అవీ - ఇవీ

       ఇలాంటి పోస్టులు ఎందుకు వేస్తున్నానో అర్ధమయ్యింది. నాలో నేను మాట్లాడుకుంటూ క్లారిటీ తెచ్చుకుంటున్నా.

       నవలలు మళ్ళీ వ్రాయడం మొదలెట్టిన మొదట్లోనే పెద్ద పెద్ద నవలలు వ్రాయాలంటే విసుగ్గా వుంది. అందువల్ల ప్రస్థుతానికి 100 పేజీల నవలికలే. అలా నెలకు ఓ నవలిక అయినా వ్రాసెయ్యాలి. ఆ లెక్కన ఇప్పుడు వ్రాస్తున్నది సగం పూర్తయ్యింది. మిగతా సగాన్ని ఈ నెలలోగా పూర్తి  చెయ్యాలి. ఇప్పుడు నేను వ్రాస్తున్న కథాంశం కూడా 200 లేదా 300 పేజీలకు లాగాలాంటే ఇబ్బందిగా వుంది. అదే వంద పేజీల నవలికు అయితే బాగా సరిపోతుంది.
   
       కొన్నేళ్ళ క్రితం ఒక అజ్ఞాత ఎవరో నన్ను బాగా నవలలు వ్రాయమని ప్రోత్సహిస్తుండేవారు. అంతకుముందు ఈ బ్లాగులో ఒక ధారావాహిక వ్రాసినప్పుడు చైతన్య అనే నా బ్లాగాభిమాని వ్యాఖ్యల ద్వారా ప్రతి ఎపిసోడులోనూ బాగా ప్రోత్సహిస్తుండేది.      అందువల్ల నాకు భలే ఉత్సాహంగా అనిపించేది. తను ఈమధ్య బ్లాగులు చూస్తున్నట్టు లేదు. నా నవలలు విజయవంతం అవుతున్నప్పుడు ఒక నవలను తనకి అంకితం ఇచ్చేస్తాను. రకరకాల కారణాల వల్ల ఆ సీరియల్ అంత బాగా రాలేదనుకోండి.

       బ్రెత్ కంట్రోల్ ప్లే మీద వ్రాసిన రొమాంటిక్ థ్రిల్లర్ సాఫ్ట్ కాపీ గానీ  హార్డ్ కాపీ గానీ దొరకడం లేదు. చాలా బాగా వచ్చింది ఆ నవల. దొరికితే బావుండును. తప్పిపోయిందనుకున్న 'నేస్తమా, ఇంక సెలవు ' హార్డ్ కాపీ ఇండియాలో వున్న ఒక క్లోజ్ ఫ్రెండ్ దగ్గర వుందని నిన్ననే చెప్పాడు. సంతోషం. అది నా తొలి నవల. టెర్రిఫిక్ గా వుంటుంది - టెర్రిఫిక్ గా వచ్చింది.  టెర్రిఫిక్ అని ఎందుకు అంటున్నా అంటే ఆ నవల కథాంశం అలాంటిది లెండి. అప్పట్లో అది చదివిన వాళ్ళు ఒక వైపు సూపర్ అంటూనే మరో  వైపు తిట్టేవాళ్ళు :)) ఆరడుగుల మనుష్యుల గురించి వ్రాయకుండా ఆరడుగుల లోతున వున్న మనుష్యుల గురించి ఎందుకు వ్రాసినట్టు అని జుట్టు పీక్కుంటూ ప్రశ్నించేవాళ్ళు.      ఏం చేయను మరి? మామూలుగా వ్రాస్తే గుర్తింపు రాదని చాలా అసాధారణమయిన కథాంశం తీసుకొని వ్రాసాలెండి. అదేమిటని అడక్కండి. వద్దులెండి ఇక్కడ :))

ఏడ్చేసా...

    క్షమించాలి. ఇదివరకు అదీ ఇదీ వ్రాసేవాడిని కానీ ఈమధ్య నా బ్లాగులో నా సోదే ఎక్కువయినట్టుంది. అది ఎవరికి ఆసక్తి వుంటుందో ఏమో కానీ జస్ట్ నేను ఫోకస్ చేస్తున్న విషయాల మీదే వ్రాస్తున్నా.

     ఒక నవల వ్రాస్తున్నా అని చెప్పా కదా. ముగింపుని కూడా ఆలోచిస్తూవుంటాను. ఈరోజు స్నానం చేస్తుంటే ముగింపు మీద పూర్తి స్పష్టత వచ్చింది. మిగతా నవల సంగతి ఇప్పుడే నేను చెప్పలేను కానీ ముగింపు మాత్రం చక్కగా వుండబోతోందని చెప్పగలను. మనసులని, మనుషులనీ కదిలించేలా వుండగలదు. ఎందుకంటే నా (నవల) ముగింపు ఆలోచిస్తుంటే నన్నే భావోద్వేగాలకి గురిచేసి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చేలా చేసింది. వావ్ అనుకున్నా. సాధారణంగా నా నవలలో ముగింపులు బావుంటాయి.

      కొన్ని నవలలు చాలా చక్కగా ఏడిపిస్తాయి. అందులో శరత్ విరచిత శ్రీకాంత్ ఒకటి. అది చదవడం ముగించాక ఎంత ఏడ్చానో ! అలాగే ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే ఘంటారావం (For whom the bell tolls కి తెలుగు అనువాదం) చదివినప్పుడు కూడా అంతే. గత ఏడాది కీ వెస్ట్ కి వెళ్ళాం కానీ నా అభిమాన రచయిత హెమిగ్వే నివసించిన ఇల్లు చూడకుండానే వచ్చేసా.      ఏం చేస్తాం - నాతో కూడా వచ్చినవాళ్లకి అంత గొప్ప ఆసక్తి లేదు మరీ.  Hmm. వాళ్ళు నన్ను ఇంకా NASA కూడా చూడనివ్వలేదు.  Pch!
   
