దీనగాధని అర్ధం చేసుకోండి. అబ్బో, నీ సంగతి మాకు తెలియదా నవి హీరోయిన్ను చూడటానికి వెళ్ళావంటారు కదూ. హి హీ, కొంత నిజమే, కాదన్ను.

ఇంతకుముందు ఐమాక్స్ లో చూసా కదా ఇప్పుడు రియల్ 3D లో చూస్తే ఎలా వుంటుందా అని చూడటానికి కూడా వెళ్ళాను కానీ అదే ప్రధాన కారణం కాదు.  సినిమాను మరోసారి అనుభవించడానికి వెళ్ళాను కానీ అదీ ప్రధాన కారణం కాదు. మరెందుకు? ఇందుకు. ప్రతిరోజూ మధ్యాహ్నం ఆఫీసులో వున్నా, ఇంట్లో వున్నా ఓ ఇరవై నిమిషాలు కునుకు తీస్తాను. ఆఫీసులో అయితే గది తలుపు వేసుకొని కునుకు తీయడమో లేక కళ్ళు తెరచి వుంచే  కంప్యూటర్ కేసి చూస్తూ పవర్ న్యాప్ తీయడమో చేస్తుంటాను.

మొదటిసారి అవతార్ సినిమాకు మ్యాట్నీ షోకి వెళ్ళాము. కొద్దిసేపయ్యాక నిద్ర విపరీతంగా ముందుకువచ్చింది. హాయిగా ఓ ఇరవై నిమిషాలు కునుకు లాగించాను. ఆ సినిమా జోరులో వుండి మా ఆవిడ గానీ, పిల్లలు కానీ నా నిద్రని గమనించలేదులెండి. అలా గప్‌చుప్ గా లాగించాను కానీ ఆ ఇరవై నిమిషాలూ ఆ చిత్రరాజాన్ని మిస్సయ్యాను కదా అన్న అపరాధభావన నన్ను దహించివేస్తూ వచ్చింది. ఇక తాళలేక మా పిల్లలని వెంటేసుకొని  గత వారం మళ్ళీ సినిమాకి వెళ్ళాను.  మళ్ళీ మ్యాట్నీకే వెళ్ళాం అనుకోండి కానీ ఈ సారి జాగ్రత్తగా వ్యూహ రచన చేసాను. ఇంతకుముందు నిద్రపోయినప్పటి సన్నివేశాలు జరిగిపోయేదాకా ఆగి అప్పుడు ఎంచక్కా కునుకులోకి వెళ్ళాను. అలా మొత్తం మీద సినిమా మొత్తం కవర్ చేసేనన్నమాట. సెబ్బాశ్!

ఇంటికి వచ్చాక ఆనందం ఆపుకోలేక మా ఆవిడకి అసలు రహస్యం - అనగా ఈ సినిమా ఎందుకు రెండో సారి చూడాల్సివచ్చిందీ చెప్పాను. నా వైపు అదోలా చూసింది. మీరెలా చూస్తున్నారు ఇప్పుడు నా వైపు?  

అవతార్ సినిమా గురించి మా చిన్న పాప కామెంట్: మోదటి పది నిమిషాలే 3D. తరువాత అంతా రిప్ఆఫ్ (లాగే వుంది)!  (IMax or Real 3D)

అయిననూ చూసి తీరవలె...


హమ్మ, హమ్మ ఎంత కుట్ర, హెంత కుట్ర! బ్లాగులోకంలో నాకు తసమదీయులు వున్నారని తెలుసుగానీ ఇంతమంది తసమదీయులు వున్నారనిన్నూ, ఇంతలా నా మీద కుట్రలు చేస్తారనిన్నూ ఊహించలేకపోయాను. గత టపాలో 'అదుర్స్' అనే చిత్రరాజమును చూస్తే బాగుండేదేమో అన్న కోరికను కొద్దిగా బయటపెట్టాను. అంతే నా శ్రేయోభిలాషుల ముసుగులో నా శత్రువులు అంతా చేరి నన్ను ఆ చిత్రాన్ని చూడొద్దు చూడొద్దు అనే ఒహటే రకరకాల వర్ణనలతో భయపెట్టారు. 

నేను ఎక్కడ Jr. NTR స్టెప్పులకు పడిపోతానో లేక మా బ్రాహ్మి కామెడీకి పరవశించిపోతానో లేక షీలా అందాలను మైమరచిపోతానో అని ఈ అందరి కుట్ర, దగా. పోనీ వద్దులెండి అని అందరూ మామూలుగా చెప్పారా? లేదు, రకరకాలుగా ఆ సినిమాను వెగటుగా వర్ణించి చెప్పారు. హమ్మ హమ్మ ఇంతమంది నా మీద కుట్ర చేసి ఆ సినిమా చూడవద్దంటున్నారూ అంటే ఆ సినిమా తప్పకుండా గొప్పదయ్యే వుంటుంది.  అలా అని నేనేదో Jr. NTR వీరాభిమానిని అనుకునేరు - అస్సలు కాదు. అలా అని షీలాకు వీరాభిమానిని కాదు గానీ ఆమె కాస్త నచ్చుతుంది. ఇదివరలో ఈ చిత్రరాజాన్ని చూడాలని పెద్దగా వుండేది కాదు కానీ మీరందరూ కట్టగట్టుకొని వద్దంటున్నారు కాబట్టి నాలో ఆ సినిమా చూసి తరించాలనే పట్టుదల పెరిగింది. నేను ఆ సినిమా చూడాల్సిందే, నన్నాపకండి, నన్నాపకండి.  

