మా ఊరి జ్ఞాపకాలు: లచ్చి

ఈ అమ్మాయి గురించి ఇదివరలో కూడా ఎక్కడో వ్రాసాను. బహుశా ఈమె నా జీవితంలో ఆ రకంగా రెండో అమ్మాయి అనుకుంటా. మొదటి అమ్మాయి గురించి మరోసారి వ్రాస్తాను. ఈమె పేరు లక్ష్మి కానీ అందరూ లచ్చి అంటుండేవారు. వెనుకబడిన వర్గానికి చెందినది. మా ఇంటి పనిమనిషి కానీ పూర్తి స్థాయి పనిపిల్ల కాదు. ఉదయం పూట కొన్ని పనులు మాత్రమే చేసి వెళుతుండేది. ఆ రోజుల్లో నేను భోనగిరిలో చదువు తుండేవాడిని కానీ సెలవులు వచ్చినప్పుడల్లా స్వంత ఊరికి ఉరికి వస్తుండేవాడిని. ఆ ఇంట్లో మా అమ్మమ్మ, తాతయ్యలు మాత్రమే వుండేవారు. ప్రధాన భవంతికి కొద్ది దూరంలోని రేకుల ఇంట్లో వారు వుండేవారు. అసలు ఇల్లు మేము వచ్చినప్పుడు వినియోగించుకునేవారం.

నాకు ఉదయాన్నే అంటే చీకట్లు తొలగకముందే అప్పుడప్పుడు నంబర్ టూ కి వచ్చేది. అప్పుడు ఇంకా చిన్నపిల్లవాడినే (!) కాబట్టి రాత్రి పూట నాకు బాగా భయం వేసేది. అప్పట్లో కూడా నేను దయ్యాలంటే నమ్మకపోయేవాడిని కానీ అవంటే నాకు చచ్చేంత భయం వుండేది.  నంబర్ టూనేమో యమర్జంటుగా వచ్చేసేది. వాయిదా వేసుకుందామంటే వీలు కాకపోయేది. నేను లబలబలాడుతూ నా గోడు మా అమ్మమ్మకి చెబితే ఆమె నాకు తోడుగా నిలబడమని లచ్చికి ఉరమాయించేది.  ఆమె పేడకల్లుతో మా పెరడుకి దగర్లోని ఆవరణ చానిపి జల్లుతూ నాకు కనపడుతూ వుండేది. నేను ఆమెని చూస్తో అమ్మయ్య అని గుండె  దిటవు చేసుకుంటూ పెరడులో నా పని నేను పూర్తిచేసేవాడిని.

అంజనేయ దండకం చదువుకొని అయినా ధైర్యంగా వుందామంటే దయ్యాలు వున్నాయ్యో లేవో తెలియదు, అనజనేయుడూ వున్నాడో లేదో తెలియదు. ఒహవేళ దయ్యాలే నిజమయ్యి అంజనేయుడే అబద్ధం అయితే? అంత రిస్కు ఎందుకులే అని ఎదురుగ్గా కనపడుతున్న మా లక్ష్మీదేవినే నమ్ముకొని ఆమె దూరంగా చానిపి (వ్యావహారిక పదం కాకుండా అసలు తెలుగు పదం ఏమిటో గుర్తుకు రావడం లేదు) చల్లడానికి వెళ్ళినప్పుడల్లా దగ్గరికి రమ్మని పీలగొంతుతో పిలిచేవాడిని. నా అంత వయస్సే వున్న లేదా కొద్దిగా ఎక్కువున్న అమ్మాయి అంత ధైర్యంగా వుంటే నేను ఆమె తోడుతో మరీ ఆ పనులకి వెళ్ళడం ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా వుండేది కానీ ఆపద్ధర్మంగా ఆ ఆలోచనలు అన్నీ పక్కకు నెట్టేసేవాడిని.  ఆమె నన్ను, నా కార్యక్రమాన్నీ చూడకుండా చేతులు అడ్డం పెట్టుకొని అవస్థపడేవాడిని. 