      తెలుగులో బహుశా ఇంతవరకు రాని కథాంశాన్ని తీసుకొని వ్రాస్తున్నా.

     ఇప్పటికి 13500/75000 పదాలు పూర్తి అయ్యాయి. ఈరోజు సెలవే కాబట్టి చాలా వ్రాద్దామనుకున్నా కానీ ఎందుకో మధ్యాహ్నం నుండీ బాగా తలనొప్పి. సో, మనస్సుకి శ్రమ ఇవ్వకుండా అదో ఇదో చూస్తూ చేస్తూ ఇదో ఈ పోస్ట్ కూడా వ్రాసేస్తున్నా.

     అన్నట్టు మీరు నాకో సహాయం చేసిపెట్టాలి. నావి కొన్ని తెలుగు నవలలు ఇంగ్లీషు లోకి అనువదించే వారు కావాలి. మీలో ఎవరికయినా ఆ ఆసక్తీ, తీరికా, ఓపికా వుంటే నాకు తెలియపరచండి. ప్లీజ్. నా నవలలు అన్నీ రొటీన్ గా వుండకుండా ఆఫ్‌బీట్ గా వుంటాయి కాబట్టి మీకు బోర్ కొట్టకపోవచ్చును.  అనువాదం అయ్యేకా అమెజాన్ సైటులో సెల్ఫ్ పబ్లిష్ చేస్తాను. ఎవరయినా కొంటే కొన్నారు, లేకపోతే లేదు - అనుభవం అయినా వస్తుంది ప్రస్థుతానికి. కదా?      
 
  

4650/75000

            అది నేను వ్రాస్తున్న నవల పదాల స్కోర్ లెండి. అంటే ఇప్పటికి 75000 పదాలలో 4650 పూర్తి చేసా. బాగా వస్తోంది. ఒక నెలలో పూర్తి చేసి ఆ తరువాతి నెలలో దిద్దుబాట్లు చేసి కొంతమంది సాహిత్యంలోని సన్నిహితులకు, కొంతమంది సాధారణ సన్నిహితులకు పంపించి ఫీడ్‌బాక్ తీసుకుంటాను. మీలో ఎవరికయినా చదివి ఫీడ్‌బ్యాక్ ఇవ్వాలనే ఆసక్తి, ఓపిక, తీరిక వుంటే అప్పుడు అడుగుతాను. ఎందుకంటే నేను గుడ్డెద్దు చేలో పడ్డట్టు వ్రాస్తూ వెళతాను కానీ ఎవరయినా చూసి చెప్పేదాకా ఏవయినా లోపాలు వుంటే తెలియవు కదా. ఉదాహరణకు నేను వ్రాసిన ఉరి అనే నవలలో మొదట కొంత సాగతీత అనిపించింది అని ఒక చాట్ సన్నిహితురాలు అప్పట్లో చెప్పింది. అవును కదా అనుకున్నా.

నా ఫోకస్ ఇప్పుడు నవలా రచన మీద కానీ బ్లాగ్ మీద కాదు కదా. అందుకే క్లుప్తంగా వ్రాస్తుంటానేం.  

తధాస్తు

    ద మార్షియన్ సినిమా చూసారూ? నవల చదివేసా. మొన్ననే. సహజంగానే సినిమా కన్నా నవల బావుంది. సీరియస్ నవల అనుకున్నారా? ఎంత సరదాగా సాగుతుందో! మీరూ చదివెయ్యండి. ఒక్కొక్కప్పుడు నేను కూడా మార్స్ గ్రహం మీద చిక్కుబడిపోయిన మాట్ డామన్ లాగా ఎవరూ మాట్లాడటానికి లేక తనకు తాను మాట్లాడుకున్నట్లుగా వ్రాసుకుంటూ వెళుతున్నానేమో అనిపిస్తుంది. అప్పుడప్పుడు ఏవో కొన్ని వ్యాఖ్యలు కొందరు కష్టపడి చేస్తున్నార్లెండి. సంతోషం. ఆ మాటకి వస్తే నేను మాత్రం ఇతరుల బ్లాగుల్లో ఎన్ని వ్యాఖ్యలు వేస్తున్నానేం?

మళ్ళీ నవలా వ్యాసంగం మొదలెట్టా. ఇదివరకు కొన్ని సార్లు మొదలెట్టి ఆపేసా కానీ ఇప్పుడు లా ఆఫ్ ఎట్రాక్షన్ ఇచ్చిన ధైర్యం, నమ్మకం, ప్రోత్సాహం నన్ను ఎంతో చక్కగా ముందుకు నడిపిస్తున్నాయి. నేను నవలలు పూర్తి చేయడమే నా పని. మిగతావి అన్నీ అలా అలా అలవోకగా అమిరేస్తాయి అంతే. సమస్య ఏమిటంటే నేను ఆంగ్లంలో అంత నిష్ణాతుడిని కాదు. అయినా సరే ఇంగ్లీషులో వ్రాయాలని ప్రయత్నించా కానీ అసలే వ్రాత అనేది ఒత్తిడి ఇచ్చే ఆంశం పైగా ఆంగ్లంలో అంటే మరీ ఒత్తిడి ఎక్కువవుతోంది. ధారాళంగా రావట్లే. సొ ముందు తెలుగులో వ్రాసి తరువాత తర్జుమా చేయించాలి.