పాపం పవన్ ఒక్కడే నా నిజమయిన శ్రెయోభిలాషి. అతనొక్కడే ఆ సినిమా ధైర్యంగా చూసెయ్యమని నైతిక ధైర్యం ఇచ్చేడు.  అతగాడిని చూసి నేర్చుకోండి అందరూనూ. ప్రోత్సాహం అంటే అలా వుండాలి! నామీద ఎంత కోపం వున్నా ఇలా ఓ చక్కటి చిత్రాన్ని నాకు దూరం చేయాలని మీకు ఎలా అనిపించిదీ అని నిలదీసి ప్రశ్నిస్తున్నా! మీకే కనుక హృదయం వుంటే నన్ను ఈ సినిమా చూడమని వెంఠనే ప్రోత్సహిస్తారు.   

మీరెంత నిరుత్సాహపరచినా నేను ఆ సినిమా చూడటం ఆగను. నన్ను ఎవరు ఆపుతారో చూస్తాను! చూసి మీ కుట్రలన్నింటినీ భగ్నం చేయకపోతే నా పేరు శరత్తే కాదు. రండి, ఎవరు నా హితులో లేక శత్రువులో ఇప్పుడే తేలిపోవాలి. మీరు ఎటువైపు అనేది ఇప్పుడే, ఇక్కడే తక్షణం నిర్ణయించుకోండి. ఎవరయితే అదుర్స్ చూడవద్దంటున్నారో వారిని తసమదీయుల లిస్టులోకి వెళతారు. అనగా బ్లాకు లిస్టన్నమాట. అనగా నల్లకాగితం మీద తెల్లగా మీ పేర్లన్నీ వ్రాసి పెట్టుకుంటానన్నమాట. 

అవునూ మాయాబజార్ సినిమా చూసి చాలాకాలమయ్యింది. తసమదీయులు అంటే ప్రత్యర్ధి వర్గం వారే కదా?

పెల్లెటూరి కోడలితో పెళ్ళి ప్రయత్నాలు


ఈ అమ్మాయి పేరు మంజరి అనుకుందాము. మంజరి మా కజిన్ చిన్న బిడ్డ. బావుంటుంది, మర్యాద, మన్నన, మంచితనం. నాకు బాగా దగ్గరి చుట్టాలమ్మాయే కావడంతో ఆ అమ్మాయి నాకు బాగా తెలుసు. వారి కుటుంబం కూడా చాలా చక్కనిది. తనకు తండ్రి చిన్నప్పుడే పోయారు. అక్క పేదరికంతో పిల్లలని ఎలాగోలా నెట్టుకువస్తోంది. ఈ అమ్మాయిని పెళ్ళి చెసుకోవడం ద్వారా వాళ్ళ కుటుంబానికీ కొంత అండగా వుండవచ్చు అనుకున్నాను. మనకు కట్నాల పట్టింపులు ఏమీ లేవు కాబట్టి అలా కూడా వారి సమస్య తీర్చినట్లుంటుంది.

ఊరికి వెళ్ళినప్పుడల్లా వారింటికి వెళ్ళి తప్పక గడుతుండేవాడిని. ఆ ఇంట్లోని పిల్లలూ, పెద్దలూ నన్ను బాగా ఆప్యాయంగా చూసుకుంటారు. మా అందరి మధ్య మంచి అనుబంధం వుంది. వారి ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడల్లా వారి ఇంటిలో ఒక సభ్యుడిగా కలిసిపోయేవాడిని. నా చిన్న కోడలు మంజరితో సహా పెద్ద కోడలు, అల్లుడు కూడా వాళ్ళ చిన్నప్పటినుండీ నాతో ఆడుతూ, పాడుతూ తిరిగిన వారే. వాళ్ళింటికి వెళితే నన్ను ఇక వదలనే వదలరు. బ్యాక్ గ్రవుండ్ అంతా బావుంది - భేష్ కదూ.      

...కానీ వారి నుండి పెళ్ళి ప్రస్థావన మాత్రం ఒక్కసారి కూడా రాలేదు. మరి స్థాయి, హోదా, ఆస్థి గట్రాలలో అంతరాల వల్ల ధైర్యం చేయలేదా మరేదన్నానా అనేది నాకు తెలియదు. ఆ విషయం తెలుసుకోవడానికని నా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ వేణుని వురమాయించాను. అతను మా ఊరెళ్ళి మా కజిన్ కుటుంబంతో మాట్లాడి వ్యవహారం అంతా దాదాపుగా చక్కబెట్టుకొని వచ్చాడు. భేష్. ఇంకా బావుంది. వాళ్ళకీ నేను బాగా ఇష్టమే కానీ పెళ్ళి గురించి అడగడానికి మొహమాటపడుతున్నారంట. సో, అన్ని సమస్యలు తీరాయి. కాదు - ఇంకో సమస్య, ముఖ్యమయిన సమస్య వుంది.   

