కామెంటేస్తారా లేక...కెలికెయ్యమంటారా?

ఇవాళ హాలోవీన్ రోజు. ట్రిక్ ఆర్ ట్రీట్ అంటూ పిల్లలు కొండొకచో పెద్దలూ భయంకరమయిన, విచిత్రమయిన వేషధారణలతో ఇల్లిల్లూ తిరిగి చాక్లెట్లు  మొదలయినవి అడుక్కోవడం  ఈరోజు రివాజు. ఇంతకుముందే మా అమ్మలుతో కలిసి ఇంటింటికీ తిరిగి క్యాండీలు అడుక్కొని వచ్చాను. మా పాప డెవిల్ వేషం వేసుకున్నది దీనికోసం. బాడీగార్డుగా తనతో వచ్చినందుకుగాను వచ్చిన ట్రీటులల్లో నాలుగో భాగం నాకేనని ముందుగానే అమ్మలుతో పెద్దమనుషుల ఒప్పందం చేసుకున్నాను.

బ్లాగు బ్లాగు తిరిగి కామెంట్లు అడుక్కునేంత ఓపిక లేదుకాబట్టి మీ అందరినీ ఈ టపాలో వ్యాఖ్యలు అడుక్కుంటున్నాను. ఈ టపాలో మీరు కామెంటు వెయ్యలేదో ... కెలికెయ్యబడుతారు జాగ్రత్త!

ఈ టపాకి సంబంధించని చిన్న గమనిక: నా సిస్టం లో ఒక ఫైలు వైరసుతో ఇంఫెక్ట్ అయ్యి ట్రోజెన్ హార్సుగా వ్యవహరించి నా హాట్మెయిల్ అడ్రసు బుక్కులో వున్న ఈమెయిల్ ఐడిలు అన్నింటికీ స్పాం ఈమెయిల్ పంపించింది. అలాంటి ఈమెయిల్ నానుండి అందుకున్న బ్లాగర్ల అసౌకర్యానికి చింతిస్తున్నాను.

హ్యాండిచ్చిన గుంటూరు గర్ల్‌ఫ్రెండు :(

ఆమె పదవతరగతి నుండీ ఆమెతో పరిచయం వుంది. నేను ఖమ్మంలో వున్నప్పుడు కొంతకాలం నా గదిలోనే వుంది కానీ అప్పుడు నేను ఏక ప్రియురాలి వ్రతంలో వుండటం మూలాన ఆమెతో వెధవ్వేశాలేమీ వెయ్యలేదు. దానితో ఆమెకు నేనంటే మహా గౌరవం, నమ్మకం పెరిగిపోయాయి. తరువాత నేను పూణే, కెనడాలకి రావడంతో ఆమె కాంటాక్ట్స్ పోయాయి. ఓ నాలుగేళ్ళ క్రితం ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు అనుకోకుండా వాళ్ళ బంధువు కలవడంతో ఆమె గురించి అడిగాను. ఆమెకు ఇద్దరు పిల్లలు అని చెప్పి ఆమె భర్త గురించి మాత్రం అడగొద్దన్నాడు. అదేంట్రా అని నొక్కి అడిగితే భర్త లేడు అని చెప్పాడు. ఏమయ్యాడు అంటే నాకు తెలియదన్నాడు. అతని దగ్గర ఆమె ఫోను నంబర్ తీసుకొని కాంటాక్ట్ చేసాను. ఆమె భర్త కనపడకుండా పొయేడంట! మానవుడు మరి ఇంటినుండి పారిపోయేడేమో తెలియదు.

ఇదేదో బాగానే వుందని మళ్ళీ ఆమెతో స్నేహం మొదలెట్టి చిగురింపజేసాను.  ఆ ట్రిప్పులో ఆమెని ఒకసారి కలిసాను గానీ మామధ్య వేరే అండర్స్టాండింగ్ ఏమీలేకపోవడంతో క్యాజువలుగానే మాట్లాడుకున్నాం. అప్పుడు నాకు సమయం కూడా ఎక్కువ వుండిది కాదు. అప్పుడు ఇండియాలో ఒక్క వారమే వున్నాను. నేను కెనడాకి వెనక్కు వచ్చాక ఫోనులల్లో మాట్లాడుకుంటూ మా స్నేహం బాగా చిక్కనయ్యింది. ఆమెది కూడా నాలాంటి ఆనందమార్గమే అని అర్ధమయ్యింది. ఎప్పుడూ ఇండియాకి - గుంటూరుకీ రారమ్మని పిలుస్తుండేది. వస్తే ఎలా ఆందించవచ్చో స్కెచ్చు గీసి చెబుతుండేది.

అయితే మనకు వేలు బెట్టే సందిస్తే కాలు పెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తాము కదా. నా పైత్యాలు కొన్ని వెళ్ళబెట్టాను. మనవి మామూలు పైత్యాలు కావు కదా - ముందు భయపడింది, తరువాత తటపటాయించింది, ఆ తరువాత వర్చువలుగా ఒప్పుకుంది. గుంటూరు వచ్చాక ఆ ప్రయోగాలు చెయ్యడానికి ఓయ్యెస్ అంది. మధ్యమధ్యలో ఎందుకులే వద్దు అనేది. కొన్ని రోజులు విశ్రాంతి ఇచ్చి మళ్ళీ ఆ టాపిక్కులు ఎత్తేవాడిని. అలా రోలర్‌కోస్టరులా మా మధ్య ఆ విషయాలు నలుగుతుండేవి. 

మరి ఆమె ఒట్ఠి మాటలు చెబుతున్నదేమో అని ఆమెను నిజంగా పరీక్షించదలిచాను. నేను యు ఎస్ లో వుండి ఆమెను టెస్ట్, టేస్టూ చెయ్యడం ఎలాగా? ఇక్కడినుండి ఇండియాకు వెళుతున్న నా లైక్ మైండెడ్ స్నేహితులనూ, అక్కడి లైక్ మైండెడ్ స్నేహితులనూ ఆమె దగ్గరికి ఉరమాయించాను. మా వాళ్ళు వెనిల్లాలు. ఆమేరకు వాళ్ళు నాకు ఆమె గురించి సక్సెస్ రిపోర్టూ, కొన్ని సార్లు లైవ్ రిపోర్టూ ఇవ్వడంతో నాకు ఆమె మీద మాంఛి కాన్ఫిడెన్స్ ఏర్పడింది. ఎప్పుడు గుంటూరు వెళ్ళాలా అనీ ఓ రెండు, మూడేళ్ళ నుండి ఉవ్విళ్ళూరుతూ వచ్చాను.  నాకు తగ్గట్టుగా ఆమె కూడా బాగా ఊరించేది.

రెండు నెలల క్రితం ఇండియాకి బయల్దేరుతున్నప్పుడు నేను వస్తున్నానని చెప్పి ఎన్ని సార్లు ఫోన్ చేసినా సరిగ్గా మాట్లాడకపోయేది. ఇంట్లో బంధువులు వున్నరనో, ఫ్రెండ్స్ ఇంట్లో వున్నాననో చెప్పి ముక్తసరిగా మాట్లాడుతుండేది. ఒకసారి సరేగానీ, నీ అడ్రసు ఇవ్వు అని అడిగాను. అప్పుడూ ఏదో కథ చెప్పింది కానీ తన అడ్రసు ఇవ్వలేదు. ఆమె నాకు మొండిచెయ్యి చూపిస్తోందని రూఢీ అయిపోయి మళ్ళీ ఆమెకు ఫోను చెయ్యలేదు నేను.  

ఓ అయిదారు మంది మిత్రులని పంపించేసి టెస్టు చేస్తే వారికి విజయవంతం అయి నా నోట్లో మాత్రం ఆమె దుమ్ము కొట్టడం ఏంటో నాకు అర్ధం కాక బుర్ర గోక్కుంటూ ఇండియా వెళ్ళాను. మా వాళ్ళు ఆమె ఇంటికి ఆల్రెడీ వెళ్ళివచ్చారు కాబట్టి గుంటూరుకి వెళ్ళి ఆమె ఇంటికి వెళ్ళడం ఆ రకంగా సమస్య కాదు. అలా ఆమెకు చెప్పాపెట్టకుండా ఆమె ఇంటికి వెళ్ళి నీ ఇంటికి వచ్చా, నీ నట్టింటికి వచ్చా హ హ హా అని వికటాట్టహాసం చేద్దామనుకున్నాగానీ నాకు అస్సలు తీరికలేకపోవడంతో అటువెళ్ళలేకపోయాను. కష్టకష్టంగా వీలు చూసుకొని వెళ్ళినా ఆమె వుంటుందో లేదో, వున్నా అనుకున్నవన్నీ వర్కవుట్ అవుతాయో లేదో ఈ సమయంలో అలా కుక్క తోక పట్టుకొని  అంత దూరం గోదావరి ఈదడమెందుకులే అని ఆ వ్యూహం విరమించుకున్నాను. వెనిల్ల పనులకయితే ఒప్పుకొని వుండేది కానీ నా ఆసక్తులు అడ్వాన్సుడు అవడంతో భయపడివుంటుందని అనుకుంటున్నా.

ఎనీ వే, ఈ సారి తీరికగా ఇండియాకి వెళ్ళి ఆమెకు చెప్పాపెట్టకుండా గుంటూరులోని ఆమె ఇంటికి వెళ్ళాలని డిసైడ్ అయ్యాను. అక్కడా ఎదురు తిరిగితే మన గురువు గారు వుండేది గుంటూరులోనే కాబట్టి వారి విద్యల సహకారమూ తీసుకోవచ్చు. ఏమంటారు? ఈలోగా మళ్ళీ ఫోనులు చేసి ఆమె భయాలు తీర్చే ప్రయత్నమూ చేస్తుంటా అనుకోండి. సరే గానీ ఆమె అడ్రసూ, ఫోను నంబర్లు గట్రా నన్నడక్కండేం.

వార్తలు - వ్యాఖ్యలు

బ్యాంకులకు ఇళ్ళు వదిలెయ్యడం అన్నది మా ఇల్లినాయ్ రాష్ట్రానికి కూడా బాగానే పాకిందట. శుభం.

అతి గొప్ప సూపర్ కంప్యూటర్ టైటిల్ యు ఎస్ నుండి చైనాకి వెళ్ళింది. ఆశ్చర్యం ఏముంది? రేపో మాపో ఆ టైటిల్ ఇండియాకీ దక్కుతుంది. అన్నట్టు ఇండియా సూపర్ కంప్యూటరుని పూణేలో నేను దర్శించాను.

మాల్దీవ్సు లో ఒక విదేశీ జంటకు పెళ్ళిచేస్తూ నిర్వాహకుడు ఆ జంటకి తెలియని భాషలొ మంత్రాల్లాంటివి చదువుతూ మీకు పుట్టబోయే సంతానం బాస్టర్డ్స్ కానూ అనీ ఇంకా చాలా చాలా తిడుతూ దీవించేడంట. ఇప్పుడు దానిపై మాల్దీవులలో పెద్ద దుమారం చెలరేగుతోంది. మాల్దీవియన్స్ అంతా ఆ పెళ్ళి పూజారిని తిట్టేస్తున్నారు - తమ దేశానికి తలవంపులు తెచ్చినందుకుగాను.

http://www.bbc.co.uk/news/world-south-asia-11644328

ఆ మధ్య చదివిన విషయం ఒకటి గుర్తుకువుంది. యు ఎస్ బ్యాంకింగ్ ఇండస్ట్రీలో వచ్చే ఏడు 10% ఉద్యోగాలని తొలగించే సూచనలు వున్నాయంట. బ్యాంకు ఉద్యోగస్తులూ జాగ్రత్త.


వాహనాల జాతకం మీద శర్మ గారు పోస్టు వేసారు కానీ చదవలేదు. హ్మ్. ఇలా అన్నింటికీ జాతకాలుంటాయంటే నా చెప్పుల జాతకం ఏంటో తెలుసుకొవాలి. అసలే వచ్చేది హార్ష్ వింటర్. ఐసుమీద చెప్పు జారిందనుకోండి నా జాతకానికి ఎసరు వస్తుంది.

డ్రీంస్ మొదలయిన వారి కథనాలను వింటుంటే ఆరెంజ్ పాటలు ఓ రేంజులో వున్నట్లున్నయ్యే. అన్నీ కూడా హీరో సోలో సాంగ్సేనుట.

తన్‌హాయి 34 వ భాగం వేసారు కల్పన గారు కానీ ఇంతవరకు నేను ఒక్క భాగమూ చదవలేదు. సోషల్ నవల్స్ మీద ఆసక్తి బొత్తిగా తగ్గింది నాకు. ఆ నవల పేరుకి అర్ధం చెప్పమంటే ఇంతవరకూ కల్పన గారు చెప్పలేదు నాకు. అఫ్సర్ గారిని ఆ అర్ధం అడుక్కోమన్నారు!  మా నాన్న హిందీ పండిట్/లెక్చరర్. అందుకే హిందీలో పరమ శుంఠని నేను.

రోజంతా సరికొత్త వార్తలతో వ్యాఖ్యలతో ఈ టపాని తాజీకరిస్తుంటాను (సరి అయిన పదమేనా ఇది?).

పోల్: ఇండియా పేరు మార్చేద్దాం

(ఈ పై ఫోటొ ఇండియా తదితర దేశాలవారికి అర్ధం కాకపోవచ్చు. ఇక్కడ స్కవుట్ పిల్లలు ఛారిటీ కోసమనుకుంటా చాక్లెట్లు అమ్ముతూ కనిపిస్తుంటారు.)

లిలితకళా తోరణాలకూ, రహదారులకూ లాంటి చిన్న చిన్న వాటికి రాజీవ్ పేరెట్టకుండా ఒకేసారి పెద్ద విషయానికే పేరు మార్చి ఇండియా/ఇటలీ మీది నా ప్రేమని నిరూపించదలచుకున్నాను. అలాగే ఇండియా దేశభక్తులూ, అభిమానులూ నేను త్వరలో పెట్టబోయే పోల్ లో పాల్గొని మీ దేశభక్తినీ, అభిమానాన్నీ చాటుకోండి. ఇండియా పేరు మార్చేసి ఏ పేరు పెడితే బావుంటుందో మీ అమూల్యాభిప్రాయన్ని ఇక్కడ సెలవివ్వండి.