ఒక చిన్న నవల అంటే కనీసం 200 పేజీలు అంటే 75000 పదాలు అయిన వుంటే బావుంటుంది. వీక్‌డేస్ కనీసం రెండు వేల పదాలు వీకెండ్స్ కనీసం 4000 వేల పదాలు అయినా వ్రాస్తే ఒక నెలలో ఒక మినీ నవల అయిపోవొచ్చు. గంటకి 750 పదాల చొప్పున వ్రాయగలుగుతున్నా. వీక్‌డేస్ మూడు గంటలూ, వీకెండ్స్ ఆరుగంటలూ పూర్తిగా దీనికే కెటాయించాలి. నిన్న మా మేనల్లుడికి చెబితే 'నీకు చాలా తీరిక వున్నట్టుంది మామా ' అన్నాడు. నేను నవ్వేసా. ఎవరికి వుంటుంది తీరికా? చేసుకొవడమే. తప్పదు. రచయిత అన్నవాడు వ్రాయాలి - తప్పదు. అందుకోసం చిన్న చిన్న త్యాగాలు చెయ్యాలి - తప్పదు. ఒకటి కావాలంటే మరొకటి దూరం చెయ్యాలి -  తప్పదు - మనం మరీ అదృష్టవంతులం అయితే తప్ప. క్రూయిజులు చేస్తూ నవళ్ళు వ్రాయాలని నాకు ఉబలాటం. పైన తధాస్తు దేవతలు వుంటారని వాటిని నమ్మేవాళ్ళు అంటుంటారు. వాళ్ళు వున్నారో లేదో నాకు తెలియదు కానీ నేను వున్నాను - ఇక్కడే. నా జీవితం నేను రూపుదిద్దుకోగలను. తధాస్తు.

అనుకున్నవన్నీ అలా అలా జరిగిపోతూవుంటే...

ఎలా వుంటుందంటారూ? అలాగే వుంది నాకు. ఒకదాని తరువాత మరొకటీ అద్భుతంగా నా జీవితంలోకి అవిష్కరింపబడుతున్నాయి. కలయో వైష్ణవ మాయయో అనే సామెత చందంగా అలా అలా పరుగులు పెడుతోంది నా జీవితం. నిజమో లేక నా భ్రాంతినో తెలియదు మరి.  అలా అని అన్నీ అనుకోగానే నా వళ్ళో వచ్చిపడటానికి నేనేమీ మానవాతీతుడిని ఏమీ కాదు కదా. తగిన విధంగా తగిన సమయంలో జరిగిపోతున్నాయి. ఏం జరిగాయి అంటే ఎన్నని చెప్పనూ? ఇంకా ఎన్నో జరగాల్సివుంది. అవి కూడా జరిగేస్తాయి. కోరికలకు అంతు వుంటుందా? ఇంకా కొన్ని ముఖ్యమయిన మార్పుల కోసం వేచి వున్నా. తగిన సమయం తీసుకుంటూ అవి కూడా ముందు పడుతున్నాయి. 

లా ఆఫ్ ఎట్రాక్షన్ సిద్దాంతం పాటిస్తున్నప్పటి నుండీ ఇదీ వరుస. విమర్శకులు సెలక్టివ్ థింకింగ్ అంటారు. కావొచ్చు. నాకూ మహత్మ్యాల మీద నమ్మకం లేదు కానీ... ఏంటో నాకే నమ్మశక్యం కానంతగా... ఏదో లెండి, అదో ఇదో ఏదో ఒకటి, ఏదో ఒక విధంగా మనకు మంచి జరుగుతున్నా లేక జరిగినట్లు అనిపిస్తున్నా మంచిదే కదా. నామీద నాకు నమ్మకం, ఆత్మ విశ్వాసం, ఉత్సాహం దినదిన ప్రవర్ధమానం అవుతూవుంటే కాదనగలనా? 

తాజాగా ఒక ఉదాహరణ ఇస్తానేం. చిన్నప్పటినుండీ నేను ఎలర్జీలతో అవస్థపడుతూ వస్తున్నా. ఈమధ్య వాటి గురించి కొన్ని పోస్టులు కూడా వ్రాసేగా. ఏ ఎలర్జీలు లేకుండా హాయిగా జీవితం గడిపెయ్యాలని ఆశించాను, అలా ఊహించాను (విజువలైజ్ చేసాను). అంతే. నా ఎలర్జీలకు నేను తీసుకుంటున్న ఆహారం ఏమో అనే ఆలోచన కలిగింది. ఎలిమినేషన్ మెథడ్ ద్వారా కొద్దిరోజుల్లోనే నాకు ఏం పడట్లేదో తేలిపోయింది. గుడ్డు, గ్లుటెన్ పడట్లేదు. మానివేసాను. హాయిగా వుందిప్పుడూ. మరి?

అలా ఒక్కొక్క సమస్యా తేలిపోతూవుంటే, ఒక్కొక్క సుఖమూ వళ్ళోకి వచ్చి పడుతూ వుంటే నా సామి రంగా ;)

అదండీ సంగతి. అలా అనుకున్నవన్నీ జరిగిపోతూ బాగా బ్యుజీ అయిపోయాన్నేను.  అందుకే కొన్ని నెలలుగా వాటితో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోయి బ్లాగు వ్రాయడమూ కుదర్లేదు. కొన్ని ముఖ్యమయిన మార్పులు: కొత్త (మంచి) ఉద్యోగం, కొత్త ప్రాంతం, కొత్త ఇల్లు (రెంటల్). ఈ వేసవిలో మరికొన్ని ముఖ్యమయిన మార్పులు నా జీవితంలో జరిగేస్తాయి. అవేంటో చెప్పాలా? అబ్బా ఆశ, దోశ, అప్పడం, వడా :))  ఇంకా ఒకటి ముఖ్యమయినది ఒకటి మిగిలి వుంది. ధనార్జన. 

వైట్ హవుజ్ లో మా అమ్మాయి పాదయాత్ర

కాస్త క్యాచీగా వుంటుందేమో అని పాదయాత్ర అన్నా లెండి. చాలా ఏళ్ళ క్రితం మా కుటుంబం తో కలిసి వైట్ హవుజ్ చూసాను. గేటు దగ్గరి నుండి లెండి. అప్పుడు మా చిన్నమ్మాయికి మూడు నాలుగేళ్ళు వుంటాయేమో. తనకి అందులోకి వెళ్ళి చూసే అవకాశం వస్తుందని కలలో కూడా అనుకోలేదు. గత ఏడాది తను 8వ తరగతి. తన స్కూల్ వాళ్ళు వాషిగ్టన్ డి సి కి మూడు రోజులు తీసుకువెళ్ళి గొప్ప గొప్ప ప్రదేశాలు అన్నీ లోపలికి తీసుకువెళ్ళి చూపించారు. అందులో ఇది కూడా ఒకటి.