కొన్నిట్లో నావి రాడికల్ భావాలు. అవి నాకు ముఖ్యం. వాటితో ఆ అమ్మాయి ఏకీభవించాలి కదా. ఆమెతో చక్కటి స్నేహం వున్నా ఈ టాపిక్ మా మధ్య ఎప్పుడూ రాలేదు. అమ్మాయి ఎంత చక్కటిదయినా నా భావాలతో ఏకీభవించలేకపోతే ప్రయోజనం లేదు. అందుకే మంజరితో ఏకాంతంగా మాట్లాడాలని నిర్ణయించుకున్నాను. అయితే పరిష్కరించుకోవాల్సిన సమస్య ఇంకొకటి వుంది. అది ఎత్తు.

అవును. ఎత్తు. నేను కాస్త పొట్టి. అమ్మాయి నాకంటే ఎత్తు వుంటే నాకు ఇష్టం వుండదు. ఆ రోజుల్లో మా ఫ్రెండు వేణునే కాకుండా ఇంకొక దగ్గరి బంధువు కూడా తమ కంటే ఎత్తయిన పెళ్ళాన్ని చేసుకొని పడుతున్న అష్టకష్టాలు నాకు తెలుసు. ఎత్తు వున్న భార్యను గమనించకుండా ఎటన్నా నడిచివెళుతున్నపుడు తమ భార్యలని మూడు అడుగుల దూరంలో నడవమని ఆదేశించేవారు వాళ్ళు! ఎత్తు వున్న పెళ్ళాంతో వచ్చే కష్టాలు పగవాడిక్కూడా వద్దని నాకు మా ఫ్రెండు వేణు ఎప్పుడూ సినిమా స్కోప్లో చెబుతుండేవాడు (అప్పుడు ఐమాక్స్ లు లేవు మరి).  తన జీవితం ఎలా అయిపోయినా తన మిత్రుడి - అనగా ఈ శరత్తు జీవితం అయినా సరి అయిన ఎత్తులో వుండాలని మా వేణు కంకణం కట్టుకొని ఒక టేప్ పట్టుకొని తిరుగుతుండేవాడు.  

 అన్నిరోజులు ఆ అమ్మాయితో స్నేహంగా వున్నా ఈమధ్య తాను ఎత్తుపెరిగిందేమో అని సంశయం. ఆమె దాదాపుగా నా ఎత్తో, నాకంటే ఎత్తో వుండే సూచనలు వున్నాయి. నా ఎత్తు అయితే ఎలాగోలా కష్టకష్టంగా అడ్జస్ట్ చేసుకొవచ్చు కానీ నాకంటే ఎత్తయితే? బాప్ రే బాప్.. వద్దు వద్దు. మరి ఎత్తు సంగతి ఏం చేద్దాం అని వేణుని అడిగాను. నేను వున్నా కదా అని నన్ను మేము వుంటున్న సూర్యాపేట నుండి మా స్వంత ఊరు తీసుకువెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక మిత్రుని ఇంట్లో నన్ను కూర్చోబెట్టి టేప్ తీసుకొని మంజరి ఇంటికి వెళ్ళాడు. 

మా ఫ్రెండు ఇంట్లో కూర్చొని వున్న నాకు తెగ సస్పెన్స్. ఎత్తు సరిపోతుందో లేదో అని. అక్కడున్న మా ఫ్రెండు వెంకట్ రెడ్డితో దీని గురించే చర్చలు. కొద్ది సేపు అయాక ముఖం వేళాడేసుకొని వచ్చాడు వేణు. విషయం అర్ధమయ్యింది. నాకంటే దాదాపు రెండు అంగుళాలు ఎక్కువ ఆ అమ్మాయి. దీర్ఘంగా నిట్టూర్పు విడిచాను.  హ్మ్మ్

ఆ అమ్మాయిని చూసినప్పుడల్లా అనుకుంటాను - చక్కటి అమ్మాయిని మిస్సయ్యానని. ప్చ్!    ఆ తరువాత ఆ అమ్మాయికి ఒక పేద అబ్బాయితో పెళ్ళి అయ్యింది. కొంతకాలం నుండి కొద్దిగా జీవితంలో పైకి వచ్చినట్లున్నారు. నా గురించి ఆ అమ్మాయి మనస్సులో ఏం వుండేదో ఎప్పుడూ కనుక్కోలేకపోయానే అనిపిస్తుంటుంది. ఎందుకో చాలా స్నేహితంగానే వున్నా కూడా ఆమె మనస్సులోకి తొంగిచూడలేకపోయాను. ఒకవేళ చూసివుంటే - ఒకవేళ అమ్మాయికీ నా మీద అనురాగం వుండివుంటే ... ఎత్తుని త్యాగం చేసేవాడినేమో!...ఏమో? ఏంటో కొన్ని కొన్ని బంధాలు ఇలాగే అస్పష్టంగా మిగిలిపోతుంటాయి - ఎందుకిలాగా? అర్ధం కాదు. అదీ జీవితాల్లో ఒక భాగం కాబోలు.

పల్లెలో పెళ్ళిచూపులు


ఆఫీసులో పనిలేదు, పండగ కాబటి తెలుగు పేపర్లు అప్ద్‌డేట్ కావడం లేదు. బోర్ గా వుంది అందుకే కాలక్షేపానికి నా ఒక పెళ్ళి చూపుల ముచ్చట్లు వ్రాస్తున్నాను.    