నేను ఇవ్వబోయే లిస్టులో నాకు ఇటలీ, సోనియా, ఇందిర బాగా నచ్చాయి ఎందుకంటే ఇండియాతో రైమింగ్ బాగా కుదురుతోందని. ఇందిర అన్న పేరు కాస్త పాత వాసన కొడుతోంది కాబట్టి అది వదిలేసినా మిగతా రెండు పేర్లలో ఇటలీ, సోనియాలలో ఏ పేరు బావుందో అర్ధం కావట్లేదు. మీకు కూడా అలాంటి పరిస్థితే రావచ్చని పోల్ లో మల్టిపుల్ ఛాయిస్ ఇస్తున్నాను. ఓకే.

కూడలిపై బ్లాగుబడి!

కూడలి మీద బ్లాగుబడి చెయ్యాలనుకుంటున్నాను. అప్పుడెప్పుడో రెండు, మూడు సార్లు నా బ్లాగులని కూడలి నుండి పీకేసారు. నా రసజ్ఞ బ్లాగుని చేర్చుకొమ్మంటే తిరస్కరించారు. అందుకే కూడలి మీద ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలి. అందుకు వీజీ మెథడ్ బ్లాగుబడి అని ఈమధ్యనే నాకు అర్ధం అయ్యింది. మరి ఇలాంటి బ్లాగ్ కర్మలూ, క్రియలూ చేస్తున్నప్పుడు కనీసం ఒక్క బ్లాగునయినా బలి ఇవ్వాలి కదా. అందుకే ఒక బకరా బ్లాగుని సూచించండి. నా బ్లాగుని వదిలేసెయ్యండి మహాప్రభో అని ఎవరయినా వేడుకుంటే గనుక వారి బ్లాగు నా బ్లాక్ లిస్టులోంచి తీసేస్తాను. ఇది సక్సెస్ అయితే గనుక అప్పుడు మరో అగ్రిగేటర్ వెనకాల పడతాను.

ట్యాంక్‌బండ్ మీద ఏ బ్లాగరు విగ్రహం పెడితే బావుంటుందేమిటి?

అమెరికాలం: ఇండియా నుండి వచ్చి చూసాడే సింహం వంటీ పిల్లోడూ

ఈ ఒక్క టపా వ్రాసి ఈ సిరీస్ ముగిస్తాను. మళ్ళెప్పుడన్నా శరీర మర్ధన అనబడు ఆరోగ్య'క్రియ' (నాకెందుకో ఈమధ్యనే అన్నింటికీ చివర క్రియ తగిలించాలనిపిస్తోంది) గురించి వ్రాసుకుందాం.

నేను కెనడాలో వుంటూ యు ఎస్ లో ఉద్యోగం చేస్తున్న రోజులవి. అప్పుడు మా కంపెనీకి L1 వీసా మీద అనుకుంటా అవుట్ సోర్సింగ్ కంపెనీ నుండి కొంతమంది అబ్బాయిలు వచ్చారు. అందులో ఇద్దరు ముగ్గురికి కెనడా చూడాలని కుతూహలం వుండింది. ఓయ్యెస్ మీరు వీసా తెచ్చుకోండి, నేనున్నాను కదా కెనడా చూపించడానికి అన్నాను. మొత్తనికి ఒక అబ్బాయి కెనడా వీసా తీసుకొని ఒక వారాంతం మా ఇంటికి వచ్చేడు.

శనివారం ఉదయమే లేచి మా కుటుంబంతో సహా కలిసి టొరొంటో వెళ్ళాం. అక్కడ ఆ రోజు రాత్రి ఒక గెట్ టుగెదర్ కూడా వుండింది.  టొరొంటో వెళ్ళాక మా కుటుంబాన్ని ఫ్యామిలీ ఫ్రెండ్స్ ఇంట్లో వదిలిపెట్టి ఆ అబ్బాయిని తీసుకొని టొరొంటో మహా నగరం చూపించడానికి వెళ్ళాను. అక్కడి డవున్ టవునూ గట్రా గట్రా చూపించాను. అలా తిరిగి తిరిగి మేము కొద్దిగా అలసిపోయాక అతడిని "రిలాక్స్ కావడానికి బీర్ ఏమయినా తాగుదామా?" అని అడిగితే సరే అన్నాడు. అతడిని తోడ్కొని డవున్ టవునులో వున్న జాంజిబార్ కి తీసుకువెళ్ళాను. లోనికి వెళ్ళగానే మా వాడు కళ్ళు తేలేసాడు! ఎందుకంటారూ? 

అది న్యూడ్ బార్. చెప్పాపెట్టకుండా అంతటి ఊహించని ఆనందం సాక్షాత్కరింపజేస్తే మరి షాక్ తినరేంటీ? విభ్రముడై అతను వుండగా నెమ్మదిగా నడిపించుకువెళ్ళి స్టేజీ చక్కగా కనపడేలా కూర్చోబెట్టాను. అతను ఎంతో కష్టంగా మాటలు పెగల్చుకొని "ఏంటి సార్ ఇదీ" అన్నాడు. కనపడుతూనే వుందిగా ఎదురుగా అని సన్నగా నవ్వాను. "అస్సలు ఊహించలేదండీ ఇలాంటి షోలు నేను చూడగలుగుతాననీ. థాంక్యూ థాంక్యూ సార్" అంటూ నన్ను బహుధా ప్రశంసించాడు. నేను ఊ ఎంజాయ్ అని ప్రోత్సహించాను. అలా మూడు గంటలు చూసాక నాకు కొద్దిగా బోర్ కొట్టింది. మనవాడేమో బాగా లీనమై తాద్మాత్యం చెందుతూ చూస్తున్నాడు. ఇంక వెళదామా అంటే ఇంకొద్ది సేపు సార్ అని బ్రతిమలాడాడు. ఇంకో గంట వుండి మా గెట్ టుగెదర్   సమయం అవుతూ వుండటంతో మనవాడిని అక్కడినుండి బలవంతంగా లేవదీసుకువెళ్ళాను. అక్కడి నుండి వస్తున్నంత సేపూ ఆ షోని తాను ఎంత ఆనందిచాడో చెబుతూ ఊహించని ఆనందాన్ని తనకు కట్టబెట్టినందుకు నాకు బహుళంగా ధన్యవాదాలు తెలుపుకున్నాడు.

మా గెట్ టుగెదరులో అందరికీ అతడిని పరిచయం చేసాను. అతనికి టొరొంటో బాగా చూపించావా అని చాలామంది నన్ను అడిగారు. ఆహా అన్నాను. మొత్తం చూపించేసారా అని కొంతమంది ఆడకేడీసు అడిగారు. ఆహా, ఎంచక్కా అన్నాను అతని వైపు నవ్వుతూ చూస్తూ. అందరూ సరదాగా నవ్వారు. అతను సిగ్గుతో కుచించుకుపోయాడు.

అతను ఇండియాకు వెళ్ళిన తరువాత కూడా కొన్నేళ్ళపాటు కాంటాక్టులోనే వుంటూ వచ్చాడు. నా పట్ల చాలా కృతజ్ఞతతో మెలిగేవాడు. తనకు టొరోంటోలో జరిగిన అనుభవాన్ని, అనుభూతిని పదేపదే తలచుకొనేవాడు. అతని పెళ్ళి కార్డు కూడా ఈమెయిల్లో పంపించాడు. ఆ తరువాత సంసారంలో పడి బ్యుజీ అయిపోయినట్టున్నాడు - కాంటాక్ట్స్ తగ్గాయి. ఇప్పుడసలు కాంటాక్టులోనే లేడు.

 

అతని గురించి ఓ వెజ్జీ జోకు. అతను మా ఫర్ముకి వచ్చిన తొలిరోజుల్లో అతనిని తీసుకువెళ్ళి మా కాఫిటేరియా చూపించాను. అక్కడున్న ఒక ఆహార పదార్ధాన్ని చూపించి అదేంటని అడిగాడు. బఫెలో వింగ్స్ అన్నాను. ఛీ బఫెలో వింగ్స్ నేను తినను సార్ అన్నాడు. కాసేపు నాకు అతనెందుకు అలా అన్నాడో అర్ధం కాలేదు. అర్ధమయ్యాక బాగా నవ్వి "బాబూ, వాటి పేరు మాత్రమే బఫెలో వింగ్స్ కానీ నిజానికి అవి చికెన్ వింగ్సే, ఖంగారుపడకు" అని వివరించాను. అలాంటి చికెన్ వింగ్స్ తయారు చెయ్యడంలో ఆ బఫెలో సిటీ ప్రసిద్ధి అనుకుంటా, అందుకనే వాటికి ఆ పేరు వచ్చినట్లుంది.

ఎవరి భావాలు వారివి - ఎవరి వృత్తులు వారివి

ఈమధ్య బ్లాగుల్లో ఎక్కువగా ఎవరి భావాలు వారివి, మధ్యలో మీకేంటీ అనే ఉచిత డవిలాగు ఒహటే వినపడుతోంది. ఉచిత డవిలాగులంటే ఉచిత సలహాల్లాంటి డవిలాగులు అన్నమాట. కాస్త పెద్దరికం, కాస్త మధ్యవర్తిత్వం హడావిడిగా నిరూపించుకోవాలనుకునే వారు అలాంటి ఆకుకూ, పోకకూ అందని సలహాలు విసిరేస్తుంటారు. ఓ సలహా అలవోకంగా, ఆశువుగా విసిరేయడమే కానీ దానిని పాటిస్తే వచ్చే పరిణామాలూ, విపరిణామాలూ ఆలోచించే ఓపిక గానీ, తీరిక గానీ, ఆసక్తి గానీ వారికి వుండవు. కాస్సేపు వాళ్ళ సలహాను వినయంగా, భక్తి ప్రపత్తులతో స్వీకరిద్దాం. అలాంటప్పుడు ఎవరి వృత్తులు వారివే కదా. ఆ భావం ఆచరణాత్మకం అయితే ఎలా వుంటుందో ఓ దృశ్యం వేసుకుందామేం.

ఎవడో మన టవునులో ఏదో వీధిలో దొంగతనాలు చేస్తున్నాడయ్యా. నీకెందుకూ? నీ జోలికొచ్చాడా? నీ ఇంటికొచ్చాడా? నీ నట్టింటికొచ్చాడా? లేదు కదా. మరి ఖంగారు ఎందుకూ? ఎవరి వృత్తి వారిది.

 

ఎవడో హంతకుడు ఉన్మాదిగా మారి మన ఊర్లో (ఆడవారినే లెండి) సీరియల్ రేపు, హత్యలు చేస్తున్నాడు. మనకెందుకు ఉలుకు? మనం మొగాళ్ళమయితే మన జోలికి రాడు కదా. మనం సేఫ్. మన ఇంటికి వచ్చాడా? మన నట్టింటికి వచ్చాడా? అది వాడి వృత్తి ఏమో. ఇలా అనవసరమయిన విషయాలలో మనం కలగజేసుకోవడం ఏం బావుంటుంది చెప్పండి? 

 

మన వీధిలో అల్లరి పోరగాళ్ళు ఆడపిల్లలని వేధిస్తున్నారు. మన తల్లిని వేధించాడా? చెల్లిని వేధించాడా? లేదు కాదా. అది ఆ అబ్బాయిల వ్యాపకం. సరదాగా కాలక్షేపం చేస్తున్నారు. అన్నిట్లో మనం కలగజేసుకోవద్దండీ. ఎవరి టేస్టులు వారివీ.

 

మన పక్కింటి ఇల్లుని అద్దెకు తీసుకొని ముగ్గురు తీవ్రవాదులు బాంబులు తయారు చేస్తున్నట్లు మనకు అనుమానం వస్తుంది. తీవ్రవాదం వాడివృత్తి. వాడితో మనకెందుకు? వాడిపని వాడు చూసుకుంటాడు - మన పని మనం చూసుకుందాం. ఆ బాంబులను పరీక్షించడం కోసమని మనింటిమీదికి ఇంతవరకూ విసిరెయ్యలేదు కదా. ఖంగారెందుకు? రెండు మూడు వారాల తరువాత సిటీ లోపటికి వెళ్ళి ఎక్కడో పెట్టి వస్తాడవి కానీ మన నెత్తి మీదనే పెట్టిపోడు కదా?  

 

మన ఊరి స్మశానంలో ఓ ఇద్దరు మంత్రగాళ్ళు క్షుద్ర పూజలు నిర్వహిస్తూ చేతబడులూ గట్రా చేస్తున్నారని మనకు తెలుస్తుంది. మనకెందుకు చెప్పండి. వాళ్ళు ఇంతవరకు మననేమయినా చేసారా? లేదుకదా? మనమీద ఏవన్నా క్రియలు ప్రయోగించాడా లేదు కదా. వాడి వృత్తి, భుక్తి అదీ. పాపం వాడు కూడా బ్రతకాలి కదా. పైగా ఆ తాంత్రిక విద్యలు మన శత్రువు మీదనే ప్రయోగిస్తున్నాడేమో. సంతోషమే కదా. సర్వే జనా సుఖినోభవంతు.

 

మన ఊరి మసీదులో కొందరు తీవ్రవాదులు చేరి అమాయకులయిన ముస్లిం సోదరులకు మన దేశం మీద విషభవాలు నూరిపోస్తున్నారు. మనకెందుకులెండి. ఎవరి మతం వారిది, ఎవరి భావాలు వారివి. కాదనడానికి మనమెవరం?

మన ఊరి స్మశానంలో క్షుద్గురువులు తాత్రిక విద్యలు, వివిధ క్రియలు బోధిస్తున్నారు. అయినా మనకెందుకులెండి. మనకు అవి పడవు కాబట్టి మనమెలాగూ అటువెళ్ళం. కాస్త చూసీ చూడనట్టు తీసుకోవాలండీ ఇటువంటి విషయలనూ. ఏంటీ మా ఎదురింటాయన కూడా వెళుతున్నాడా ఆ పాఠాలకు? అయనతో నాకు బాగా గొడవలున్నాయే. ఎందుకు ఆ తాంత్రిక విద్యలు నేర్చుకుంటున్నాడంటారూ? నా మీద ఏ బాణామతో ప్రయోగించడు కదా. మన దేశంలో అందరికీ బాగా స్వేఛ్ఛ ఎక్కువయ్యిందండీ. లేకపోతే ఏంటండీ ఇలాంటి క్షుద్ర విద్యలు బహిరంగంగా బోధిస్తుంటే కూడా అందరూ మనకెందుకులే అని చూస్తూ ఊరుకుంటారా!?