అందులోకి వెళ్ళి చూడగలగలగడం సాధారణంగా అంత సులభం కాదు అని చాలామందికి తెలిసేవుంటుంది. 

తిరిగి వచ్చాక అడిగాను. ఎలా వుందీ అనీ. IKEA లాగా వుంది అంది!?  

హు! ఇన్నేళ్ళ తరువాతా...!

(కొన్ని నెలలుగా నేను ఏమయిపోయానూ - ఎందుకు వ్రాయట్లేదూ అనే ధర్మసందేహం కొద్దిమందికి అయినా వుండి వుంటుంది. సంతోషకరమయిన సంగతులతో త్వరలో వివరిస్తా. ఈ పోస్టులో ఒక సంగతి నేను వివరించినట్లుగా నాకు అన్నీ మంచిగా అనుకున్నట్లుగా జరుగుతూ వుంటే తబ్బిబ్బు అయిపోతూ తీరిక లేక వ్రాయలేదండీ. క్లుప్తంగా అదీ :)  ఇంకా కొన్ని ముఖ్యమయిన మార్పులు కూడా సంభవించాలి. అవీ జరిగిపోతాయి లెద్దురూ. కంగారు ఏమీ లేదు. ) 

ఇవాళ సాయంత్రం ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వచ్చేసరికి ఇంట్లో ఎవరూ లేరు.  మా ఆవిడ ఏం వండిపెట్టిందో చూసాను. ఎగ్ బిర్యానీ. ఒక వైపు సంతోషం - మరో వైపు విచారం. కోడి గుడ్డు నాకు మాహా ఇష్టం కానీ నా వంటికి సరిపడ్టం లేదేమో అని ఈమధ్య పక్కకు పెట్టి ఆరోగ్యాన్ని పరిశీలిస్తున్నా. ఎలెర్జీ, ఇంటొలెరాన్స్ లక్షణాలు లేకుండా కొద్దిరోజులుగా లక్షణంగా వుంటున్నా. అయితే ఏ కారణం వల్ల అలా వుండగలుగుతున్నానో నాకు ఇంకా స్పష్టత లేదు. ఎందుకంటే పాలు, గ్లుటెన్ (గోధుమ వగైరా) మరియు కోడి గుడ్డు తో చేసిన పదార్ధాలు పక్కకు పెట్టేకా వంటికి కాస్త హాయిగా వుంది. అయితే నా ఇబ్బందులకు ఆ మూడూ కారణమా లేక ఒకటా రెండా అన్నది ఇంకా స్పష్టత లేదు. దాందేముంది, ఓ స్పష్టత తెచ్చుకుందాం అని ఎగ్ బిర్యానీ లాగించాను.   

కాస్సేపయ్యాకా ఓ మిత్రునికి ఫోన్ చేసా. మాట్లాడుతుంటే అస్సలు నాకు ఊపిరి తీసుకోవడమే కష్టంగా అనిపించసాగింది. నోట్లోంచి మాట రావడమే గగనం అవసాగింది. పరిస్థితి అర్ధం అయ్యింది - కొంత క్లారిటీ వచ్చింది. నాది ఎగ్ ఎలెర్జీ కాదు కానీ ఎగ్ ఇంటోలరాన్స్. అయితే తెల్లతో వస్తోందా లేక పసుపుతో వస్తోందా అన్నది తెలియదు. చాలావరకు తెల్ల తోనే సమస్య అంటుంటారు. అదే అవాలని ఆశిస్తాను. ఎందుకంటే నాకు పసుపు పచ్చ ఇష్టం మరీ. అందుకోసం మళ్ళీ తిని చూడాలి.  

ఎన్నో ఏళ్ళ నుండి ఇలా అవస్థ పడుతుంటే డాక్టర్లు ఏవేవో మందులు ఇస్తారు కానీ ఒక్కరన్నా ఏదయినా ఆహారం పడట్లేదేమో చూడకూడదా అని చెప్పలేదు. పదిహేనేళ్ళ క్రితం నేనే పట్టుబట్టి ఎలెర్జీ స్కిన్ టెస్ట్ చేయించుకున్నా. నెగటివ్. ఇహ నాది నాన్ ఎలెర్జిక్ రినిటిస్ అని తీర్మానించేసారు. అప్పటినుండీ ఇప్పటిదాకా ఎవేవో నాజల్ స్ప్రేలు వాడుతూ బండి నడిపిస్తున్నా. వాటితో విసిగిపోయి ఇహ ఈ డాక్టర్లతో కాదు అనుకొని నేనే పరిశోధించడం మొదలుపెట్టా. అనుమానం అనిపించిన కొన్నింటికి దూరం పెట్టాక హాయిగా వుంది. మళ్ళీ ఈ రోజు ఆ చిరాకులు మొదలయ్యాయి. ఎందుకో మీకు తెలుసు. ఆగండి - అజలస్టైన్ నాసల్ స్ప్రే కొట్టుకొని వస్తా. అది అంటీ హిస్టమిన్ స్ప్రే. 

ఏం డాక్టర్లో ఏమో - ఇలాంటి కొన్ని విషయాల్లో వారి మీద నమ్మకం సన్నగిల్లుతోంది.   