మా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ చెప్పగా ఒకరి ఇంటికి పెళ్ళిచూపులకని వెళ్ళాను. మా ఫ్రెండుకి తెలిసిన ఒక సారు బంధువుల అమ్మాయి అట. ఒక పల్లెటూరు అది. నన్ను ఒక గదిలో కూర్చోబెట్టి మా ఫ్రెండ్ ఇంటివారితో మాట్లాడటానికని లోపలికి వెళ్ళాడు. మనకు పెళ్ళి చూపులు చూడటం పెద్దగా అలవాటు లేదు కదా కాస్త ఉద్విగ్నంగానే వుంది.   

అప్పుడు టీ తీసుకొని నవ్వుతూ అమ్మాయి గదిలోకి వచ్చింది. ఆమె నవ్వు నచ్చింది, అందం నచ్చింది. ఆమె ఇచ్చిన టీ తీసుకుంటూ నేనూ నవ్వాను. ఆమే నవ్వింది - నేనూ నవ్వాను. ఇక కూర్చుంటుందేమో అనుకున్నాను కానీ తుర్రుమంది. హర్రె. అమ్మాయి నచ్చింది కానీ ఆమె భావాలు, అభిప్రాయాలూ గట్రా ఏమీ కనుక్కోలేకపోయనే, ఎలాగబ్బా. అలా వెకిలి నవ్వులు నవ్వకుండా గంభీరంగా అమెను కూర్చొమ్మని అడగాల్సివుండె అని చింతిస్తూ వుండగానే మా ఫ్రెండ్ వచ్చాడు.

నేను చిద్విలాసంతో అతని వైపు చూసాను. నేను ఎందుకు అలా చూస్తున్నానో అతనికి అర్ధం కాలేదు గానీ "పద అమ్మాయిని చూద్దువు గానీ" అన్నాడు
"అమ్మాయిని నేను అప్పుడే చూసేగా" అన్నాను మందహాసం చేస్తూ
"హ? ఎప్పుడు చూసావు?"
"టీ ఇచ్చింది కదా నాకు"
"నీ మొఖం. ఆమె ఆ అమ్మాయి కాదు. ఈ సారు బిడ్డ"
నేను గతుక్కుమన్నాను. "హర్రే అవునా. ఎవరో ఒకరు. నాకు ఆ అమ్మాయి నచ్చింది. సెటిల్ చేయ్యి"  
"ఇప్పుడే ఆ అమ్మాయికి పెళ్ళంటే వాళ్ళ నాన్న తంతాడు. ఆ అమ్మాయి చదివేది తొమ్మిదవ తరగతే" అని అసలు అమ్మాయిని చూపించడానికి నన్ను లాక్కెళ్ళాడు నా ఫ్రెండు.

ఆ అసలు అమ్మాయి నాకు బొత్తిగా నచ్చలేదు. ఆ సారు బిడ్డే నచ్చిందనీ, ఎలాగయినా ఆ సారుని ఒప్పించమని, పెళ్ళీడు వచ్చాకనే పెళ్ళి చేసుకుంటానని  మా ఫ్రెండుని బాగా బ్రతిమలాడాను.
"నీకు ఇంకా మంచి మంచి అమ్మాయిలని చూస్తా కానీ ఆ అమ్మాయి గురించి వదిలిపెట్టు" అని నన్ను ఊరడించాడు.

చేసేదేముంది. గొణుక్కుంటూ ఆ ఊరి నుండి బయటపడ్డాను.

వైశ్య - వేశ్య



నా చిన్నప్పుడు ఆరోతరగతిలోనో, ఏదో తరగతిలోనో రఘుపతి వెంకటరత్నం నాయుడు గురించి తెలుగులో ఒక పాఠం వుండేది. అందులో ...నాయుడు గారు వైశ్యావృత్తిని రూపుమాపడానికి ఎంతగనో కృషిచేసెను అని వుంది. అది చదివాక నాకు చాలా విచారంగా అనిపించింది. ఆయనగారి కృషే గనుక విజయవంతం అయ్యుంటే నాకు చాలా
చిక్కొచ్చేది. కోమటోల్ల దుకాణాలు నడవకుంటే చాక్లెట్లు, బిస్కట్లూ, బలపాలూ ఎక్కడ కొనుక్కోవాలి. అదీగాక అలా దుకాణాల మీదనే బ్రతుకు వెళ్ళదీస్తున్న మా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ సురేందర్ వాళ్ళ ఇల్లు ఏమయిపోవాలి. నాయుడు గారు చేసింది నాకేమీ నచ్చలా. 

చిరాగ్గా మా అన్నయ్యను అడిగాను - నాయుడుగారికి వైశ్యులంటే ఎందుకంత మంట అని. మా అన్నయ్యకు అర్ధం కాక నా పుస్తకం తీసుకొని చదివి బాగా నవ్వి అతను రూపుమాపడానికి ప్రయత్నించింది వైశ్యావృత్తి కాదనీ వేశ్యా వృత్తి అనీ చెప్పాడు. 
వేశ్యావృత్తి?! అదేంటి? నేనెక్కడా వినలేదే అని మా అన్నయ్యని అడిగాను. 

మళ్ళీ ఫక్కున నవ్వి అటూ ఇటూ చూసి నెమ్మదిగా చెప్పాడు - 'లం...'  అని! దాంట్లో మాత్రం తప్పేంటో అని మనస్సులో సన్నగా గొణుక్కున్నట్టున్నాను.