విమానం ఎక్కేముందు ఇంధనం సరిపడేంత వుందో లేదో తనిఖీ చేసుకోండి!!

ఖర్చులని తగ్గించుకోవడం కోసం తక్కువ ఇంధనాన్ని వాడాల్సిందిగా పైలట్లను కోరుతున్నాయిట యు ఎస్ విమాన సంస్థలు. మరీ ఎక్కువ ఇంధనం ఇస్తే ఎక్కడ పారబొస్తాడో అని విమానం వెళ్ళేటప్పుడు బొటాబొటి ఇంధనం మాత్రమే ఇస్తున్నారంట! ఈ పరిస్థితి ఇలాగే వుంటే ముందు ముందు విమానం ఎక్కేటప్పుడు ఇంధనం ఎంతుంది బాబూ, సరిపోతుందా లేక మధ్యలో ముంచేస్తావా అని పైలటును కనుక్కొని ఎక్కాల్సివుంటుంది మనం. క్రింది లింకులో క్రింద కామెంట్లు కూడా వుంటాయి - అవి కూడా చూడండి.

http://www.cnn.com/2010/TRAVEL/10/21/pilot.secrets/index.html?hpt=P1&iref=NS1 

అమెరికాలం: మాంట్రియల్ ముద్దుగుమ్మలు

దాదాపు 12 ఏళ్ళ క్రితం విషయం ఇది. US నుండి ఒక ఫ్రెండు వచ్చి టొరొంటోలో వున్న నన్ను మాంట్రియల్ అమ్మాయిలు బావుంటారని చెప్పి తీసుకువెళ్ళాడు. కెనడాలోని ఒక ప్రముఖ రాష్ట్రమయిన క్విబెక్ లో ఆ పట్టణంలోనే ఎక్కువ జనాభా వుంటుంది. కెనడా మొత్తంగా తీసుకున్నా జనాభా పరంగా అదే రెండవ స్థానం అనుకుంటా. కెనడాలో అది ఇంకా ఉత్తరానికి వుంటుంది కాబట్టి టొరొంటో కన్నా ఇంకా చలి ఎక్కువ. అయితే ఆ క్విబెక్ ప్రొవిన్స్/రాష్ట్రంలో అందరూ ఫ్రెంచ్ మాట్లాడుతారు. ఇంగ్లీషు చాలా తక్కువ మందికి వస్తుంది. ఆ రాష్ట్రం ఇంగ్లీషు వాడకాన్ని నిరుత్సాహపరుస్తూవుంటుంది. ఎక్కడా కూడా ఇంగ్లీషు కనపడదు. బోర్డులు కానీ సూచికలూ కానీ అన్నీ ఫ్రెంచ్ లోనే వుండేసరికి ఏమాత్రం ఫ్రెంచ్ రాని మనలాంటివారికి చిరాకు ఎత్తుతుంది.

తరువాత ఒకసారి నా కుటుంబంతో వెళ్ళినప్పుడు అర్ధరాత్రి ఆ సిటీ నుండి బయటపడడానికి 2 గంటలూ, 200 కిలోమీటర్లూ పట్టింది. అన్ని బోర్డులూ ఫ్రెంచులోనే వుండేసరికి ఎగ్జిట్ తెలియక తిరిగిందే తిరిగి చక్కర్లు కొట్టాం. పోనీ ఎవడినన్నా అడుగుదామంటే వాడికి ఇంగ్లీషు రాదు, మాకు ఫ్రెంచ్ రాదు. చాలా విసుగూ, అలసటా వచ్చేసాయప్పుడు. 

ఇండియాకి కాశ్మీర్ ఎలాగో కెనడాకి  క్విబెక్ అలాగా కొరకరాని కొయ్య. మేము ఫ్రెంచ్ మాట్లాడేవాళ్ళం మీతో వుండం అంటూ ఎప్పుడు విడిపోదామా అని అక్కడి అవకాశవాద రాజకీయనాయకులు ప్రయత్నాలు చేస్తుంటారు. అయితే ప్రజలు మంచివారు. వారి మాటలని ఎక్కువమంది వినక ప్రజాభిప్రాయ సేకరణలల్లో కెనడాతో కలిసి వుండటానికే ఎక్కువ మంది మొగ్గు చూపినందువల్ల ఇంతవరకయితే వేర్పాటువాదుల పన్నాగాలు సాగలేదు. కాశ్మీరుకి లాగానే క్విబెకుకు కెనడా ప్రత్యేక ప్రతిపత్తి ఇచ్చి బుజ్జగించింది. ఇంకా ఎన్నో వరాలు ప్రకటించింది. అయినా కూడా అక్కడి నాయకులకు సంతృప్తి లేదు. ఎప్పుడూ మన కే సీ ఆర్ లాగానే ఏదో ఒక గొడవ పెట్టడం, కెనడా జుజ్జగిస్తూవుండటం జరిగిపొతూవుంది. ఆ రాష్ట్ర నాయకులు వుండేది కెనడాలో అయినా ఫ్రాన్స్ దేశానికి ఎక్కువ భక్తి ప్రపత్తులు చాటుకుంటారు. 

ఇక అసలు విషయానికి వద్దాం. మాంట్రియల్ అమ్మాయిలు బావున్నారు. అప్పుడది వేసవి కాలం. కొద్దిగా చలి వున్నా పొట్టిపొట్టి నెక్కర్లు వేసుకొని చూస్తుంటే చూడాలనిపించేవారిలా వున్నారు. ఆ పట్టణంలో ఒక స్ట్రీట్ మొత్తం న్యూడ్ షోలకూ, బార్లకూ, డ్యాన్సులకూ ప్రసిద్ధి. ఆ స్ట్రీట్ పేరు గుర్తు లేదు కానీ క్యాథరిన్ స్ట్రీట్ కావచ్చు. ఆ వీధికి వెళ్ళి అక్కడి హడావిడి అంతా చూస్తూ నడుస్తున్నాం. ఒక క్లబ్బు ముందట కేవలం ఆడవారే పెద్ద లైనుగా నిలుచునివున్నారు. ఆ షో ఏదో బావుండేట్టుగావుందే, ఏం షో అబ్బా అది, అంతగా ఆడవాళ్ళు పడిచస్తున్న షో ఏమయివుంటుందీ అని మా స్నేహితుడికి బోలెడంత విస్మయంతో అడిగాను. అంటే నా అనుమానం ఆడవారి షోలు చూడటానికి ఇంతగా ఆడవారు ఎగబడటం ఏమిటా అని. అది ఆడవాళ్ళ షో కాదు మగవారి షో అని చెప్పాడు మా ఫ్రెండు! వార్నీ క్విబెక్ అమ్మాయిలు ఎంత అడ్వాన్సూ అని బోలెడంత ఆశ్చర్యపోయాను. 

తరువాత ఒక చక్కని దిగంబర నృత్యశాలకి వెళ్ళాము. అక్కడ కొంతమంది ఆడవారు కూడా తమ జతగాళ్ళతో వచ్చి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ స్టేజీ మీద అమ్మాయిలు చేస్తున్న న్యూడ్ డ్యాన్స్ చూస్తున్నారు. మేమూ బీర్ తాగుతూ ఆ నృత్యాలని వీక్షించాము. అమ్మాయిలు చాలా బాగా నచ్చారు నాకు. అందులో ఒకరయితే మరీ మరీ నచ్చారు. నా చూపులని పసిగట్టి ప్రవేటు డ్యాన్సు కావాలా అని నా దగ్గరికి వచ్చి అడిగింది కానీ ఎక్కువగా డబ్బులు ఖర్చుపెట్టే ఉద్దేశ్యం అప్పుడు లేకపోవడంతో బలవంతంగా మనసు మళ్ళించి వద్దన్నాను.

ఆ బారులో ఒక ప్రత్యేకత వుంది. ఆ రోజు మన పుట్టిన రోజని ఆ అమ్మాయిలకి తెలిస్తే గనుక మనని వాళ్ళు గుంపుగా వచ్చి స్టేజీ మీదికి పట్టుకువెళ్ళి మన బట్టలు ఊడదీసి నగ్నంగా చేసి మనతో పైపైన అందరూ కలిసి ఆడుకుంటారు. మన మీద ఆ అమ్మాయిలు అందరూ కూర్చొని స్వారీ చేస్తారు. అలా సరదాగా కొంతసేపు ఆటపట్టిస్తారు. ఆ రోజు పుట్టిన రోజు సెలబ్రేట్ చేసుకోవడానికి వచ్చిన కొంతమంది అబ్బాయిలు అలా బుక్కయ్యారు. వారి మిత్రులే ఆ అమ్మాయిలకు ఉప్పందించారు. ఇక చూడాలి వారి సరదా అవస్థ. అంత మందిలో బట్టల్లేకుండా ప్రవర్తించాల్సివచ్చేసరికి వారి మొఖాలు సిగ్గుతో చితికిపోయాయి. వారు తల ఎత్తుకోలేకపోయారు. ఆ అబ్బాయిల అవస్థ చూసి నాకు బాగా నవ్వొచ్చింది. మా రూం మేట్సును కూడా ఇక్కడికి తీసుకువచ్చి సరదాగా ఏడిపించాలని అనుకున్నాను కానీ అది కుదరలేదు.

ఆ తరువాత కూడా రెండు మూడు సార్లు మాంట్రియల్ వెళ్ళాను కానీ కుటుంబంతో వెళ్ళడంతో ఆ స్ట్రీటుకు వెళ్ళడానికి కుదరలేదు. మళ్ళెప్పుడన్నా వెళ్ళాలి - మాంట్రియల్ ముద్దుగుమ్మలని మరోసారి తనివితీరా దర్శించి ఈ జీవితానికి మరికొంత పుణ్యం కూడబెట్టాలి. ఇలా పుణ్యం కూడబెట్టి కూడబెట్టి నేను పరమపదించాక స్వర్గంలో మేనకతో దిగంబర నృత్యం చెయ్యాలి.

అమెరికాలం: దిగంబర దర్శనాలు ఇంకా...ఇంకా...

సాధారణంగా పాశ్చాత్య దేశాలకు వచ్చిన మన దేశీ యువకులు, అంకుళ్ళూ న్యూడ్ షోలకు/న్యూడ్ డ్యాన్సులకూ ఒకటి రెండు సార్లయినా వెళ్ళి తరించి రావడం అన్నది ఇక్కడికి రాగానే సాంప్రదాయం. మరి ఆ విషయం పెళ్ళానికి గానీ, పెళ్ళి చేసుకున్నాక గానీ చెబుతారో లేదో తెలియదు గానీ నాకు తెలిసినంతవరకయితే ఆడవాళ్ళు దీన్నో పాపకార్యంగా ఎవరూ చూడలేదు. సరదాగానే తీసుకున్నారు. ఇంకా కొంతమంది ఆడలేడీస్ తమ భర్తలని, పరిచయం వున్న అబ్బాయిలనీ అటువైపొకసారి వెళ్ళి రావాల్సిందిగా సరదాగా ప్రోత్సహించడమూ చూసాను. నన్ను కూడా కొంతమంది ఆడవారు సరదాగా న్యూడ్ డ్యాన్సులకి వెళ్ళి రావాల్సిందిగా కూడా ప్రోత్సహించేవారు. అలాంటి సరదా వాతావరణం టొరొంటోలో బాగా కనిపించేది కానీ యు ఎస్ కి వచ్చాక మాత్రం నేను పెద్దగా చూడలేదు.  యు ఎస్ లో సంపాదన మీద శ్రద్ధ ఎక్కువ, సరదాల మీద శ్రద్ధ తక్కువ అనిపిస్తుంది నాకయితే.   మరి ఈ దిగంబర దర్శనాలు ఇండియాలో వున్నవారికి ఎలా అనిపిస్తాయో నాకు తెలియదు ఇక్కడి వారికయినా, ఇక్కడికి వచ్చిన మన దేశీలకయినా ఇవి క్యాజువలుగా అనిపిస్తాయి. మరీ చాదస్తులయితే చెప్పలేమనుకోండి.

నేను అప్పుడప్పుడు వెళ్ళడమే కాకుండా నాకు తెలిసిన అబ్బాయిలనూ, అంకుళ్ళనూ ఓ సారి అటువెళ్ళి దర్శనం చేసుకొని రాకపోయారా అని ప్రోత్సహించేవాడిని. కొన్నిసార్లు మిగతా స్నేహితులతో కలిసి వారిని తీసుకువెళ్ళి ఈ విషయాలు పరిచయం చేసేవాడిని. అందాన్ని, ప్రకృతినీ, స్త్రీని ఆరాధించడంలో, గౌరవించడంలో ఇదొక చక్కని మార్గం. స్త్రీ వాదులు ఒప్పుకోరేమో గానీ నేనయితే ఇలాంటి విషయాలను సమర్ధిస్తాను, గౌరవిస్తాను.   అప్పట్లో ఒక టర్కిష్ అతను నా సీనియర్ కోలీగుగా వుండేవాడు. అతనికి అప్పుడు 60 ఏళ్ళనుకుంటా. నాకు తెలిసిన ఒక చక్కటి షో సెంటర్ వుంది అంటే అక్కడికి ఇద్దరం కలిసివెళ్ళి చూసి వచ్చాము.  అతనూ బాగా ఆనందించాడు.

అలా టొరొంటోలో వున్నప్పుడూ, నయాగరా ఫాల్సులో వున్నపుడు కొన్ని సార్లు చూడటానికి వెళ్ళాను. ఒకసారి మాంట్రియల్ వెళ్ళినప్పుడూ అక్కడా వెళ్ళాము. ఆ ట్రిప్ గురించి మరోసారి వ్రాస్తాను. యు ఎస్ లో మాత్రం ఇంతవరకు వెళ్ళలేదు. అలాంటి ప్రదర్శనలు మూడు నాలుగు సార్లు చూసినంతవరకు ఉత్సాహంగా అనిపిస్తాయి కానీ తరువాత రొటీనుగా అనిపించి అంత థ్రిల్లింగుగా ఏమీ వుండదు. అయితే అందులో కూడా వెరయిటీలు వుంటాయి. మనకు బోర్ కొట్టకుండా అక్కడి ఆనందాలని కొంచెం కొంచెం పెంచుకుంటూ పోతే బాగానే ఆనందంగానే వుంటుంది.