మొత్తమ్మీద చిన్నప్పటి నుండీ నేను పడుతున్న ఒక అవస్థకి సులభ పరిష్కారం దొరికేసింది. ఇలాంటివే ఎన్నో మంచి విషయాలు వరుసగా నా జీవితంలో జరిగిపోతున్నాయి మరి. అవన్నీ మీతో నేను పంచుకోవద్దూ? అన్నీ కాకపోయినా కొన్ని అయినా ;) 

అప్పుడు 50 కోట్లు - ఇప్పుడు 5000 కోట్లు

మన విజయాలకూ, అపజయాలకూ మూలం మన మనస్సులో బలంగా నాటుకుపోయిన విశ్వాస వ్యవస్థ. మన మనస్సులోని ఆయా విశ్వాసాలు మంచివా చెడ్డవా సరి అయినవా కావా అనే విషయం పక్కన పెట్టేస్తే మనం మనలోని బిలీఫ్ సిస్టం ని బట్టి నడుస్తూవుంటాం. మనలోని విశ్వాస వ్యవస్థ ఎలా ఏర్పడుతుంది? చిన్నప్పటి నుండీ మనకు మనం లేదా మనకు ఇతరత్రా అందే సూచనలు, అనుభవాలను బట్టి అది ఏర్పడుతుంది. మనం విజయాలు సాధిస్తూ వున్నామూ, సంతోషంగా వుంటున్నామూ అని అనుకుంటున్నట్లయితే చాలావరకు బిలీఫ్ సిస్టం బాగానే వుంటుండొచ్చు. లేదూ జీవితంలో ఇబ్బందులు వుంటుంటేనూ ఎదురవుతుంటేనూ లోపం చాలావరకు మనలోని బిలీఫ్ సిస్టం లో వుంటుండొచ్చు. 

అంటే అస్సలు మన గురించి మనకు ఏం అంచనా వుంది? అస్సలు మన గురించి మనం ఏం అనుకుంటున్నాం. మన గురించి మన ఇంట్లో వాళ్ళకి ఏం ఇమేజ్ వుంది? మన చుట్టూరా వున్న వాళ్ళలో ఏం ఇమేజ్ వుంది? ఇతరత్రానూ, ఇంట్లో వాళ్ళనూ కాస్సేపు పక్కన పెట్టేస్తే మన గురించి మనలో ఏం నమ్మకం వుంది? ఆగండి. ఒక రెండు నిమిషాలు తర్కించుకోండి. డబ్బే ప్రధానం కాదు కానీ ఉదాహరణకు ఇప్పుడు డబ్బునే తీసుకుందాం. మీ జీవిత కాలంలో ఎంత డబ్బుని సంపాదించగలరు? సరదాగా వ్యాఖ్యల్లో చెప్పండేం. షద్ హెమిస్టెట్టర్ వ్రాసిన పుస్తకం చదవక ముందూ, లా ఆఫ్ ఎట్రాక్షన్ పుస్తకాలు చదవకముందు నన్నే గనుక ఇలాంటి ప్రశ్న వేస్తే మీలో చాలామందిలాగా ఒక రెండు నిమిషాలు బుర్ర గోక్కొనీ కనాకష్టంగా  ఓ యాభం కోట్లు సంపాదిస్తానేమో అని గొణిగేవాడిని. మరి ఇప్పుడు? ఒక 5000 కోట్లు. ఎలా? ఏమో నాకేం తెలుసూ? నా నమ్మకం అలాంటిది. నా ఆత్మ విశ్వాసం అలాంటిది. నాలో సరికొత్తగా బలపడుతున్న నమ్మకపు వ్యవస్థని బట్టి ఆ అంకె ఇంకా ఎంతో మారవచ్చును. 

ఎలా అన్న సంగతి తరువాత. మనలో అంత కెపాసిటీ వుందనే నమ్మకం వుంటే మనం చాలా వరకు ఆ అంచనాలను అందుకోగలం.  ఆ నమ్మకం మనలో ఏర్పడాలి అంటే ఏం చెయ్యాలి? మనలోని ప్రోగ్రామింగ్ మార్చుకోవాలి. గత ఏడాది కాలంగా నేను చేస్తున్నదీ, పరీక్షిస్తున్నదీ అదే. డబ్బు విషయాల్లో ఇంకా కాదు గానీ మిగతా విషయాల్లో ఈ సిద్దాంతాలని పరీక్షిస్తూ అద్భుతమయిన విజయాలని నాకు నేనే నమ్మని విధంగా సాధిస్తూ వస్తున్నా. పరీక్ష కోసం చిన్న చిన్న విషయాలనే ఎంచుకున్నా కానీ అవి చక్కటి ఫలితాలు సాధించడంతో నాలో నాకు మంచి నమ్మకం ఏర్పడింది. ఇక 2017 నుండీ సంపాదనలో ఈ ప్రోగ్రామింగ్ పద్ధతులు ఉపయోగిస్తా. చూద్దాం, అవి ఎలా జరుగుతాయో. ఇవాలంటే రేపే ఫలితాలు సిద్ధిస్తాయి అనికాదు. మనలో చిన్నప్పటినుండీ నాటుకు పోయిన నెగెటివ్ వ్యవస్థ మారడానికి కొంత సమయం పడుతుంది, అవి ఫలితాలు ఇవ్వడానికి ఇంకొంత సమయం పడితే పట్టొచ్చు కానీ మనం సరి అయిన దారిలోనే వున్నామా లేదా అన్నది మనకు తెలుస్తూనే వుంటుంది.  

కొన్నిసార్లు ఈ పద్ధతులు పాటిస్తూ అనుకున్న విధంగా జరగట్లేమిటా అనుకునేవాడిని. కొన్ని ప్రయత్నాల తరువాత ఊహించని ఫలితాలు ఎదురయ్యేవి. ఏంటా అని చూస్తే మిగతా ప్రయత్నాల్లో నేను లక్ష్యానికి చేరువ అవుతూ వస్తున్న సంగతి బోధపడింది. ఈ రకంగా నేను ఈ విషయాల గురించి బ్లాగులు వ్రాయడం కూడా నాలోని నమ్మకపు వ్యవస్థను బలీయం చేసుకోవడానికే. ఎవరికయినా ఈ వ్రాతలు ఏమాత్రం అయినా ఉపయోగపడితే అది నాకు బోనస్ క్రింద లెక్క. పోస్టులు వ్రాయాలంటే ఎంతో కొంతా ఆయా విషయాల గురించి ఆలోచించాలీ, పుస్తకాలు తిరగెయ్యాలీ అలా అలా నాకు ఉపయోగకరం. వ్రాస్తూ వుంటే, వ్రాయడం కోసం పరిశోధిస్తూ వుంటే నాలో నాకు ఈ విషయాల గురించి ఇంకా ఇంకా స్పష్టత వస్తుంది. 