అక్కడే ఆగిన హేతువాదులు


నేను మొదటినుండీ హేతువాదినీ, నాస్తికుడినీ, మానవతావాదినీని. కానీ తోటి వాదులు ఏదయినా పోస్టు వ్రాస్తే చదవబుద్ది కూడా కాదు. ఒక కారణం చిన్నప్పటి నుండి అలాంటి వాదాల్లో మునిగితేలినందువల్ల కొత్త సంగతులు ఏమీ కనిపించకపోవడం. అన్నీ తెలిసిన విషయాలే వుండటం. అందుకే ఇన్నయ్య గారి బ్లాగు కూడా ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తప్ప చదవను. 

మరో విషయం ఏమిటంటే ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు మా నాన్నగారితో కలిసి ఈ భావాలలో తిరిగినప్పటి విషయాలకూ, ఇప్పుడు వాదులందరూ వ్రాసే విషయాలకూ పెద్దగా ఏమీ తేడాలేక అన్ని విషయాలు పాత చింతకాయ పచ్చడిలా అయిపోవడం. ఇంకా అవే జ్యోతిష్యుల మీది సవాళ్ళూ, గ్రహణాల మీద విసుర్లు, బాబాల బండారాలు. వీటినుండి చాలామని హేతువాదులు ఎదిగినట్లు నాకు అనిపించదు. మతవాదులూ, సామాన్యులు కూడా ఇదే విషయమై హేతువాదులని విమర్శించడం, హేళన చేయడం బ్లాగుల్లో కూడా చూసాను. ఆ విమర్శలని చూస్తుంటే నిజమే అనిపిస్తుంది. 

ఆ మూఢనమ్మకాలూ, బాబాల గిమ్మిక్కులూ ఇప్పటికీ లేవా అంటే వున్నాయి కానీ వాటికి మించిన సమస్యలు, పట్టించుకోవాల్సిన విషయాలూ వున్నాయి, వచ్చాయి. అలా కాకుండా అరిగిపోయిన రికార్డులా పాడిందే పాటరా పాసు పళ్ళ దాసరీ అని చెప్పిన విషాయాలే పాత పద్ధతిలో చెప్పి రోత పుట్టిస్తే ఎవరికయినా చిరాకు తప్పదు. అందుకే ఏ ఇన్నయ్యగారి బ్లాగులోనో తప్ప వేరే హేతువాదులు, హేట్ వాదులు వ్రాసిన వ్రాతలకి పెద్దగా ఆదరణ లభించిందని నేను అనుకోను.

కొత్త విషయాలు అంటే ఏమిటి? పరిశీలిస్తే చాలా విషయాలు వుంటాయి. ఉదాహరణకు నేను పాల్గొంటున్న LGBT విషయమే చూద్దాం. అలాంటివి ఈ మానవతావాదులు ఎందుకు పట్టించుకోరో అర్ధం కాదు. స్వలింగ సంపర్కం గురించి అప్పట్లో కోర్టు తీర్పు వచ్చింది - అలాంటివి అందిపుచ్చుకోవాలి. కెనడా, యు ఎస్ లో వున్న హెతువాదులు చాలావరకు ఇలాంటి కొత్త అవకాశాలని అందిపుచ్చుకుంటున్నారు. గే, లెస్బియన్  ప్రైడ్  పేరేడులల్లో కూడా సంఘీభావం తెలుపుతూ పాల్గొంటుంటారు.    

తెలంగాణా వేర్పాటు విషయమి హేతువాదుల స్టాండ్ ఏమిటి? చాలామంది అందుకుంటున్నదేమిటంటే మిగతా హక్కుల సంఘాల వారి లాగానే హేతువాదులు కూడా వేర్పాటుకి మద్దతు ఇస్తున్నారని. నిజమేనా? ఇన్నయ్యగారి లాంటి మేధావులు, నాస్తిక కేంద్రం వారూ, తదితరులు ఇలాంటి ప్రాముఖ్యమయిన విషయాలపై తమ స్టాండ్ ఏమిటో చెబితే బావుంటుంది కదా. 

ఇలా అని నాకు తెలిసిన నాస్తిక కేంద్రం వారికి పైన ప్రస్థావించిన విషయాలపై ఈలేఖ అయినా వ్రాసానా లేదు. ఇన్నయ్య గారితో ఈమెయిల్ పరిచయం వుంది - వారి అభిప్రాయం కోసం వ్రాసానా? C B రావు గారితో పరిచయం వుంది - అడిగానా?  లేదు. ఎందుకు? బద్దకం. ఇలా బ్లాగు పోస్టులు వ్రాయడమే వీజీ అనిపిస్తుంది నాకు.  అయితే కొన్ని విషయాలపై వ్రాసాను లెండి. స్వలింగ సంపర్కం గురించి మీ స్టాండ్ ఏమిటో తెలియజేయమని సమరం గారికీ, ఇన్నయ్య గారికీ వ్రాసాను. సమరం గారినుండి రిప్లయ్ రాలేదు. దానిమీది నా పుస్తకం చూసిన తరువాత అభిప్రాయం తెలియజేస్తానని ఇన్నయ్య గారు తెలిపారు.