అలా అమ్మాయిలు అందరిముందు నృత్యం చెయ్యడమే కాకుండా ప్రైవేటుగా కూడా మనముందు డ్యాన్స్ చేస్తారు. దానికి ఒక్కొక్క పాటకి అప్పట్లో $10 వుండేదనుకుంటా అక్కడ. అలాంటి ప్రైవేటు డ్యాన్సుల్లో కూడా లెవల్స్ వుంటాయి. మన దగ్గర వున్న డబ్బులను బట్టి, మనకు వున్న దురదను బట్టి ఆ లెవల్స్ ఎన్నుకోవచ్చు. ఒకసారి ఒక నల్ల అమ్మాయి మిక్సుడ్ రేస్ ఏమో చాలా బాగా అనిపించి ప్రైవేటు డ్యాన్సు చెయ్యమన్నాను. అలా డ్యాన్స్ చేస్తున్నపుడు వాళ్ళు మనని తాకొచ్చు గానీ మనం వారిని తాకకూడదు. అప్పుడపుడు నా శరీరానికి తాకుతూ వస్తున్న పాటకి తగ్గట్టుగా నాట్యం చెయ్యనారంభించింది. అయితే ఆమె ఎంతకూ తన నాట్యం ఆపదే! ఏంటబ్బా ఇంకా పాట అయిపోలేదేమో అని ఊరుకొని తన్మయత్వంగా ఆమె నాట్యం చూడసాగాను. ఇంకాస్సేపయినా ఆమె డ్యాన్స్ ఆపలేదు. ఎందుకాపలేదబ్బా, నాలో ఏమన్నా ప్రత్యేకత వుందా అని మనస్సులో వేలు వేలువేసుకున్నాను. అలా ఇంకొంచెం సేపు చూసిన తరువాత నాకు తన్మయత్వం ఏమో గానీ వణుకు ప్రారంభమయ్యింది. ఈ డ్యాన్సంతా ఒఖ్ఖ పాటకేనా అనేది నా ధర్మ సందేహం.

అలా వణుక్కుంటూ అమె దిగంబర నాట్యం చూడటం ఏం బావుంటుందిలే అని ఆ పిల్లని అడిగాను - ఈ డ్యాన్సంతా ఒక్క పాటకేనా అని. కాదు ఎనిమిది పాటలకు అంది. అంతే, నా ఆనందం అంతా జావగారిపోయింది. వా ... అంటే నీకు ఎంత చెల్లించాలి అని దిగులుగా అడిగాను. ఒక్కో పాటకి $10 చొప్పున $80 చెల్లించాలని అంది. మరోసారి వా:(( . అప్పుడు తిప్పి తిప్పి కొడితే నా దగ్గర 30 - 35 వున్నాయి. వాళ్ళు క్రెడిట్ కార్డు తీసుకోరు. మరి ఎలా నాదగ్గర డబ్బుల్లేవ్ అని చెప్పాను - ఎలా అయినా ఎగ్గొడదామని. అప్పుడు ఆమె చూపించింది ఓ మూలకు వున్న ATM!

ఇక తప్పేట్లుగా లేదురా బాబూ అనుకుంటూ అక్కడ డబ్బు డ్రా చేద్దామంటే దాని సర్వీసు ఫీజు 12 డాలర్లంట. మామూలుగ అయితే $2 కి మించదు. తప్పుద్దా. నా పరిస్థితి అలాంటిది. మొత్తం మీద అప్పుడు 80 + 12 = $92 బొక్క ఆ మహా దిగంబర నాట్యానికి. అయితే ఆ అమ్మాయి చాలా బావుంది, చాలా చక్కగా నన్ను రాపాడుతూ నర్తించింది కాబట్టి అన్ని డబ్బులు పోయినా అంతగా బాధేం అనిపించలేదు. డబ్బులేముందండీ - ఇవాళ వుంటాయి - రేపు పోతాయి. కదా :)

నీహారిక విషయంలో నా పొరపాటు

కొంతకాలం జరిగిన విషయం మళ్ళీ ఒక బ్లాగులోని కామెంటులోని లింక్ ద్వారా తెరమీదకు వచ్చింది. ఒకరోజు రాత్రి నిద్రలేచి చూసేసరికి నీహారిక ఒక టపా వ్రాసి తొలగించారు, మలక్ కూడా ఒక టపా వ్రాసి తొలగించారు. ఎవరెవరు ఏమి వ్రాసారో నేను ఎవరినీ అడిగి తెలుసుకోలేదు, అందువల్ల నాకు అందులోని విషయాలు తెలియలేదు. ఇవాళ నీహారిక వ్రాసిన ఆ పోస్టును తవ్వి ఒక వ్యాఖ్యలో ప్రచురించినందువల్ల ఇంతకుముందే అందులో వారు ఏం వ్రాసారో తెలుసుకొనగాలిగాను.

అందరికీ వుండేట్టుగానే నా వ్యక్తిత్వంలో కూడా కొన్ని లోపాలు వున్నాయి. అందులో ఒకటి ఏంటంటే నాలాగే మిగతావారు కూడా నా లాజిక్ ప్రకారమే ఆలోచిస్తారని   అనుకుంటాను. అందువల్ల కొన్ని సార్లు నన్ను నేను లాజికలుగా సమర్ధించుకొని అలా వ్రాయడంలో తప్పేం వుందని భావించి కొన్ని విషయాలు వ్రాస్తుంటాను. నా లాజిక్ ప్రకారం నాకు నేను వ్రాసినవి కరెక్టే అనిపించినా ఎదుటివారూ అదే లాజిక్ ప్రకారం ఆలోచించక, లేక వారి మనోభావాలు గాయపడి ఇబ్బందులు ఎదురవుతుంటాయి.  

నీహారిక వ్రాసిన ఒక పోస్టు నాకు అతిగా, కామెడీగా అనిపించింది. నా మీద నేనే కామెడీ చేసుకుంటున్నప్పుడు వారు అలా వ్రాసినప్పుడు ఆ పోస్టు మీద వేళాకోళం చెయ్యడంలో తప్పేం వుందీ అనుకున్నాను. అప్పటికీ కొంత సేపు పళ్ళు బిగబట్టి నిగ్రహించుకున్నాను కానీ ఇక ఆగలేక ప్రమాదవనంలో అనుకుంటా కొన్ని కామెంట్లు సరదాగా వేసాను. అయితే వాటిని నీహారిక వేధింపులుగా తీసుకున్నారని నాకు ఇప్పటిదాకా తెలియదు. అయితే ఆ ప్రమాదవనం పోస్టు తీసెయ్యమని నీహారిక ఒక టపాలో కోరినట్టున్నారు కానీ నాకు ఆ విషయం గుర్తుకులేదు. ఎందుకంటే నాకు అది రాత్రి సమయం అవడం మూలాన బ్లాగులోకంలో కొన్ని కొన్ని నా దృష్టికి రాకుండానే జరిగిపోతుంటాయి. ఎప్పుడెప్పుడు ఏం జరుగుతున్నదనేది చెప్పే స్నేహితులు నాకు అంతగా ఎవరూ లేరు. 

మిత్రుడు పొరపాటు చేస్తే చాటుగా విమర్శించు, శత్రువు పొరపాటు చేస్తే బహిరంగంగా విమర్శించు అనో అలాంటిదో ఏదో సామెత వుంది కదా. అది నేను తరచుగా మరచిపోతుంటాను. ఆ కామెంట్లు బహిరంగంగా చెయ్యకుండా వారికి డైరెక్టుగా ఈమెయిల్ చేస్తే బావుండేది. వారి ఈమెయిల్ ఐడి వారి బ్లాగులోనే వుంటుండేది. ఇప్పటికీ నేను సరదాగా చేసిన వ్యాఖ్యలకి కట్టుబడే వున్నాను, అందులో పొరపాటు ఏమీ లేదనుకుంటున్నాను కానీ ఆ అభిప్రాయాన్ని వారికి మాత్రమే తెలిపివుంటే బావుండేది.

అయితే ఇలాంటి పొరపాట్లు ఈమధ్య కొన్ని చెయ్యడం, నారద ముని కెలికాడంటే దానికి ఒక ప్రయోజనం వుండి తీరుతుంది కానీ ఈమధ్య కెలికింగుల వల్ల కెలికింగుకే అపఖ్యాతి వస్తుండటం లాంటి కారణాల వల్ల ప్రస్థుతానికయినా నా పంథా మార్చుకుంటున్నానని మీకు తెలియజేసాను. అయితే కొన్ని బ్లాగుల్లోని అజ్ఞాత కామెంట్లు నావేమోననీ, లేదా నేను చేయిస్తున్నవేమోననే అపోహలు కొంతమందికి వున్నట్టున్నాయి. ఒక అజ్ఞాతకి కెరీరుకి సంబంధించి కూడా  హెచ్చరికలు చూసాను. మరి అవి ఏమయినా నాకు ఉద్దేశ్యించినవా అన్నది నాకు తెలియదు. వివాదాస్పద బ్లాగులని సరదాగా కాలక్షేపం కోసం చూడటం మినహా నేను ఎప్పుడో ఒకసారి ఒకటి, అరా కామెంట్లు తప్ప పాల్గొనడం లేదు. నేను అజ్ఞాత కామెంట్లు ఎప్పుడూ వెయ్యలేదనీ, వేయించలేదనీ మరో సారి అందరికీ తెలియజేసుకుంటున్నాను.   

ఎందుకంటే ఎవరయినా తుమ్మినా, దగ్గినా, ముక్కినా, మూల్గినా, ... అదిగో కత్తి కుట్ర చేసేస్తున్నాడు అనే ధోరణి వుంది. ఇప్పుడు ఆ లిస్టులో కత్తితో పాటు నన్నూ పెట్టేసారేమోనని అనుమానం. ఇప్పుడు నాకు అంత ఓపిక, తీరిక, ఆసక్తి, దురద గట్రా లేవు కాబట్టి నన్ను పక్కనపెట్టెయ్యండి బాబూ. నా పనులేవో నేను చూసుకుంటూ ఏదో అడపాదడపా టపాలు వేసుకుంటూ కాలం వెళ్ళబుచ్చదలిచాను. అంతే. ఎదవ గోలలు నాకెందుకు. ఇప్పటిదాకా అవి తగిలించుకొని గోక్కున్నది నాకు చాలు. ఇహ మీరూ మీరూ గోక్కోండి - నన్ను వదిలెయ్యండి. నాకు ఇక కెలికింగుల పట్ల, కుట్రల పట్ల ఎలాంటీ ఆసక్తీ లేవు. మళ్ళీ ముందు ముందు ఆసక్తి పుడితే చెప్పలేననుకోండి. అయితే వివాదాస్పద టపాలను మాత్రం సరదాగా గమనిస్తూనేవుంటాను :)

నీహారికా,

- నన్ను మీ సోదరుడు లాంటి వారుగా భావించినందుకు ధన్యవాదాలు. ఈ సోదరుడి పొరపాటుని మన్నించండి.

- మీరు మావేడుకకి రాలేదన్న కారణంతో అలా వేధించానన్నది పూర్తిగా పొరపాటు.

- నేను ఇంట్లో ఏదయినా పొరపాటు చేస్తే మా అమ్మలు నన్ను ఆట పట్టిస్తుంది. అలాగే అది ఏదయినా అతిగా చేస్తే నేనూ వేళాకోళం చేస్తుంటాను. ఇద్దరం సరదాగా తీసుకుంటాము. అలాంటి ధోరణిలోనే తన వ్యక్తిత్వం పెరగాలని ఆశిస్తున్నాను. రోజూ తన హోం వర్క్ అయిపోగానే ఇద్దరం ఒక అరగంటయినా సరదాగా పోట్లాడుకుంటాము.    

అమెరికాలం: నగ్న స్త్రీ ఆరాధనా కార్యక్రమం

ముందు ఇది చదవండి:
అమెరికాలం: నగ్న స్త్రీలతో నా తొలి క్షుద్ర పూజలు

నేను మా ఫ్రెండూ కలిసి ఆ పూజా మందిరం లోనికి ప్రవేశించాం. మాలాంటి క్షుద్ర భక్తులు చాలామందే వున్నారు. ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే కొంతమంది స్త్రీలు కూడా వున్నారు. వార్నీ స్త్రీలల్లో కూడా క్షుద్ర భక్తులు వుంటారా అని ఆశ్చర్యం వేసింది. వాళ్ళు తమ మొగుళ్ళతోనో, ప్రియుళ్ళతోనో వచ్చారు. వంటరిగా వస్తే పూజని చూడటం ఏమోగానీ తామే పూజింపబడతామని వారికి బాగానే తెలిసివుంటుంది.

భక్తుల మీద నుండి త్వరగా కళ్ళు తిప్పి అసలు ఐటెంల కోసం పూజాస్థలి వైపు చూసాను. కాస్త ఎత్తయిన వేదికే, కొద్దిగా విశాలంగానే వుంది. ఆ స్త్రీ చూడటానికి ఎంతో బావుంది. కళ్ళు తెరచుకొని అలాగే చూడసాగాను. వివస్త్రగా అ స్థలి మీద గెంతులేస్తోంది. నా నవనాడులూ స్థంభింపజేసి శ్రద్ధంగా ఏకాగ్రతగా ఆమెను చూడసాగాను. "పిచ్చొనివా, పద కూర్చుందాం" అని నా మిత్రుడు అనేసరికి ఉలిక్కిపడి ఈ లోకంలోకి వచ్చి ఆ సుదరి బాగా కనపడేలా ఆమెకు సరిగ్గా ఎదురుగ్గ వుండేట్టుగా మాంఛి టేబుల్ చూసుకొని కూర్చున్నాము. దేశీలను నగ్నంగా కొంతమందిని చూసేవున్నా కూడా ఇలా పాలకోవా లాంటి తెల్లపిల్లను ఇలా దిగంబరంగా, విశృంఖలంగా చూడటం అదే ప్రధమం.