సో, మనలోని నెగెటివ్ నమ్మకపు వ్యవస్థలను మైండ్ ప్రొగ్రామింగ్ ద్వారా మార్చుకోవచ్చు. అదెలాగో తరువాయి పోస్టుల్లో చర్చిద్దాం.  

హార్డ్ డిస్క్ లాంటి మన మనస్సు

మన మనస్సు హార్డ్ డిస్క్ లాంటిదని What to say when you talk to your self అనే పుస్తకంలో షడ్ హెల్మ్స్టెట్టర్ అంటారు. మన చిన్నప్పటినుండీ మనకు పలు విధాలుగా సూచనలు అందుతూ వుంటాయి. అవన్నీ కలిసి పలు ప్రొగ్రాములుగా (బిలీఫ్ సిస్టంలుగా) తయారవుతాయి. అలా ఆ కంప్యూటర్ (మనం) ఆ ప్రోగ్రాముల పరంగా పనిచేస్తుంది. అలా అమకు అంది వచ్చే సూచనల్లో మంచివి తక్కువే వుంటాయి, చెత్తవి ఎక్కువే వుంటాయి. అలా మన మనస్సు చాలా వరకు నెగటివ్ భావాలతోనే నిండిపోతుంది. కొన్ని సార్లు మనకు తెలియకుండానే బయటినుండి పలు సంకేతాలు, సూచనలు అందుతూ వుంటాయి. అవి మన అంతః చేతనలో రికార్డ్ అవుతూ వుంటాయి. అలా ఇంటా బయటా, మనంలో మనం, మన గురించి ఇతరులూ అనుకునే విధాన్ని బట్టి అంటున్న విధాన్ని బట్టి మన వ్యక్తిత్వం రూపొందుతూ వుంటుంది. 

మనం అదృష్టవంతులం అయివుండి చిన్నప్పటినుండీ మనకు పాజిటివ్ ఇన్స్ట్రక్షన్స్ అందుతూ వున్నట్లయితే భలేగా వుంటుంది కానీ అది సత్యదూరం కదా. పోనీ పెళ్ళి అయ్యేంతవరకు అందరూ మనని మొనగాడు అన్నా పెళ్ళయ్యాక పెళ్ళాం వచ్చి దద్దమ్మ అని తీసిపారెయ్యొచ్చు. లేదా ఇంట్లో అంతా పెళ్ళాం పిల్లలతో సహా తనని గొప్పవాడు అనుకున్నా కొత్త ఉద్యోగం చేరాక తన మేనేజర్ ఒక చీడ పురుగులా చూస్తుండవచ్చు. పాజిటివ్ పరిస్థితి వుంటే ఫర్వాలేదు కానీ నెగెటివ్ పరిస్థితి వుంటే అదంతా మన సబ్కాన్షియస్ మనస్సులో సింక్ కాకుండా వుండేలా చూసుకోవాలి.  అలా మన మీద మనం విశ్వాసం కోల్పోతే అది ఎంత చెరుపు చేస్తుందో మీరు ఊహించవచ్చును. 

మనల్ని ఆత్మన్యూనతకి గురిచేసేవాళ్లకి దూరం చేసుకోవడం ఉత్తమం. కొంతమంది శ్రెయోభిలాషులం అనే పేరిట మనల్ని కించపరుస్తూ హితబోధలు చేస్తూ తామేదో గొప్ప దేశసేవలు చేసినట్లుగా భావిస్తూవుంటారు. అలాంటి వ్యక్తుల పట్ల అప్రమత్తంగా వుందాం. స్నేహితుడో లేక కోలీగో మనలో నెగెటివ్ భావాలు ఎక్కిస్తూ వుంటే గనుక దూరంగా వుండొచ్చు కానీ అదే మన తల్లిదండ్రులో, భార్యా పిల్లాలో అయితే వస్తుంది చిక్కు. ఇక భార్యనో లేదా భర్తనో అయితే ఇంకా క్లిష్టంగా వుంటుంది పరిస్థితి. దూరంగా వుండలేం - దగ్గరగానూ వుండలేం :)) చాలామంది భార్యలూ భర్తలూ తమ పార్ట్నర్ ల గురించి చాలా క్యాజువల్ గా చులకనగా మాట్లాడేస్తూ తమ పార్ట్నర్ లలో అలాంటి విశ్వాస వ్యవస్థని రూపొందిస్తుంటారు. 

భర్తలు భార్యలకి అలా ఇచ్చే సూచనలు ఎలా వుంటాయో ఉదాహరణలు ఇవ్వలేను కానీ భార్యలు అలా ఇచ్చే సూచనలు చాలా చెప్పగలను ఎందుకంటే నేనూ ఓ భర్తను కాబట్టి అలాంటివి బాగా పరిశీలిస్తుంటాను. "మా ఆయనకి అవన్నీ ఏమీ తెలియవండీ". నా మొఖం. అలా పదే పదే అంటే ఇంకేం తెలుసుకుంటాడూ? "మా ఆయన అవన్నీ పట్టించుకోడండీ. మీరు వున్నారు చూసారూ భలే కేర్ తీసుకుంటారండీ". అవతల వాళ్ళాయన మనస్సులో గుర్..మంటూవుంటాడు. అలా పదే పదే అలా విన్నాకా ఎంత పట్టించుకున్నా ఇంతేలే అని లైట్ తీసుకుంటాడు! "మా ఆయన ఇంట్లో అస్సలు ఒక్క పని కూడా చేయడండీ" ఇది మా ఇంట్లో. ఇలా పదే పదే విన్నాకా ఆ చేసే కొద్ది పనులూ కూడా చెయ్యబుద్దికాక మానేసి దర్జాగా కూర్చుంటున్నాను. ఏదయినా చెయ్యాలనుకున్నా 'ఛ, నీకు అంత దృశ్యం లేదు' అని నా మనస్సు నన్ను బుజ్జగిస్తూవుంటుంది. పోన్లే పాపం అని దానిమాట వింటూ వుంటాను. అలా అని నేనూ తక్కువేమీ కాదు. ఇదివరలో అమాయకంగా అవో ఇవో అనేవాడిని. తెలిసి వచ్చాకా తగ్గిస్తూవస్తున్నా.  