నేను పనిచేస్తున్న ఆంశాలలోనే హేతువాదులందరూ అనుకరించాలని కాదు నేను అంటూంట. దేశకాలమాన పరిస్థితులకు తగ్గట్టుగా కొత్త ఆంశాలని కూడా తమ అజెండాలలో పెట్టుకొని ఉద్యమించాలి. అప్పుడే ప్రజలలో ఆసక్తి, ఆదరణ వుంటుంది. నా చిన్నప్పుడు నాస్తిక, హేతువాద ఉద్యమాలు, భావ జాలం విస్తృతంగా అగుపించేవి. ఇప్పుడు కేవలం వారి వారి సభలూ, సమావేశాలు తప్ప ఏమీ హడావిడి కనిపించదు - అడపాదడపా వార్తల్లో చిన్న అయిటెంగా తప్ప.     


కొన్ని కొన్ని హేతువాద సంస్థలు మాత్రం కాస్త చురుగ్గా వుంటున్నాయి. జన చైతన్య/విజ్ఞాన సమితి (పేరు సరిగ్గా గుర్తుకు లేదు) లాంటివి కాస్తో కూస్తో సమకాలీన ఆంశాలపై ఉద్యమిస్తూ ప్రజలమీద ప్రభావం చూపగలుగుతున్నాయి. అయితే అవి కూడా కొన్ని ఆంశాల వరకే పరిమితం అవడం చూస్తున్నాను.   హేతువాదులు కేవలం హేట్ వాదులుగా మిగిలిపోకుండా వున్నప్పుడే వారు చెప్పేవి ప్రజలకు కొద్దిగానయినా ఎక్కుతాయి.   

అవార్డ్ వాలే భాగో భాగో


(Edited)


ఈ మధ్య తమకు తాము క్లాసు అనుకొనే జనాలకు మాస్ అంటే చాలా లోకువ అయిపోయింది. బ్లాగ్లోకంలో ఎక్కడ చూసినా మా లాంటి మాసోళ్ళ మీద చులకనగా మాట్లాడేస్తున్నారు.  వాళ్లకు నచ్చినట్లుగా రిక్షా పుల్లర్లూ, ఆటో ద్రైవర్లు  మరియు నా బాపతు లాంటి మాస్ జనాలందరూ కూడా అవార్డ్ సినిమాలే చూడాలంట. కాస్తంత వినోదం కోసం ఐటెం సాంగులు చూస్తే అది సెక్స్ కి మొఖం వాచి చూసినట్లట. ఇదివరకటి రోజులే బావుండేవేమో. ఎంచక్కా ఊర్లల్లో భోగం మేళాల డ్యాన్సులూ, రికార్డింగ్ డ్యాన్సులూ, మధ్యలో కేతిగాడి కవ్వింపులూ ఏ మేధావులూ కనుచూపుమేరలో లేకుండా హాయిగా, మనస్ఫూర్తిగా పెద్దలూ, పిన్నలూ ఆనందించేవారు.  

ఇప్పుడవన్నీ పోయినాయి పోనీ కనీసం సినిమాల్లో కూడా అలాంటి ఐటెం సాంగులు చూడొద్దంటున్నారు (Edited). ఇప్పటికీ తెలుగు ఛానళ్ళలో ఒద్దున అంతా భక్తి కార్యక్రమాలతొ చావగొడుతున్నారు. రోజంతా అవే వుండాలనీ లేదా రోజంతా అవార్డ్ సినిమాలూ, అవార్డ్ గీతాలు మాత్రమే వుండాలని (edited) అభిప్రాయమేమో. 'రింగా రింగా' . 'ఆకలెస్తే అన్నం పెడతా' లాంటి మాస్ పాటలని, సినిమాలని నిషేధించి కేవలం క్లాస్ సినిమాలనే ప్రజలు చూసేట్టుగా చేయాలనీ దాదాపుగా తీర్మానించేస్తారులాగుంది. మన అదృష్టం బావుండి వీళ్ళ చేతిలో సినిమా రంగం లేదు గానీ వుంటే ఓ ఫత్వా అర్జంటుగా పాస్ చేద్దురు వీళ్ళంతా. 

మాస్ కూ మనస్సు వుంటుంది, దానికి వినోదం కావాలి అని కాలం గారు ఎన్నడో చెప్పారు. ఈ కాలం ఎవ్వర్ అని మధ్యలో కుశంకలు తీయకండి. నేను ఇటు క్లాసు, అటు మాసు. నేను సమైక్యవాదిని. నా మనో భావాలు అర్జంటుగా గాయపడ్డాయి. నాలో ఆత్మన్యూనత ఎక్కువయ్యింది. నాకు అర్జంటుగా ఓదార్పు, సానుభూతి కావాలి. ప్లీజ్.    

ఈ బ్లాగ్లోకంలో అందరూ తెగ చదివినవారే ఎక్కువకావడంతో మేధావులతో పాటు మేతావులు కూడా చాలా మందే వుంటుండటంతో మాస్ కి రిప్రజెంటేషన్ లేకుండా పోయింది. అందుకే అఖిలాంధ్ర మాస్ జనాల పక్షాన నేను ఒక సంస్థను స్థాపించి అధ్యక్షుల వారిగా ప్రకటించేసుకుంటున్నాను. దానిపేరు మాస్ ప్రజా హక్కుల సమితి. మాస్ అన్నా ప్రజలే కదా మళ్ళీ ఆ పేరులో ప్రజలెందుకు అని చొప్పదంటు ప్రశ్నలేయకండి. ఏ పేరులోనయినా ప్రజా అనేది వుంటేనే ప్రజలకి కిక్కు, కక్కు వస్తుంది. అనగా భావోద్వేగాలు బాగా పుడతాయన్నమాట. 