కాస్సేపటికి ఎందుకో అనుమానం వచ్చి నా ఫ్రెండు వైపు చూసాను. అతడు ఆమెను చూడటం లేదు - నన్ను చూస్తున్నాడు. ఆమెను నేను ఎలా చూస్తున్నానో చూస్తున్నాడు. నేనేమో చొంగ కార్చుకుంటూ, నోరూ వెళ్ళబెట్టి, కళ్ళు మిటకరిస్తున్నట్టు ఆబ ఆబగా ఆమెను చూస్తున్నానాయే. మరీ ఇంత సొల్లా అని మా వాడు అనుకుంటాడని వెంటనే సిగ్గుపడి కర్చీఫ్ తీసి హి హీ అని ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వి నా చొంగ నేను తుడుచుకున్నాను. నాకు తెలుసు అతను ఏమనుకుంటున్నాడో నన్ను చూసి - 'పిచ్చోనివా '.

అంతలోకే మహా వయ్యారంగా ఓ తెల్లపిల్ల సగం సగం దుస్తులతో కనీ కనిపించని అందాలతో విందు చేస్తూ వచ్చి మీకు ఏం కావాలని తియ్యగా అడిగింది. నువ్వే అనబోయి నోరు నొక్కేసుకొని నాకిష్టమయిన తీర్ధం బ్రాండు చెప్పాను. మావాడు కూడా చెప్పాక కొద్దిసేపట్లో మేమడిగిన తీర్ధం మాకు తెచ్చి ఇచ్చింది. ఆ తీర్ధం తాగుతూ ఆ స్త్రీ ఆరాధనా కార్యక్రమాన్ని మిగతా భక్తులతో కలిసి చూస్తూవుంటే నాలోని నిద్రాణమయివున్న పిశాచం నాట్యం ఆడసాగింది. మరీ వత్తొత్తుగా నేను నాట్యం చేస్తే మళ్ళీ నా ఫ్రెండుకి బుక్కవుతానేమో అని నాలోని పిశాచాన్ని ఓ మొట్టికాయ వేసి కూర్చోబెట్టాను.

అప్పుడు నాకో ధర్మ సందేహం వచింది. మరి దానిని క్షుద్ర సందేహం అనాలో ఏమో తెలియదు. క్షుద్ర పూజలల్లో నగ్న స్త్రీలను కూర్చోబెట్టో, నిలబెట్టో ఆరాధిస్తారు కానీ ఇలా తైతక్కలాడిస్తారా అని. నన్నెక్కడ మళ్ళీ పిచ్చోనివా అంటాడేమోనని తటపటాయిస్తూనే నా ఫ్రెండుని అడిగాను. ఏ కళనున్నాడో గానీ నన్ను అలా గౌరవంగా పిలవక "ఇది క్షుద్ర 2.0 వర్శన్. లేటెస్ట్ రిలీజ్" అని చెప్పాడు.  మరి నెక్స్ట్ మైనర్ రిలీజ్ ఎప్పుడు విడుదల అవుతుందేమిటీ అని అడగాలనుకొని మరీ ఎక్కువ క్షుద్రసందేహాలు రావడం మంచి లక్షణం కాదేమో అనుకొని క్షుద్రమంతుడిలా ఆ నాట్యాలను చూస్తూ వుండిపోయాను. 

అలా ప్రతి పదినిమిషాలకూ ఓ అందగత్తె వచ్చి ఓ పాటకు అనుగుణంగా నాట్యం చేసి వెళుతుంటే, అలా అలా తీర్ధం సేవిస్తొ వారిని ఆరాధిస్తుంటే మీకు ఇక్కడ చెప్పలేని ఆనందం కలగసాగింది. మళ్ళీ ఆ సుందరాంగుల్లో ఎన్ని జెనెర్ లనుకున్నారూ! తెళ్ళోళ్ళు, నళ్ళోళ్ళు, చింకీలు, యూరపోళ్ళు అలా అలా వున్నారు. దేశీలెవరూ లేరు - నాకు కొద్దిగా అసంతృప్తి వేసింది. బ్యూటీలెంతమంది వున్నా మన వాళ్ళ అందం చూస్తే వచ్చే కిక్కు మన దేశీలకు బయటివారిని చూస్తే రాదనుకుంటాను. నాకయితే నల్లవారు కానీ, చింకీలు కానీ నచ్చలేదు. అంటే వాళ్ళు అందంగా వుండరని కాదు గానీ ఇక్కడ పూజకని తీసుకువచ్చిన వారు బాగాలేరు. అలా వారు నాకు నచ్చకపోవడంతో తంత్ర నియమాలను కాస్సేపు పక్కనపెట్టి కళ్ళు మూసుకొని అంతకు ముందు చూసిన వారిని రివైండ్ చేసుకున్నను. మావాడు మాత్రం ఒక్కరినీ వదలకుండా అందర్నీ చూసేసాడు. ఎదవన్నెర ఎదవ. తాగాను కదా కాస్త తిట్లు వస్తాయిలెండి - మీరేం అనుకోకండి. ఫ్రీగా వస్తే ఫినాయిల్ అయినా తాగే రకం. నా డబ్బులతో తింటూ, తాగుతూ మోక్షం పొందాలనుకుంటున్నాడు - ఎదవ.       

అలా అలా రాత్రి ఒంటిగంట వరకు ఆయా పూజాదికాలలో పాల్గొని తగిననంత తీర్ధం సేవించి కొద్దిగా తూలుకుంటూ ఇంటిదారి పట్టాము. కొంత దూరం తరువాత బై చెప్పుకొని విడిపోయి ఎవరి గదులకు వాళ్ళం బయల్దేరాము. ఆ చిక్కని చలిలో, చక్కటి తలపులతో ఆ అర్ధరాత్రి నడుస్తూవుంటే మోక్షం ఎప్పుడా ఎప్పుడా అని నాలోని అసురగణాలు తాండవం చెయ్యనారంభించాయి. నా మనస్సులొని భూత ప్రేతాలు నర్తించసాగాయి. ఎలాగో వాటిని నిభాయిస్తూ గదికి వచ్చి చేరాను.

అంతలో నా ఫోను మ్రోగింది. ఇంత అర్ధరాత్రి, ఈ చలిలో, మోక్షానికి ఆమడ దూరంలో వున్న నాకు ఫోను చేసిన తలకుమాసిన వెఢవ ఎవడా అని చూసాను. మా ఫ్రెండే. ఓ ఇంతకు ముందు జరిగిన ఆరాధనను నాతో కలిసి నెమరు వేసుకోవడానికి చేసివుంటాడులే అనుకొని హుశారుగా ఎత్తాను. ఈసారి ఎందుకో చాలా గౌరవంగా మాట్లాడాదు. తాగివున్నాడు కదా అందుకేనేమోలే అనుకున్నాను. "బాసూ ఆ పూజామందిరంలో నా వింటర్ గ్లోవ్స్ మరచిపోయాను" అని చెప్పి ఆగాడు.

"ఓ ఐ సీ" అన్నను కూల్గా

"ఐ సీ కాదు. ఇప్పుడు అక్కడికి వెళ్ళి అవి తీసుకొని రావాలి. ఎవడన్నా అవి ఎత్తుకుపోతే కష్టం"

"నిజమే"

"నిజమే కాదు. నువ్వు వెళ్ళి అవి పట్టుకొని వచ్చి నాకు ఇచ్చి మీ గదికి వెళ్ళు" అన్నాడు

నాకు మత్తు, పిశాచాలూ, అసురగణాలూ దిగిగిపోయాయి. తాగివున్నా కదా మనవాడు ఒకటి చెబితే మరొకటి వినపడుతున్నదేమో అని ఏంటీ అన్నాను. మళ్ళీ అదే చెప్పాడు. అంత రాత్రి, ఆ చలిలో, అంతదూరం నడుచుకుంటూ వెళ్ళి  ఆయనగారి గ్లోవ్స్ తెచ్చి ఆయనకు ఇచ్చివచ్చి నా గదికి రావాలంట! నాకు మండింది. "ఛ. నిజంగా! అంత ఆనందం నాకు లేదు బాబూ!" అని ఫోను పెట్టేసాను. అంతే కదా ఓడ దాటే దాకా ఓడ మల్లయ్య - ఓడ దాటిన తరువాత బోడి మల్లయ్య.

మళ్ళీ నాలోని అసురగణాలూ, భూత ప్రేతాలూ రుద్ర తాండవం చెయ్యనారంభించాయి. వాటిని సంతృప్తి చేసి మోక్షం పొందకపోతే నన్ను సరిగ్గా నిద్రపోనివ్వకుండా నా నిద్రను బలితీసుకొని చేసి ప్రతీకారం తీర్చుకోకమానవు అని బాగా అర్ధం అయ్యింది. బాత్ రూముకి వెళ్ళి వాటిని సంతృప్తి పరచి, అంత్యతృప్తితో మోక్షం సాధించి వచ్చి ఆ రోజుకో ఓ గొప్ప ఘనకార్యం చేసేనన్న ఆనందంతో వెచ్చని కంబళి కప్పుకొని తృప్తిగా బజ్జున్నాను. మరి క్షుద్రానందాలు అలాగే వుంటాయి మరీ. మనకందరికీ మోక్షం ముఖ్యం కానీ దాన్ని చేరవలసిన విధానం ముఖ్యమా చెప్పండి? 

గమనిక: ఇందులో స్థూల విషయం వాస్తవమే అయినా వివరించిన తీరులో ఒక ఎఫెక్ట్ కోసమని కొంత కల్పన జోడించాను - గమనించగలరు.

అమెరికాలం: నగ్న స్త్రీలతో నా తొలి క్షుద్ర పూజలు

మొన్న పెట్టిన ఒక సర్వే వల్ల క్షుద్ర కార్యకలాపాలనీ హర్షించే వారు కూడా మెజరిటీ కాకపోయినా చాలా మందే వున్నారని అర్ధమయ్యింది. అందుకే వారి అభిరుచి మేరకు నేను చేసిన కొన్ని క్షుద్ర కార్యాలని మీముందు వుంచదలుకున్నాను. ఈ క్షుద్ర తంత్రాలలో ముఖ్యమయినది స్త్రీ నగ్న పూజ అని నా గురువు యండమూరి  గారు పుస్తకాలు వ్రాసి మరీ చెప్పారు. నేను వారికి ఏక లవ్ శిష్యుడిని లెండి.    స్త్రీ నగ్న పూజ అంటే నేను నగ్నంగా వుండి స్తీని పూజించానేమోనని మీరు యాక్ యాక్ అనుకోవచ్చు . అందుకే ఆ సింటాక్స్ ఎర్రర్ ని తొలగిస్తాను. నగ్న స్త్రీ పూజ అని చదువుకోగలరు.

ఇండియాలో అలా మా గురువు అలా పుస్తకాల ద్వారా ఎన్నో నేర్పినా స్మశానాల్లోకి వెళితే కుక్కలు వెంటబడుతాయేమోనని, స్తీలను ఎత్తుకొచ్చి వివస్త్రలుగా చేసి పూజిస్తుంటే పందుల్లాంటి  ప్రజలు కర్రలుచ్చుకొని వెంటబడుతారేమోనని సంశయంతో ఆగిపోయాను. మా గురువు గారు చెప్పిన వాటిల్లో మిగతావి ఏమోగానీ ఆ నగ్న పూజలు మాత్రం భలేగా నచ్చాయి. ఆ సమయంలోనే   కెనడాకి రావాలని ప్రయత్నాలు  చేస్తుండేవాడిని. కెనడా లో పౌర హక్కులకు రక్షణ ఇంకా బావుంటుంది కదా అందువల్ల అక్కడయితే ఏ కుక్కలూ తరమకుండా ఆ స్మశానాలల్లో ఎంత సేపయినా కూర్చొని ఏ పూజ అయినా చేసే హక్కులు కూడా వుండవచ్చని ఆశించాను. 

అయితే కెనడాకి వచ్చాక అక్కడ ఈ క్షుద్ర హక్కులు అనబడేవి పౌరహక్కులు కానేకావనీ, ఇక్కడ అలాంటి సదుద్దేశ్యాలు పెట్టుకుంటే గనుక, ఆ మార్గం ద్వారానే కనుక మోక్షం సాధించాలనుకుంటే కనుక మామూలు కుక్కలు కాదుగానీ పోలీసు కుక్కలు వెంటబడుతాయనీ, జైళ్ళలో చక్కటి మోక్షం దొరుకుతుందనీ తెలియవచ్చింది. కొంతలో కొంత ఓదార్పు ఏమిటంటే అమెరికా జైళ్ళ కంటే కెనడా జైళ్ళూ చాలా బావుంటాయిట. US జైళ్ళల్లో   మనుషులని జంతువులుగా చూస్తే కెనడా జైళ్ళలో నా లాంటి జంతువులని కూడా మనుషుల్లాగా చూస్తారుట!

ఎలాగూ ఆ రోజుల్లో కెనడాలో తొందరగా ఉద్యోగం వచ్చే పరిస్థితులు కనపడ్డంలేదు కాబట్టి  నా హక్కుల కోసం పోరాడుతూ అరెస్టయి జైలుకు వెళితే అటు ఇండియాలో టివి కవరేజీ, ఇటు చక్కటి జైలు కూడు కూడా హాయిగా దొరుకుతాయేమో కదా మోకాలు చాలాసేపు గోక్కున్నాను కానీ ఎదవది బుర్ర వుంది చూసారూ అంతొద్దు కొద్దిగా తగ్గు అని కర్ణ పిశాచిలాగా గొణిగింది.    అలా అప్పుడు నా హక్కుల ఉద్యమం కొన్నిరోజులు వాయిదా వేసాను కానీ మనస్సు మాత్రం పదేపదే అటే లాగుతోంది. ఇలా మాటిమాటికీ ఏదో ఒహటి గోక్కుంటుంటే మా ఫ్రెండు ఒకడు ఏంటా సంగతి అని ఆరాతీసాడు. మరీ చేతబడులూ, బాణామతులు అంటే మా రూమ్మేట్సుకి   ఆ విషయం చెప్పి బెదరగొట్టి  బయటకి గెంటిస్తాడేమోనని, అతనూ నాకంటేనూ కుర్రాడు కదా అంచెప్పేసి నగ్న స్త్రీ పూజలు చెయ్యాలని వుంది అని సిగ్గుతో మెలికలు తిరిగిపోతూ చెప్పాను. "పిచ్చోనివా. దానికోసం ఓ అంత వంకర్లు తిరిగిపోనఖ్ఖరలేదు. రేపే ఎర్ఫాటు చేస్తానది" అని అన్నాడు.