కొంతమంది ఇళ్ళల్లో వాళ్ళ పిలలని కించపరచడం ఫాషన్ గా భావిస్తుంటారు. "మా చిన్నోడు సూపరండీ, మా పెద్దోడే శుంఠ". అలా పదిసార్లు విన్నాకా వాళ్ళ పెద్దోడు గ్యారంటీగా శుంఠన్నర అయిపొతాడు. ఎందుకంటే అతడిలో ఏర్పడే బిలీఫ్ సిస్టం ఇక తనని ఎదగనివ్వదు. ఏదన్నా తాను గొప్పపనులు చెయ్యాలనుకున్నా అంతః చేతన హెచ్చరిస్తుంది, తానేంటో గుర్తు చేస్తుంది.  "మా వాడికి చదువు అస్సలు వంటపట్టదండీ" ఇంకేం పడుతుందీ?  బాగా బక్కగా వున్న తమ పాపని చూపిస్తూ "మా అమ్మాయి ఎంత తిన్నా లావు కాదండీ" అంటారు. ఇంకేం అవుద్దీ?  

అంచేతా...మనం చాలా క్యాజువలుగా అలా మాట్లాడి మరచిపోయినా ఎదుటివారిలో అవి ఎలాంటి ప్రభావాన్ని చూపగలవో గుర్తుంచుకోవాలి. మా చిన్నమ్మాయి కాస్త బరువు ఎక్కువ. తగ్గించే ప్రయత్నాల్లో వున్నాం. తను బరువు తగ్గుతున్నట్లుగానే సంకేతాలు అందిస్తూ వుంటాను. నువ్వు లావుగా వున్నావు లాంటి మాటలు మాట్లాడను. క్రితం వారం కంటే, క్రితం నెల కంటే బక్కగా అవుతున్నట్లుగానే సూచిస్తుంటా. 

ఎదుటివారిలో నిజంగా నెగటివ్ భావాలు వున్నా కూడా వాటి గురించి పాజిటివ్ గా మాట్లాడొచ్చు. ఉదాహరణకు భవానీ శంకరం  పెద్దగా సంపాదించట్లేదు. అతని భార్య రమణి కి అతన్ని బాగా సంపాదించేలా చెయ్యాలని వుంటుంది. "నీకు సంపాదించడం చేతకాదు, పక్కింటి ఆయన అయితే ఎంత బాగా సంపాదిస్తాడో" అని అందనుకోండీ. భవానీ లో 'ఓహ్ నాకు సంపాదించడం చేతకాదు' అనే నమ్మకం బలీయం అవుతుంది. అలా కాకుండా "పక్కింటి ప్రసాద్ బాగా సంపాదిస్తున్నాండండీ, మీరు మరో మూడేళ్ళల్లో అతని మించిపోవాలి. మించిపోతారు. మీమీద నాకు ఆ నమ్మకం వుంది, ఇక ఆ ఇక ప్రయత్నాలు ప్రారంభిద్దురూ"  అని భవానీ శంకరం యొక్క బలహీన క్షణంలో రమణి గోముగా రిక్వెస్ట్ చేసిందనుకోండీ. దృశ్యం మీరే ఊహిద్దురూ :)) రెచ్చిపోడూ?!  

అలా కాకుండా రమణి ఇలా అందనుకోండీ.  "పక్కింటి ప్రసాద్ బాగా సంపాదిస్తున్నాండండీ, మీరు అతడిని అతని మించిపోవాలి. మించిపోతారు. మీమీద నాకు ఆ నమ్మకం వుంది, ఇక ఆ ఇక ప్రయత్నాలు ప్రారంభిద్దురూ". ఈ డైలాగుల్లో ఒక లోపం వుంది. పై డైలాగునీ ఈ డైలాగునీ కంపేర్ చేసి చూడండి. పైన మూడేళ్ళు అని టైం ఫ్రేము పెట్టింది. ఇక్కడ అలా లేదు. అది పొరపాటు. ఎన్నడో ఒకనాడు అంటే అది ఎన్నడో లాగానే మిగిలిపోతుంది. ఎన్నడో ఒకనాటికి కదా, తొందరేమీ లేదు కదా అని భవానీ తడిగుడ్డ వేసుకొని పడుకుంటాడు. మనం లక్ష్యాలు పెట్టుకున్నప్పుడు కానీ, ఇతరులకు పెట్టినప్పుడు కానీ తగిన సమయం నిర్దేశించకపోతే పెద్దగా ప్రయోజనం వుండదట. 

మనం ఏదయితే ఆలోచిస్తామో అదే అవుతాం!