ఉదయాన వేకువ ఝామునే పనులు చెయ్యాలి కాబట్టి సౌకర్యంగా వుంటుందని రాత్రి వచ్చి మా ఇంట్లోనే పడుకునేది. ఆమె సౌకర్యం సంగతేమో గానీ అది నాకు సౌకర్యంగా మారింది.  రాత్రి అయ్యాక లచ్చి ఆమె తమ్ముడితో కలిసి వస్తుండేది. మేము ముగ్గురం మా ఇంటి వసారాలో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వుండేవారం. నా బల్లెపీట పక్కనే వారు కూడా కింద పక్క వేసుకొని పడుకునేవారు. అది చలి కాలం కావడంతో అందరం కలిసి ముందు గదిలో పడుకుందామని చెప్పాను. వారు సరే అన్నారు. అక్కడ మంచం లేకపోవడంతో వారికి కొద్ది దూరంలో నేను కూడా కిందనే పక్క వేసుకొని పడుకునేవాడిని. ఆ తరువాత ఏ అర్ధరాత్రో ఆ అమ్మాయి పక్కలోకి చేరి నిశ్శబ్దంగా చిరుతిళ్ళు తినేవాడిని. నా మానాన నేను చిరు తిళ్ళు తినడమేనో లేక అది ఆ అమ్మాయికీ తెలుసో లేదో నాకు అర్ధమయ్యేది కాదు. తెలిసినా, తెలిసి నచ్చకపోయినా గొడవ చేస్తుందేమోనని మరీ దూకుడుగా వెళ్ళకుండా స్టెప్ బై స్టెప్ నాకు నేను పదోన్నతులు ఇచ్చుకుంటూ వెళ్ళేవాడిని.

ఓ రెండు మూడు రోజులు అలా చిరుతిళ్ళు బాగానే లభించాయి, లాభించాయి. అల్పాహారం అల్పంగా చేస్తే ఒకేనేమో గానీ భోజనంలా  బరి తెగించి ఆరగిస్తోంటే అందరూ ఊరుకోరు కదా. అక్కడ నాకు దెబ్బ కొట్టింది. ఆ రోజు ఉదయం పనులయ్యాక మా అమ్మమ్మతో ఇక నుండి రాత్రి వచ్చి ఇక్కడ పడుకోననీ, ఉదయమే పెందలకడనే వస్తాననీ చెప్పింది.  మా అమ్మమ్మ ఆశ్చర్యపడి ఎందుకే అని అడిగింది. రాత్రి పూట దయ్యాలు కలలోకి వస్తున్నాయమ్మా అని నాకు గట్టిగా వినపడేలా చెప్పింది. నేను తేలు కుట్టిన దొంగలా కిక్కురు మనలేదు. ఇంకేం చేస్తాం. ఇహ ఆ తరువాత ఆమెను చూపుల్లోనే చిరుతిళ్ళు తింటూవుండేవాడిని. మరుసటి సారి సెలవుల్లో వచ్చినప్పటికి ఆమె పని మానేసింది. ఎందుకో నాకు గుర్తుకులేదు. ఆ తరువాత ఆమె మళ్ళీ కనిపించలేదు లేదా ఆమె కనిపించినా నేను ఆమెని గుర్తించలేదు.

ఆమె మా ఇంట్లో పని మానివేసి వుండొచ్చు కానీ నా మనస్సులో మాత్రం మానలేదు. మా ఊరు గుర్తుకువచ్చినప్పుడు అప్పుడప్పుడు ఆమె ఇలా ఆమె పని ఆమె నాలో కానిస్తూనేవుంది, ఆమెపై నేను చేసిన అల్లరి నాకు గుర్తుకుతెస్తూనేవుంది. అదో మధురస్మృతిగా నా మదిలో పదిలపరచబడేవుంది.