నాకు నమ్మశక్యం కాక "రేపే!?" అన్నాను.


అతను మరోలా అర్ధం చేసుకొని "పిచ్చోనివా? ఏం ఆగలేవా? సరే ఇవాళే  ఆ పని చేద్దాం" అన్నాడు

ఇప్పుడు గనుక నేను ఈ రోజేనా అంటే ఏం ఇప్పుడే కావాలా అని చెప్పి అప్పటికప్పుడే  అక్కడికి లాక్కెళతాడేమోనని ఖంగారుపడి అలా చెప్పడాన్ని   తమాయించుకొని పూజకు ఏమేమి అవుసరం అవుతాయేంటి అని గుసగుసగా ఆరా తీసాను.

అతను భుజాలు ఎగరేసి పూజ అన్నప్పుడు తీర్ధం వుండాలి కదా అన్నాడు.

తీర్ధం ఎక్కడ దొరుకుతుందేమిటి అని అడిగాను అమాయకంగా.

"పిచ్చోనివా? అన్నీ రెడీమెడుగా అక్కడే దొరుకుతాయి కానీ నువ్వేం ఖంగారు పడక్కర్లే కానీ కొంచెం కర్చవుద్ది" అన్నాడు

"ఎంత?" అన్నాను కాస్త బెరుకుగానే. అప్పుడు ఉద్యోగం, సద్యోగం ఇంకా రాలేదు కదా, ఇంటిదగ్గర నుండి తెచ్చిన డబ్బులు ఇలా కూడా ఖర్చుపెట్టడం అవసరమా అన్నది నా ధర్మ సందేహం.

నువ్వు తీర్ధం తాగుతావు కదా అని అడిగాడు. నేను తాగుతానంటే ఏమనుకుంటాడొ, తాగనంటే ఏమనుకుంటాడో అని తల గుండ్రంగా తిప్పాను ఎందుకయినా మంచిదని. అతను నా ఫ్రెండు అంటే ఓ ఏదో బాల్య స్నేహితం అనుకోకండి. కెనడాకి వచ్చాక పరిచయం అయ్యాడు. నా కొత్త రూమ్మేటు యొక్క స్నేహితుడు అంటే కాబట్టి నా తీర్ధాల సంగతులు అతడికి అంతగా తెలియవు లెండి.


అయితే ఇంకేం, నీ తీర్ధానికి నువ్వు డబ్బులు  పెట్టుకో అన్నాడు

నా తీర్ధానికి నేను పెట్టుకుంటా అంటాడేమో అనుకున్నా కానీ ఊహు. నీకు పూజ ఏర్పాటు చేస్తున్నాను కదా, నా తీర్ధానికి కూడా నువ్వే డబ్బులు పెట్టుకోవాలి అన్నాడు ఖండితంగా. అప్పుడు మళ్ళీ నా ధర్మ సందేహం నా   ముందుకు వచ్చింది - ఇప్పుడీ ఖర్చు అవసరమా అని. కానీ నా క్షుద్ర ఆనందం ముందు ఆ తుఛ్ఛమయిన  ధర్మ సందేహం ఓడిపోయింది. గరుజు నాది కదా, సరే అని చెప్పి ఆ పూజ ఎలా వుంటుందో ఊహించుకుంటూ చొంగలు కార్చుకోవడం    మొదలుపెట్టాను.
 
ఎన్నింటికి ఎక్కడ కలవాలో చెప్పేసి మా ఫ్రెండు తన గదికి వెళ్ళిపోయాడు. నా చొంగ బకెట్లకి, బకెట్లు కారుతుంటే ఎత్తిపోసుకుంటూ ఆ సమయం వరకు బలవంతంగా నన్ను నేను నాదైన గొప్ప తపశ్శక్తితో నిగ్రహం చేసుకున్నాను. అతను చెప్పినట్లే రాత్రి 8 గంటలకు అతను చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్ళి వెళ్ళివేచివున్నాను. కొద్దిసేపయిన తరువాత అతను వచ్చాడు. జనవరి నెల ఎముకలు కొరికే చలిలో వీధుల పక్కనా, మీదా ఇంకా కరిగిపోని మంచును తొక్కుకుంటూ ఆ - 8,9 డిగ్రీల చలిలో పడుతూ, లేస్తూ నడుచుకుంటూ వెళ్ళి మొత్తమ్మీద ఆ పూజా మందిరాన్ని చేరుకున్నాము.
(ఇంకా వుంది మరి)

కొంత కాలం పంథా మారుస్తున్నాను

ఈమధ్య వివాదాలలో తల దూర్చి తల కాస్త బొప్పికట్టింది. అది అలవాటయిన బొప్పి అయితే అంటే బూతు తిట్లు, విమర్శలు, బోడి సలహాలు లాంటివి అయితే మనకు ఎప్పటినుండో అలవాటయినవే అయినందువల్ల నో ప్రాబ్లెం. అయితే ఈ హడావిడుల వల్ల నాకు ఇంకో సమస్య వస్తోంది. నా కొత్త జీవన సరళికి తగినంత సమయం కెటాయించలేకపోతున్నాను. అలాగే ఇవి కాలక్షేపం కోసమని కూడా ఎత్తుకున్నా కాలక్షేపం ఏమోగానీ నా వున్న తీరిక సమయం హరించుకుపోతోంది. మా అధరం గ్రూపు మీద కూడా శ్రద్ధపోయి అది చతికిల పడుతోంది. నా ఫోకస్ తగినంతగా ఆ ఆయా విషయాలపై మరింతగా మళ్ళించేందుకై కొంత ఇటు ఫోకస్ తగ్గించాల్సివుంది. సాధారణ టపాలు వ్రాస్తూనేవుంటా అనుకోండి.

 

కొంతకాలం అయితే వివాదాలు తలకు ఎత్తుకోకున్నా జరుగుతున్న వివాదాలలో కాస్తో కూస్తో పాల్గొంటూ గాలి ఎగదోస్తూనేవుంటా అనుకోండి. అందువల్ల కొన్ని రీసెంట్ టపాలు తీసేసి డ్రాఫ్టులుగా సేవ్ చేసివుంచాను. ఇదేదో తోకముడిచిన వ్యవహారమని ఎక్కువమంది అపోహపడితే మళ్ళీ వాటిని బయటకి తీస్తాను. అయినా గాలికి పోయే కంపను నేను మాత్రమే తగిలించుకోవాల్సిన అవసరం ఏముంది. అయినా నేనేమన్నా బ్లాగులోకానికి మూల పురుషుడినా - మూలశంక పురుషుడిని కానీ ;)   కదా :)    ట్రయల్ గా ఇలా కొంతకాలం చూసి మళ్ళీ నా ధోరణిని సమీక్షించుకుంటాను. 

చీటింగ్ చిలియన్!

చిలియన్ గని కార్మికుల రక్షణను శ్రద్ధగా చూసిన వారందరికీ ఈ విషయం తెలిసేవుంటుంది. ఆ గని కార్మికులలో జానీ అనే అతను కూడా వున్నాడు. వాళ్ళింకా భూమిలోపలే చిక్కుబడివున్నప్పుడు గని కార్మికుల కుటుంబీకులు అంతా కలిసి వారి క్షేమం కోసం ప్రార్ధనల్లాంటి విజిల్స్ చేసారు. అక్కడ కుటుంబీకులు వారి కుటుంబసభ్యుని పేరు ఉచ్చరించాల్సివుంటుంది. అలా ఉచ్చరిస్తున్నప్పుడు ఒకరికి ఒకరు తెలియని ఇద్దరు స్త్రీలు జానీ పేరు ఉఛ్ఛరించారు. ఊప్స్!

అలా బయటపడింది అయ్యగారి అసలు వ్యవహారం. మనవాడు పెద్దిల్లు, చిన్నిల్లు ఒకరికొకరికి తెలియకుండా లాగించేస్తున్నాడన్నమాట! దాంతో అసలు భార్యకి మండుకొచ్చింది. మరి మండాక ఊరికే ఊరుకుంటుందా ఏమిటీ? కొత్తామె, పాతేమె ఇద్దరూ కలిసి కాసేపు సరదాగా అరిచేసుకున్నారు, పోట్లాడుకున్నారు. ఆమె అయినా వుండాలి లేక తనయినా వుండాలి అని అసలు భార్య పాతాళంలో ఇరుక్కున్న మొగుడి బేజా ఉత్తరాలతో  ఫ్రై చేయనారంభించింది. మనవాడు ఏలేశ్వరం వెళ్ళినా శనీశ్వరం తప్పదాయె అనుకున్నాడు పాపం. 

అది సరే గానీ అందరికీ సస్పెన్స్ ఇప్పుడొచ్చింది. ఒక్కొక్క మైనర్ భూమి మీదికి చేరగానే ముగ్గురు కుటుంబ సభ్యులు మాత్రమే కలవడానికి అనుమతించారు. జానీ యొక్క ప్రియురాలు వస్తే నేను రానని అతని భార్య మొండికేసింది. అందువల్ల అతడిని భూమి పైకి ఆహ్వానించడానికి ప్రియురాలు వస్తుందా లేక భార్య వస్తుందా అని లైవ్ ఫీడ్ చూస్తున్న అందరికీ యమ సస్పెన్సూ. మొత్తమ్మీద ఒక యువతి మాత్రం వచ్చి జానీ బయటకి రాగానే కౌగలించుకుని ముద్దులు పెడుతూ సంతోషించింది. ఆ యువతి ఎవరా అని అందరికీ సస్పెన్స్! తేలిందేమిటంటే ఆ యువతి అతని యొక్క ప్రియురాలు/రెండో పెళ్ళాం.

పాపం ఇప్పుడు ఆ జానీని ఈ ఇద్దరూ కలిసి భూమి మీద కూడా సుఖం లేకుండా చేస్తున్నారేమో. ఆ గొడవలు భరించలేక భూమిలోనే వున్నా బావుండునని అతగాడు అనుకుంటున్నా ఆశ్చర్యం లేదు.  

Johnny Barrios Rojas' rescue was among the most anticipated – if only to see who would be there to greet him.

No. 21 of the men pulled from the collapsed mine, Barrios gained notoriety as the man who had two women at Camp Hope – his wife of 28 years, Marta Salinas, and his mistress of four, Susana Valenzuela.

Salinas apparently knew nothing of the affair until the two women ran into each other amid the tents pitched by family members anxiously holding vigil – and a very public spat ensued.

The 50-year-old Barrios looked around sheepishly Wednesday as he emerged from the rescue tube that elevated him to the Earth's surface, peering through dark glasses as mining officials in red shirts applauded loudly.

Behind him, smiling widely and waiting for him to notice her stood Valenzuela. When he didn't, the round-faced strawberry blonde walked around to face Barrios and gave him a long kiss and hug, weeping into the shoulder of his jumpsuit as he whispered into her ear.

ముగ్గురు మంత్రగాళ్ళు!!!

ముందు ఒంగోలు శీను తొండ ముదిరి ఊసరవెల్లి అయ్యింది టపా చూడండి. అందులో రెండో వీడియో వుందే, సరిగ్గా అలాంటోడినే నేను. తొండ ముదిరి ఎప్పుడు ఊసరవెల్లి అవుద్దా అని ఇప్పటిదాకా యమ ఓపిగ్గా లేడిని మాటేసే/వాటేసే పులి (రాజా) మాదిరిగా గొంతుక్కూర్చున్నాను.

నాకు తెలీక అడుగుతానూ - బాణామతులు కూడా బ్లాగు భావ స్వేఛ్ఛ క్రిందికి వస్తాయంటారా? ఏమో లెండి ఎందుకొచ్చిన గొడవ. నేను నిక్కర్లేసుకునే స్థాయినుండి ప్యాంట్లు వేసుకునే ప్రమోషన్ వచ్చిన రోజుల్లోనే నా మీద ఎవరో మోహన క్రియ ప్రయోగించినట్లున్నారు! అప్పటినుండీ ఒహటి తప్ప నా కళ్ళకు వేరేది ఏమీ కనిపించడం లేదు. కనిపించకుండా అయింది. అప్పటినుండి ఎప్పుడూ దాని మీద ధ్యాసే. అదేంటని అడక్కండి - మీ నోరు పడిపోతుంది, మీ బ్లాగు బేర్మంటుంది.  నన్ను ఎవరయినా వశీకరణం చేసుకొని బూతు బ్లాగులు రాయకుండా భక్తి బ్లాగులు వ్రాసేలా చేస్తే ఇంకేమన్నా వుందా? లేకపోతే స్థంభన విద్యతో నాలోని ఏ అంగమయినా స్థంభింపజేస్తే నా గతి ఏమి కానూ? నన్ను సంకలినులలోంచి వెళ్ళగొట్టడానికి నా మీద ఉచ్చాటన క్రియ చేసినా చెయ్యవచ్చు. నామీద ఇప్పటికే విద్వేషణ క్రియ ప్రయోగించినట్లున్నారు. అందుకే ప్రాణ మిత్రుడయిన [Edited] నాకు బద్ద శత్రువు అయ్యాడు.

ఇహ ఈ టపా చూసిన తరువాత అత్యవసరమై, తప్పనిసరి అయి, ఈ శరత్ కాలం గాడు మా పీకల  మీదికి వచ్చేసాడని విశ్వసించి నామీద మారణ క్రియ ఆ ముగ్గురూ కలిసి ప్రయోగిస్తే ఇంకేమన్నా వుందా? నన్ను నమ్ముకున్న 16,000 మంది గోపికలు ఏమయిపోవాలి? ఆ ముగ్గురు మరాఠీలల్లో  ఇద్దరు ఎవరో అర్ధమయివుంటుంది కానీ మూచ్చటయిన మరో మూడో మంత్రగాడు ఎవరంటారా? నాకు ఓ రెండేళ్ళు పాదసేవ చేస్తే అప్పుడు చెబుతా. నన్ను కలవడానికే మీకు ఓ ఏడాదిన్నర పట్టుద్ది మరీ. నన్ను కలవడం, నా బోధ తీసుకొవడం అంత వీజీ అనుకుంటున్నారల్లే వుంది.