మన గురించి మనం ఏమి అనుకుంటామో అలానే చేస్తాం. ఒక్కసారి మన గురించి మనం ప్రశ్నించుకుందాం. ఇతరులలో మన ఇమేజ్ ఎలా వుందో పక్కన పెడదాం. అస్సలు మనలో మనకు ఎలాంటి ఇమేజ్ వుందేంటి? అది ముఖ్యం. ఇతరులు మన గురించి వంద రకాలుగా అనుకోనీయండి - ఫర్వాలేదు - నాలో నా గురించి మంచి గౌరవం వుందా లేదా అనేది నాకు ముఖ్యం. మన గురించి మనకే విశ్వాసం లేకపోతే ఇతరులకు మాత్రం విశ్వాసం ఎలా కుదురుతుందీ? సో మనం ఏం చెయ్యాలి మరి. బలవంతంగా అయినా మన మీద మనం గౌరవం, నమ్మకం పెంచుకోవాలి. మన అమాయకపు అంతః చేతనకి మనం అనుకునేది నిజమా కాదా అన్నది తెలియదు. ఏది మనం పదే పదే చెబితే అది నమ్మేస్తుంది. అదీ ట్రిక్. మన కాన్షియస్ మైండ్ ద్వారా మన సబ్ కాన్షియస్ మైండ్ ని ట్రిక్ చేస్తూ వుండాలి అంతే. ఇహ అద్భుతాలు జరుగుతూ వుంటాయంతే.

Shed Helmstetter ఇలా అంటారు "You will become what you think about most". ఇంకా ఇలా అంటారు "Your success or failure in everything, large or small, will depend on your programming - what you accept from others, and what you say when you talk to yourself". వారి యొక్క పుస్తకంలో ఇంకా ఇలా వుందీ "It makes no difference whether we believe it or not. The brain simply believes what you tell it most. And what you tell it about you, it will create, It has no choice"

పై వాక్యాలు నేను ఆ పుస్తకంలో ఉండర్‌లైన్ చేసుకున్నా. మనం అర్ధం చేసుకోగలగాలే కానీ ఎంత గొప్ప వాక్యాలు అవీ! జీవితాలని మార్చేస్తాయి.

నేను ముప్పయ్యేళ్ళ క్రితమే హిప్నటిజం చేసేవాడిని. ఇతరులను కుక్కపిల్లల్లాగా కోతిపిల్లల్లాగానూ ఆడించేవాడిని. ఆ స్థితిలో వాళ్ళు తాము ఆ జంతువులమే అని నమ్మేవారు. అలా ఎలా జరుగుతుంది. అందులో మహత్యం ఏమీ లేదు. హిప్నటిస్ట్ ఇతరుల సబ్ కాన్షియస్ మైండ్ ను వశపరచుకుంటాడు. (గమనిక. అది ఇతరులు ఇష్టపడితేనే సాధ్యం అవుతుంది. ఇతరులు మనస్సులో తిరస్కరిస్తే హిప్నటైజ్ చెయ్యలేము). అప్పుడు కాన్షియస్ మైండ్ పని చెయ్యదు. అందువల్ల హిప్నటిస్ట్ ఏది ఆదేశిస్తే అది ఎదుటివారు చెసేస్తారు, ఏది భావించమంటే అది భావిస్తారు (అలా అని వారి విశ్వాస వ్యవస్థకి పూర్తిగా వ్యతిరేకంగా వున్నా ఆ పనులు చెయ్యలేరు. ఉదాహరణకు హిప్నటిస్ట్ ఎవరినయినా చంపమని ఆదేశిస్తే అలా చంపడం జరగదు). ఎలా అయితే హిప్నటిస్ట్ మన అంతః చేతనని లోబరుచుకుంటారో అలా మన అంతః చేతనని మనం లోబరచుకోవాలి. అది ఎలా? మనతో మనం మంచిగా మాట్లాడుకోవడం ద్వారా. పాజిటివ్ సజెషన్స్ ఇచ్చుకోవడం ద్వారా. 

మీరు ఎన్ని వ్యక్తిత్వ వికాసపు పుస్తకాలు అయినా చదవండి - అవన్నీ పెద్దగా పని చెయ్యకపోవొచ్చు అంటారు షెడ్. ఎందుకంటే అవన్నీ తాత్కాలిక పద్ధతులు. కొంతకాలం పనిచేస్తే చేసి మిన్నకుంటాయి. అవి ప్రాక్టికల్ కావు. ఎందుకంటే మన మనస్సులు వాస్తవానికి ఎలా పనిచేస్తాయో తెలుసుకోకుండానే చెప్పిన పద్ధతులు పెద్దగా పని చెయ్యవు. మనం పాత పద్ధతిలోనే ఆలోచిస్తూ ఎన్ని కొత్త ప్రయోగాలు చేసినా ప్రయోజనం లేదు అంటారాయన. వాటన్నింటికీ మందు సెల్ఫ్ టాక్.  ఆ సెల్ఫ్ టాక్ ఎలా చెయ్యాలనేది తదుపరి టపాలల్లో చర్చిద్దాం.

ఒక ఏడాది క్రితం వరకూ పొద్దున లేచిన దగ్గరి నుండి నీ జీవితాన్ని తిట్టుకునేవాడిని. నిరాశా నిస్పృహల్లో వుండేవాడిని. ఈ పుస్తకమూ, ఇంకో పుస్తకమూ చదివాక నాలోనూ, నా జీవితంలోనూ మంచి ఎన్ని మార్పులు వచ్చాయో. ఎన్ని అద్భుతాలు జరిగాయో. ఇంకా కొన్ని మార్పులు జరగాల్సి వుంది, రావాల్సి వుంది. ఆయా ప్రయత్నాలల్లో వున్నాను. వాటిల్లో భాగంగానే ఇలా ఈ పోస్టులు వ్రాయడమూనూ. మీకు కొద్దిగా చెబుతూ నేను ఎక్కువగా నేర్చుకుంటున్నానండోయ్. అయితే ఒక్క ముఖ్యమయిన విషయంలో మాత్రం ఈ టెక్కునిక్కులు ఉపయోగించడానికి నాకు మనస్కరించడం లేదు. అదేంటో, ఎందుకో అడక్కండి. అబ్బా... అన్నీ మీకు చెబుతానా ఏంటీ?! 

అవీ - ఇవీ

       ఇలాంటి పోస్టులు ఎందుకు వేస్తున్నానో అర్ధమయ్యింది. నాలో నేను మాట్లాడుకుంటూ క్లారిటీ తెచ్చుకుంటున్నా.        నవలలు మళ్ళీ వ్రాయడం మొదల...