మాలాంటి మాస్ జనాల మీద అవాకులూ, చవాకులూ వ్రాస్తే బ్లాగుల్లో టపాలు కత్తిరిస్తాం (నాలుకలు కత్తిరిస్తాం అన్న టైపులో చదువుకోవాలని మనవి). ఏంటో ఇంకా నాకు కే సీ ఆర్ స్టైల్ బూతులు అలవాటు పడలేదు. 'తెలంగాణా బూతులు ఫర్ ఇడియట్స్' అన్న పుస్తకం చదివి ప్రాక్టీసు చేసి త్వరలో మీమీదకి వదులుతా. 

మా MPHS (మాస్ ప్రజా హక్కుల సమితి) తరఫున కొన్ని ఫత్వాలని జారీ చేస్తున్నాను:
- అవార్డ్ సినిమాలను నిషేధించాలి ( అంటే నాకు వ్యక్తిగతంగా అవార్డ్ సినిమాలు, క్లాస్ సినిమాలు అంటే ఇష్టం లేదని కాదు గానీ చంద్రబాబు లాగా వ్యూహాత్మక మౌనం పాటిస్తున్నాను. అలా వుండకపోతే నేనూ అవార్డువాదినని మాసువాదులు నా తోకలు కత్తిరిచ్చేస్తారు - అధ్యక్షులవారిని అని కూడా చూడకుండా. ష్! ) 
- ప్రొద్దుటే భక్తి కార్యక్రమాలకు బదులుగా మాస్ సినిమాలు ప్రసారం చేయాలి. లేకపోతే కేబుల్ వైర్లు కట్.
- మాస్ కు అంతటికీ ప్రత్యేక రాష్ట్రం ఏర్పడాలి. మరీ క్లాస్ వాళ్ళని పాకీస్థాన్ పంపించివేయాలి.
- గట్రా, గట్రా, గట్రా.... 

అవెటారం 'అనుభవించు' రాజా!


నేను నాస్తికుడినే కానీ జీవితంలో మహా బాగా కష్టాలు వచ్చినప్పుడు మాత్రం ఆదేవదేవుని వేడుకుంటూవుంటాను. అలాంటి మహా కష్టం ఇప్పుడొకటి వచ్చి పడింది. వచ్చే ఆదివారం అవెటార్ (అవతార్ అందామంటే మా చిన్న పాప ఒప్పుకోవడం లేదు) సినిమా చూడాలని డెసైడ్ చేసాం. IMAX 3D కి అడ్వాన్సుడ్ టికెట్లు కూడా బుక్ చేసాం. ఇంకేదిరా భై హాయిగా చూడుర భై అంటున్నారు కదా భాయ్ సాబ్. అక్కడె వచ్చింది చిక్కు. ఎలా చూడాలి ఈ సినిమాను? చూడాలా అనుభవించాలా? చూస్తే రంధ్రాన్వేషణ చేస్తూ విమర్శకుడిలా చూడాలా లేక సాధారణ ప్రేక్షకుడిలా సినిమా చూస్తూ కళ్ళు తేలవేయాలా? మెసేజీ కోసం చూడాలా మాస్ సినిమా చూసినట్లు చూడాలా? సినిమా చూసిన ఒక్కొక్కరు తమ తమ అమూల్యమయిన అభిప్రాయాలను సెలవిచ్చారు. ఇప్పుడు నేను ఏ అభిప్రాయంతో చూడాలి? కొంతమంది అయితే ఎంచక్కా కథ అంతా చెప్పెసారు. కొంతమంది కథే లేదు పొమ్మన్నారు. కొంతమంది మెసేజ్ లేదన్నారు, కొంతమంది ఏలియన్స్ అంటారు కానీ అవి కాదన్నారు. కొంతమంది  హీరోవి తారక రత్న హావభావాలు అన్నారు. అసలెవరూ హీరోయిన్ను గురించి మాట్లాడలా. అసలు ఈరోయిన్ను వుందాలేదా? ఈరోయిన్ను లేకపోతే ఇంకా సినిమా ఎందుకు చూడటం?


కొంతమంది ఆ ఏముంది మన పురాణాలూ, మన నీలి కిష్టుడే గదో అన్నారు. మన తోకల కోతులే - వానర సైన్యం అన్నారు. ఇంకా ఎవరెవరో చిత్రాన్ని అనుభవించకుండా మేధావితనం మహా బాగుగా పెట్టి మరీ 'చూసి' రంధ్రాన్వేషణ బాగానే చేసారు. ఇన్ని అభిప్రాయాలు చదివి ఇన్ని కుశంకలతో సినిమాకి వెళ్ళి నా మొఖం ఇంకా నేను అనుభవించేదేమిటి? సున్నా నేమో. సినిమా చూడటం అనే కళ ఏమాత్రం తెలియని వారు సినిమాలు చూసి సినిమాలోని లోపాలు మహా గొప్పగా విశదీకరించారు. ఇవన్నీ మనస్సులోకి రాకుండా మానసిక నిగ్రహంతో ఈ సినిమా చూడటం ఎలా గబ్బా. ఇంకో చిన్న ఇబ్బందీ వుంది. ఎలాంటి రివ్యూలూ, అభిప్రాయాలూ చూడని, చదవని నా భార్య సినిమాను 'అనుభవిస్తుంటే' నాకు మాత్రం సినిమా 'చూడాల్సిన' అగత్యం పడుతుందేమోనని నాకు యమ కుళ్ళుగా వుంది. నోరు తెరచుకొని మా ఆవిడగారు సినిమా చూస్తుంటే నోరు మూసుకొని సినిమాను చూడాల్సిన ఖర్మ పట్టదు కదా అనేది నా బెంగ.