ఇకనుండి ఆకు మంత్రాలు, తేలు మంత్రాలతో పాటుగా చేతబడీ, బాణామతీ మొదలయిన పాఠాలు కూడా చెబుతారనుకుంటా.  నాకయితే కామినీ పిశాచాలని ఎలా వలలో వేసుకోవాలో ఆ విద్య నేర్చుకోవాలని మహా ఉబలాటంగా వుంది. ఫీజు ఎంతవుతుందేమిటి? ఇక నుండి బ్లాగుల్లో ఎవరిమీదనయినా కోపమొచ్చిందనుకోండీ - కామెంటో, కారుకూతో కాదు ప్రయోగించాల్సింది - ఓ ఆకు మంత్రమో, పోక మంత్రమో లేదా ఆకుకీ పోకకీ అందని తంత్రమో ప్రయోగించాలి! మీరు నా మీద మంత్రం ప్రయోగిస్తే నేనూరుకుంటానా ఏంటీ? నేను మీమీద తంత్రం ప్రయోగిస్తా! అప్పుడు మీకు ఎక్కడో మండి నామీద చేతబడి చేసేయ్యొచ్చు. అప్పుడు మళ్ళీ నేనూరుకుంటానా. హమ్మా, అస్సలు నాగురించి మీరు ఏమనుకుంటున్నారేంటీ? నేను మీమీద అప్పుడు నా బ్లాగులో ఓ స్పెషల్ టపా వ్రాయకుండా మీ మీద బాణామతి ప్రయోగిస్తా. చేతిలో బాణామతి వుండగా బ్లాగులో టపా వ్రాయాల్సిన అవసరం ఏల?

ఇస్పెషల్ నోటూ: ఇకనుండి నా బ్లాగులో నా శత్రువులు ఎవరూ అజ్ఞాతంగా కామెంటొద్దని సూచించడమయినది. ఎంచక్కా ఆకు మంత్రాలు నేర్చేసుకొని అవి నామీదకి విసిరెయ్యండి. అప్పుడు నేను తంత్రం విసిరేస్తాను. అప్పుడు ఆ రెండూ టెల్గు సిన్మా లెవల్లో ఆకాశంలో ఓ అరగంట సేపు కొట్టుకు ఛస్తాయి. ఎవరమో ఒకరం ఓడిపోకపోము. సో వాటూ? మన అమ్ముల పొదిలో బాణామతులు, చేతబడులూ, ఇంకా నాకు పేర్లు తెలియని ఎన్నో పిశాచ పద్ధతులూ వుంటాయి కదా. అవి ఎంచక్కా ఓకరిమీద ఒకరం విసిరేసుకొని యుద్ధం చేస్తుంటే మిగతా బ్లాగు జనులందరూ కలిసి బ్రహ్మానందం పొందుతారు మరీ. 

ఇలా మంత్ర తంత్రాలు ప్రయోగించుకునే మనలాంటివారిని పల్లె ప్రజలు చూస్తే చెప్పు తీసుకొని కొట్టి ఊరవతలకి గెంటేస్తారు. కానీ మన బ్లాగుల్లో అలాక్కాదు గదా, అంతా నైస్ వ్యవహారమాయే. కాస్త విజ్ఞానమో, కాస్తంత సెక్సమాచారమో వొలకబోస్తామంటే వద్దంటారు కానీ భావ స్వేఛ్ఛ క్రింద బాణామతీ, మూఢనమ్మకాలూ, మంత్రాలూ, తంత్రాలూ, గ్రహాలూ,  జ్యోతిష్యాల   బ్లాగులు వర్ధిల్లజేస్తారు. ఫ్రీడం ఆఫ్ ఎక్సుప్రెషను క్రింద  ఒక్క శరత్ కాలం తప్ప ఎవరయినా, ఎంతయినా, ఏ విధంగానయినా ఫన్ చేసుకోవచ్చు. ఫ్రీడం ఆఫ్ స్పీచ్ అనగానే అంతా ఇఫ్రీ అని అనుకునే అమాయకులున్నంత కాలం ఇలా బ్లాగుల్లో ఇలాంటి దరిద్రపుగొట్టు భావ స్వేఛ్ఛా, మా బూతు తిట్ల  బావ స్వేఛ్ఛా అలా అలా మండిపోతూనేవుంటుంది.

రండి ఇంకా బ్లాగుల్లో ఎందుకు? ఏ బహిర్భూమికో వెళ్ళి భూతాలను ఆవాహన చేద్దాం. వాటిని మనకు నచ్చని కత్తి మీదో, కాకి మీదో లేకపోతే కాలం మీదో లేకపోతే వారి బ్లాగుల మీదో ప్రయోగిద్దాం. మనం ఇక్కడ స్మశానంలో ఒక గుండుసూది గుచ్చగానే అక్కడ బ్లాగుల్లో ఒక టపా రాలిపోవాలి. అదే పనిగా కసికసిగా ఇక్కడ మనం గుచ్చుతూపోతుంటే అక్కడ టపాలు టపటపారాలిపోవాలి.  ఇక్కడ గుండె మీద గుచ్చగానే అక్కడ బ్లాగరోడు వాడి బ్లాగుని వడివడిన  మూసెయ్యాలి. అలా అలా ఎంచక్కా బ్లాగు భేతాళ మాంత్రికులం అయిపోయి కూడలీ, హారమూ, మాలికాలను మన వశం చేసుకొని హిట్ల(ర్) రాజ్యాన్ని ఏకచ్చత్రాధిపత్యంగా పాలించెయ్యవచ్చు. ఎప్పుడయినా, ఎవరయినా హేతువాదో, బూతువాదో బ్లాగుల్లోకొస్తే సింపుల్గా ఓ గుండు సూది బొమ్మ గుండె మీద గుచ్చేస్తే సరిపోతుంది. శుభం.  అయినా నాకెందుకులెండి, ప్రతి దాన్నీ తగిలించుకొని ఓ అని అరచే అక్కుపక్షివలె కాకుండ నా రసజ్ఞంలో నేను మునిగితేలుతా - ఓ ఉష్ణపక్షివోలే.

హెచ్చరిక: ఇప్పుడు ఈ టపా చూసి ఎవరయినా కావు కావు అని కాకిలా కీచుమంటే వారి మీద అది... ఆ క్రియ..ఏంటబ్బా..ఆ..ఆ.. వారి మీద స్థంభన క్రియ ప్రయోగించబడుతుంది. అప్పుడు మీ నోరు, బ్లాగు, సిస్టంతో సహా ఇంకేమీ ... పెగలదు మరి జాగ్రత్త!

వందనాలు వందనాలు చిలియన్ ప్రెసిడెంట్ నీకు వందనాలూ

మేము 33 మందిమీ క్షేమంగా వున్నామని మైనర్ల నుండి అందిన తొలి సమాచారాన్ని ప్రదర్శిస్తున్న చిలియన్ ప్రెసిడెంట్   సెబాస్టియన్ పినేరా

నిన్నటి నుండీ అప్పుడప్పుడయినా చిలీ బొగ్గు కార్మికుల రక్షణ చర్యలని టివి ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో చూస్తూనేవున్నాను. వారిని బయటకి తీసే కార్యక్రమం మొదలయిన దగ్గరి నుండీ ప్రెసిడెంటూ, అతని భార్యానూ ఆ ప్రదేశంలోనే వేచివున్నారు. కొన్ని గంటల తరువాత ఒక్కొక్కరూ బయటపడుతుండగా ప్రతి ఒక్కరినీ బయట ప్రపంచానికి ఆహ్వానిస్తూ కౌగిలించుకొని శుభాకాంక్షలు తెలుపుతూ ఆ ఇద్దరిలో ఒకరయినా అక్కడ వేచివున్నారు.

 

చిలియన్ ప్రధమ జంట

ఇప్పటికి 19 మందిని బయటకి తీసారు. ఇంకా 14 మంది వున్నారు. అందరినీ బయటకి తీసేదాకా అధ్యక్ష జంట అక్కడేవుండి   అందరూ బయటకి వచ్చాక ఈ రోజు చిలీ ప్రజలందరితో కలిసి ఘనంగా ఉత్సవాలు చేసుకుంటారట.  రాత్రి మరి కొద్ది సేపు ఏమయినా విశ్రాంతి తీసుకున్నారేమో నాకు తెలియదు కానీ బయటకి వచ్చిన ప్రతి ఒక్క కార్మికుడినీ వారు పలకరించారని సమాచారం.  ఇంకో విషయమూ గమనించాను. వారి పక్కనే పెద్దగా రక్షణ కూడా లేదు. వారి పక్కనే నిన్న ఒక్క పోలీసు ఆఫీసరు కనపడ్డాడు కానీ ఇవాళ అయితే అతను కూడా లేడు.

ఒక్కొక్క మైనరు బయటకు వచ్చి తన ఆత్మీయులనూ, ప్రధమ జంటనూ, ఇతరులనూ కలుసుంటున్న సన్నివేశాలు చూస్తుంటే ఇంత దూరంలో వున్న నా కన్నులే చెమ్మగిల్లుతున్నాయంటే ఆ మైనర్ల, కుటుంబ సభ్యుల, చిలియన్ల భావోద్వేగాలు ఎలా వుంటుండొచ్చో మనం ఊహించొచ్చు.

ఇతగాడే బయటకి వచ్చే మొదటివాడు!

చిలియన్ బంగారం గని కూలిపోయి 700 మీటర్ల అడుగున 70 రోజులుగా చిక్కుకున్న 33 మంది గని కార్మికులను బయటకి తియ్యడం కొద్ది సేపట్లో ప్రారంభమవుతుంది. వారిలో 31 ఏళ్ళ ఫ్లోరెన్సియో అవలాస్ ను ముందుగా బయటకి తియ్యబోతున్నారు.

http://news.blogs.cnn.com/2010/10/12/workers-begin-to-rescue-trapped-chilean-miners/?hpt=T1&iref=BN1

నా టపా వచ్చేముందు మీకేమయినా దుశ్శకునాలు కనిపిస్తుంటాయా?

ఇప్పుడే దేవన గారి అరటితొక్క ఇంటలిజెన్స్ టపా చదివాను. అది చదివాక నా మదిలో చాలా సందేహాలు. అంటే దేవన గురించో, వారి టపా గురించో కాదులెండి. నా టపాల గురించి. సందేహం అంటూ అచ్చాక అది తీర్చుకోకపోతే పెనుభూతమయ్యి నిద్రలో భయపెడుతుంది కదా.

నా టపా బ్లాగులోకంలోకి వచ్చేముందు మీకు శకునాలూ, సూచనలూ ఏమయినా కనిపిస్తాయా అని తెలుసుకోవాలనివుంది. ఎందుకంటే అలా కనపడ్డాయనుకోండి అవి చూసి ముందే మీరు నా టపా కనీసం సంకలినిలల్లో టాపులోనయినా చూడకుండా వుండాలని ఏ బాత్రూముకో, చాయ్ తాగడానికో, సిగరెట్టుకో వెళ్ళివస్తుంటారేమోనని నాకు యమ సంశయంగా వుంది మరి. అంచేతా మీరు ఆ దుశ్శకునాలూ, దుస్సూచనలూ, దుస్.... గట్రా గట్రాలూ అవన్నీ మీరందరూ కంపైల్ చేసి ఇస్తే నోటు చేసుకొని ఒక్కక్క దానికీ గ్రహశాంతి చేయిస్తా. అవసరమయితే తిరుతారా 'కుంపటి' సహాయం అయినా తీసుకుంటాను. అలా నా బ్లాగుకి హిట్స్ పెంచుకుందామనీ నా అత్యాశ. హిట్స్ వస్తే ఏమొస్తుందీ అని నన్నడక్కండి. అలెక్సా ర్యాంకింగు ఎంచక్కా పెంచుకోవచ్చు. అది పెంచుకుంటే ఏమవుద్దీ అంటారా - నేను అల్పసంతోషినని మీకు తెలియదూ. 

మీకు గోచరించే ఆ దుశ్శకునాలు ఈ క్రిందివి కూడా అయివుండవచ్చు:

మీ సిస్టం హ్యాంగ్ కావడం లేదా అప్పటిదకా విసిగిస్తున్నదల్లా ఏ సమస్యలూ లేకుండా హయిగా పనిచేయడం, మీ ప్రమేయం లేకుండానే మీ సిస్టంలో ఆ ఆ చిత్రాలు కనిపించడం, ఏ కారణంలేకుండానే ఎప్పుడో ఏడాది క్రిందట అడిగిన చీర కొనిపెట్టలేదని అర్జంటుగా గుర్తుకువచ్చి మీ ఆవిడ మీ మీద అప్పడాల కర్ర విసరడం, చక్కగా ఆడుకుంటున్న మీ పాప గయ్యిమని రోదించడం, మీ కుక్క తన తోకని నిటారుగా వుంచడం, పేపరోడు పేపరును మీ ముఖాన్నే విసిరికొట్టడం, మీరు ఆఫీసులో వుంటే అర్జంటు బోరు మీటింగుకి వెళ్ళాల్సిరావడం, మీ అభిమాన హీరో సినిమా ఫ్లాపని ఎవరో జఫ్ఫా బ్లాగరు వ్రాసిన టపాని చదవాల్సి రావడం, టివిలో ఏ ఛానలూ రాక కేవలం సాక్షి ఛానలో, రాజ్ ఛానలో మాత్రమే రావడం, టివిల్లో ఏడుగొట్టు సీరియళ్ళకి బదులుగా హాయిగా నవ్వించే సీరియల్ మొదలవడం ఇలాంటివి ఎన్నో వుండవచ్చు. హమ్మా, అన్నీ నాతోనే చెప్పించాలనే. మిగతావి మీరు చెప్పండేం.

700 మీటర్ల లోతున 70 రోజులుగా చిక్కుపడ్డ 33 మంది చిలియన్ మైనర్లు రేపు బయటకి వస్తున్నారోచ్!