అందుకే అదేదో సినిమాలో భోజనానికి ముందు వెంకటేష్ దైవ ప్రార్ధన చేసినట్లు ఈ నా ఘోర కష్టాన్ని తీర్చవలసిందిగా సినిమా ప్రారంభానికి ముందు ఆ దేవదేవుని ప్రార్ధించదలచుకున్నాను. నా ప్రార్ధన డ్రాఫ్ట్ ఇదీ. దయచేసి ఈ ప్రార్ధనకు మెరుగులు దిద్దండి. ఈ సినిమాను నేను అనుభవించే మాహాద్భాగ్యం నాకు కలిగేలా మీరూ తోడ్పడండి. మనకు ఇంకా ఈ ఆదివారం మధ్యాహ్నం  దాకా సమయం వుంది.

"ప్రభూ, సినిమా చూసేటప్పుడు కేవలం మంచి విషయాల మీదే  నా మనస్సు నిలిచేలా చూడు ప్రభూ. మేతావితనం కానీ, మేధావితనం గానీ సినిమా చూసేంత సేపూ నా మనస్సులోకి దరిచేరనీయకు స్వామీ. రంధ్రాన్వేషణ దురద నా మనస్సులోకి రానీయకుండా చూసే బాధ్యత మీదే ప్రభువా. అవార్డ్ సినిమలా కాకుండా మామూలు సినిమా అంచానాతో వెళుతూ సగటు ప్రేక్షకునిలా అబ్బురపడే అదృష్టం కలగనీయి స్వామీ. 'రంధ్రం ఎక్కడున్నదీ' అని నేను వెతుక్కోకుండా 'హృదయం ఎక్కడున్నదీ' అని సినిమాలో నా హృదయం పెట్టి చూడనీయి స్వామీ. తొక్కలో లాజిక్కులు నా మనస్సు దరిదాపులలొకి కూడా రాకుండా చూసి నన్ను సినిమాను అనుభవించనీ దేవా.  మా   ఆవిడ కంటే, పిల్లల కంటే చక్కగా ఈ సినిమాను చూసి అబ్బురపడే భాగ్యం కలిగించు స్వామీ.  సినిమా చూసింతతరువాత మహా మేధావి అయిన మా పెద్ద పాప నెగటివ్ కామెంట్స్ వేసి ఒక అద్భుతాన్ని చూసిన ఆనందాన్ని క్షణభంగురం కానీయకుండా చూసే బాధ్యత  కూడా మీదే దేవా! సినిమా పూర్తి అయిన తరువాత సినిమా ఎంత గ్రేట్గా వుందో అని చిన్న పాప అంటూ వుంటే నాకు అంత థ్రిల్లు కలగక బిక్క మొగం వేసుకునే పరిస్థితి రానీయకు దేవా. సినిమా ఎక్కడెక్కడ ఎంజాయ్ చేసానో అని మా ఆవిడ వర్ణిస్తూ వుంటే ఆ సన్నివేశాలలో ఏమేం లోపాలు వున్నాయ్యో స్ఫురణకు వచ్చే దౌర్భాగ్యం కలగనీయకు ప్రభువా.

ఆమెన్" 


ఈ ప్రార్ధన అంత గొప్పగా రాలేదని నాకు తెలుసు. అందుకే దానిని మోడిఫై చేసే బాధ్యత మీకు ఇచ్చాను. అన్నట్లు ఈ సినిమా చూసే విషయంలో ప్రాంతీయ అభిమానం కూడా వుందండోయ్. దర్శకుడు జేమ్స్ కేమరూన్ మావాడే. కెనడియన్.  


మీటప్: అన్నట్లు ఇంకో విశేషం కూడా వుందండోయ్. ఈ మూవీకి మీటప్ సభ్యులతో కలిసి వెళుతున్నాం. మా మీటప్ గ్రూపులో మేము తప్ప అందరూ ఇక్కడి అమెరికన్సే. దాదాపు ఒక నలభై మంది ఈ సినిమా చూడటానికి రాబోతున్నారు. 12 గంటలకు సినిమా అయితే అందరూ 11 గంటలకే వచ్చేస్తారు. 11 నుండి లైనులో నిలబడి కబుర్లు చెప్పుకోబోతున్నాము. హాలులో అందరమూ ఒకదగ్గరే కూర్చొని సినిమా ఎంజాయ్ చేస్తాము. మూవీ అయిన తరువాత ఒక రెస్టారెంటుకి వెళ్ళి భోంచేస్తూ ఈ సినిమా అబ్బురాన్ని, అద్భుత క్షణాలనీ అందరం నెమరువేసుకోబోతున్నాము.