దాదాపుగా ఓ 70 రోజుల క్రితం 700 మీటర్ల లోతున 33 మంది చిలియన్ మైనర్లు చిక్కుపడ్డారు. వారి ఆచూకి చిన్న బోరు ద్వారా 17 రోజుల తరువాత పైన ఉన్న వారికి తెలిసింది. అప్పటినుండీ వారిని రక్షించడానికి, పైకి తీసుకురావడానికి  అన్ని ప్రయత్నాలు జరుగుతూవున్నాయి. వారి ఆచూకీ తెలిసిన దగ్గరినుండీ ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఇది ప్రముఖవార్తగా వస్తోంది. ఇండియాలో జాతీయ పత్రికలు ఏమయినా ఈ న్యూసును పట్టించుకున్నాయో లేదో గానీ ఇంత ముఖ్యమయిన వార్తను అన్ని రోజులుగానూ ఏ ఒక్క తెలుగు పత్రికా అంతగా పట్టించుకున్నట్లు లేదు. ఏ రోజయినా అరకొర సైడు వార్తగా ఎందులోనయినా వచ్చివుండవచ్చు.  నేనూ ఈ డెవెలప్‌మెంటులను శ్రద్ధగా అనుసరిస్తూ వస్తున్నాను.  

రెండు మూడు సన్నటి బోరు గొట్టాల ద్వారా ఇన్నిరోజులు వారికి ఆహారమూ, మందులూ, ఇతర అవసరమయిన వస్తువులూ సన్నటి కంటెయినర్లలో పెట్టి అందిస్తూ వస్తున్నారు. వారు పట్టేంత చేస్తున్న రంధ్రం మొన్ననే వారిని చేరింది. ఆ హోలులో వున్న మట్టి కూలకుండా ఈ రోజు వరకూ గట్టి చేసారు. వారిని పైకి తీసుకురావడానికి ప్రత్యేకంగా ఒక వెడల్పాటి గొట్టం తయారు చేసారు. దానికి ఫినిక్స్ అని పేరు పెట్టారు. ఇవాళ ట్రయల్ రన్స్ చేస్తే అది చక్కగా కిందికీ పైకీ వెళ్ళొచ్చింది. అందుకే ఇక రేపటినుండీ ఆ మైనర్లను పైకి తీసుకురావడం మొదలుపెడతారు. 

ఈ సంఘటణను ఇన్ని రోజులుగా  ఫాలో చేస్తుంటే ఒక సాహసవంతమయిన రియాలిటీ షో చూస్తున్నట్లుగా వుంది. వారికి తీసురావడానికి చేసిన రంధ్రం ఆ మైనర్లను చేరిందనగానే నాకూ చాలా సంతోషమయ్యింది. మరి ఎవరు ముందుగా బయటకి వస్తారయ్యా అని అడిగితే అందరూ మేము వెనకే వస్తామని త్యాగాలు చేస్తున్నరంట. ఎంత చక్కటి విషయం అది, కదా. ఆ 33 మందీ క్షేమంగా బయటకి వస్తారని ఆశిద్దాము.

క్రింద BBC లింక్ ఇస్తున్నాను. దాని అడుగుకి వెలితే దీనికి సంబంధించిన లింకులు వుంటాయి. వివరాలు తెలుసుకోండి. ఈ చక్కటి వార్తను మీరూ అనుసరించండి.

http://www.bbc.co.uk/news/world-latin-america-11518015

అతి తెలివి అమెరికా పోలీసులు

ఒక ఇంట్లోకి బందిపోటు దొంగలు ప్రవేశించారని పోలీసులకు తెలుస్తుంది. ఆ ఇంట్లో వారికి ఇద్దరు అందమయిన అమ్మాయిలు వున్నారని కూడా పోలీసులకు సమాచారం అందుతుంది. అప్పుడు పోలీసులు ఏం చెయ్యాలని భావిస్తాం? ఒక కాలేజీలోకి ఒక గన్‌మాన్ ప్రవేశించి విచక్షణా రహితంగా కాల్పులు జరుపుతున్నాడని పోలీసులకు సమాచారం అందుతుంది. అప్పుడు సాధారణంగా పోలీసులు ఏం చేస్తారని భావిస్తామేం?

మామూలుగా అయితే పోలీసులు లోపలికి వెళ్ళి బందిపోట్లనీ, హంతకులనీ ఎదుర్కుంటారని భావిస్తాం. అబ్బే, మా దగ్గర అలా చేయడం సమర్ధత కాదు. ఆ బందిపోట్లకు కనపడకుండా ఆ ఇల్లు చుట్టూ పోలీసులని మోహరించి ఒక పెరిమీటర్ ఏర్పాటు చేస్తారు. ఓ బైనాక్యులర్ తీసుకొని ఇంటి బయట ఏం జరుగుతోందని గమనిస్తుంటారు. ఇంటి బయట ఏమీ హడావిడిలేదనుకోండి ఆ బందిపోట్లూ, ఆ ఇంటివాళ్ళూ, ఆ టెనేజీ అమ్మాయిలూ సరదాగా పేకాట ఆడుకుంటూ కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటారని, అందువల్ల తొందరేమీ లేదని భావిస్తూ గంటలు, గంటలు చూయింగ్ నములుతూ, లోటెడు కప్పుల్లో కాఫీ తాగుతూ బయట చుట్టూ వున్న పోలీసులు కాలక్షేపం చేస్తారు.    

ఈలోగా ఆ దుండగులు తాపీగా, తీరిగ్గా ఆ ఇంటిపెద్దను చావబాది, ఎంచక్కా తల్లినీ, 17 ఏళ్ళ పెద్దమ్మాయినీ, 11 ఏళ్ళ చిన్నమ్మాయినీ రేప్ చేసేస్తారు. మళ్ళీ వాళ్ళు బ్రతికివుంటే సాక్ష్యలు గట్రా వుంటాయి ఎలా అని ఆ దుండగులు సిగరెట్లు తాగుతూ ఆలోచిస్తారు.  ఇంట్లో వున్న కిరసనాయిలో, పెట్రోలో అప్పటికీ బ్రతికివున్న వారి ముగ్గురి మీదా చల్లి ఆ సిగరెట్లు నవ్వుకుంటూ వారిమీదికి విసిరేసి ఇంట్లో దొరికిన డబ్బులు, నగానట్రా తీసుకొని ఆ ఇంటివారి పోష్ కారులో బయటపడుతారు.  కొద్దిదూరం వెళ్ళాక పోలీసులు సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ కనపడుతారు కదా, ఇహ తప్పించుకోలేక ఆ పోలీసు కార్లకి తమ కారుని గుద్ది వెళ్ళాలనుకుంటారు. అప్పుడు స్పృహలోకి వచ్చిన పోలీసులు ఆ ఇద్దరినీ అరెస్టు చేసి గొప్ప ఘనకార్యం చేసామని చంకలు గుద్దుకుంటారు. ఇదండీ ఇక్కడి పోలీసుల ప్రతిభ.   

ఇహ ఏ దుండగుడో ఓ కాలేజీకి వెళ్ళి అక్కడి విద్యార్ధులని పిట్టలు కాల్చినట్లు కాలుస్తున్నాడంటే వెంటనె ఆ కాలేజీలోకి వెళ్ళి ఆ దుండగుడిని ఎదుర్కుంటే సమర్ధత ఎలా అవుద్దీ. ఎంచక్కా ఆ కాలేజీ చుట్టూ పెరిమీటర్ ఏర్పాటు చేసి తమకంటే పెద్ద పోలీసుల కోసం ఎదురుచూస్తుంటారు. మరి ఆ ఘనత వహించిన సెషల్ పోలీసులు పక్క సందులోనే వుండరు కదా, వాళ్ళు ఓ అరగంట తరువాత ఆయాసంగా వచ్చి లోపలికి వెళ్ళి ఆ దుండగుడిని కాల్చేస్తారు. ఈ లోగా మనవాడు ఎంచక్కా ఇంకో ఎనభయి మందిని కాల్చి చంపివుంటాడు.  

ఈ సంఘటన దాదాపు ఓ పదేళ్ళ క్రితం కొలరాడాలోని కొలంబైన్ స్కూలులో జరిగింది. తరువాత తాపీగా పోలీసులు నాలిక కొరుక్కొని వాళ్ళ విధానలు సమీక్షిస్తామన్నారు. సరేలే అలానన్నా ఈ దేశ పోలీసులు తమ విధానాలని సమీక్షించుకున్నారేమో అనుకున్నాను. అంతత్వరగా విధానాలు మారితే అమెరికా ఎందుకవుతుంది? ఎన్ని చర్చలు జరగాలీ, ఎన్ని మీటింగులు జరగాలీ. ఇండియాలోనేమో అలసత్వం, అవినీతి, లంచగొండితనం వల్ల పనులు లేటవుతే ఇక్కడేమో పనికిరాని మీటింగులూ, చర్చలూ, ప్రజాభిప్రాయ సేకరణలతో కాలం హరించుకుపోతుంది.

ఇక ఆ రేపులు,దహనాల సంగతి చూద్దాం. 2007లో ఇద్దరు మాజీ నేరస్థులకు డబ్బు ఇబ్బంది ఏర్పడి ఎవరినయినా దోచుకుందామని ఆలోచిస్తుంటే తల్లితండ్రులతో షాపింగు చేస్తున్న 11 ఏళ్ళ అమ్మాయి అందులో ఒకడికి నచ్చుతుంది. వారిని ఫాలో అయిపోయి వాళ్ళ ఇల్లు ఎక్కడ వుందో కనుక్కుంటారు. ఆ అర్ధరాత్రి వచ్చి కింద హాల్లో టివి చూస్తూ పడుకున్న తండ్రిని ఆ నిద్రలోనే బలంగా కర్రలాంటి దానితో బాదితే అతను అక్కడే స్పృహతప్పిపోతాడు. ఇద్దరూ పైన బెడ్ రూములలోకి వెళ్ళి తల్లినీ, అమ్మాయిలనీ మంచానికి కట్టేసి డబ్బుల కోసం ఇల్లంతా వెతుకుతారు కానీ ఎక్కువగా దొరకవు. దాంతో ప్లాన్ మార్చేస్తారు. తెల్లవారి బ్యాంకు సమయం అయేంతవరకూ వాళ్ళిద్దరూ బీర్లు తాగుతూ కాలక్షేపం చేసి తల్లిని తీసుకొని ఒకడు బ్యాంకుకి వెళ్ళి బయట నిలబడతాడు. తల్లి లోపటికి వెళ్ళి 15,000 డాలర్లు డ్రా చేస్తూ బయటవున్న దుండగుడికి అనుమానం రాకుండా టెల్లరుతో నెమ్మదిగా పరిస్థితి   వివరిస్తుంది. అదంతా కూడా సిసిటివిలో పడింది. ఆమె బ్యాంకు నుండి  బయటకి వెళ్ళే లోపుగానే   ఆ టెల్లర్ పోలీసులకి ఫోన్ చేసి పరిస్థితి తెలియజేస్తుంది.  వీళ్ళిద్దరూ బ్యాంకుకి వెళ్ళి వచ్చేలోపుగానే    ఇంట్లో వున్న వాడు అందులోని చిన్నమ్మాయిని బలాత్కారం చేసేస్తాడు. చిత్రం: బ్యాంక్ టెల్లరుకి తల్లి సమాచారం ఇస్తున్న దృశ్యం.

బ్యాంకు టెల్లరు ద్వారా విషయం తెలిసిన వెంటనే పోలీసులు వెళ్ళి ఇంటిచుట్టూ పెరిమీటర్ ఏర్పాటుచేసి ఆ ఇంటిని దూరం నుండి గమనిస్తుంటారు. ఇంటి బయట రేపులు గట్రా ఏమీ జరుగుతుండకపోవడంతో ఊపిరిపీల్చుకుని హాయిగా అలాగే కాలక్షేపం చేస్తుంటారు. ఈలొగా తాపీగా అ ఇద్దరూ ఆ ముగ్గురినీ పలు మార్లు రేపులు చేసి వారు బ్రతికివుండగానే పెట్రోలు చల్లి తగలబెట్టి బయటకి వచ్చి ఆ ఇంటివాళ్ళ కారులో వెళుతూ రెండు పోలీసు కార్లకి గుద్ది దొరికిపోతారు. ఈలోగా ఇల్లు మంటల్లో చిక్కుకుంటుంది. కింద వున్న తండ్రికి మెలకువ వచ్చి గాయాలతో, రక్తం కారుతుండగా పాక్కుంటూ, పాక్కుంటూ పక్కింటికి వెళ్ళి వారి సహాయం తీసుకుంటాడు.

వారిద్దరి మీద విచారణ జరిగి గతవారమే ఒకనికి శిక్షపడింది. మరొకడిని ఇంకా విచారిస్తున్నారు. పోలీసుల నిర్లక్ష్యం పై తండ్రి కోర్టులో కేసు వేస్తున్నాడు కానీ ఇప్పటికీ సిగ్గు లేకుండా తాము సరిగానే వ్యవరించామని ఆ పోలీసు పెద్దలు సమర్ధించుకుంటున్నారు.

http://www.nypost.com/p/news/local/mom_courage_amid_nightmare_aoHiTPUFkBKL9pIbfxce5M

http://www.registercitizen.com/articles/2010/09/14/news/doc4c8eed46f2b63290760250.txt

గమనిక: అందరు అమెరికా పోలీసులూ ఇలాంటివారే అన్నది నా ఉద్దేశ్యం కాదు. ఈ సంఘటణల్లోని పోలీసులు మాత్రం అతితెలివితో ప్రవర్తించారనేది నా అభిప్రాయం.

నేను మేధావినెట్లయిత?

సాయంత్రం పనిలేక నా ఎడమ(కాలు) మోకాలును గోకుతుంటే ఓ ధర్మసందేహం వచ్చి పడింది. నేను మేధావిని కానా, అవునా అనీనూ. ఓ అనుమానం అంటూ వచ్చాక దానిని పెనుభూతం చెయ్యకపోతే నా కుడికాలి మోకాలు ఊరుకోదుకదా. అలాగే చేసిందీ. మరి మేధావిని అనిపించుకోవడానికి నాకేం అర్హతలు వున్నాయో నా కోడి మెదడుకు వున్న లేశ మాత్రం తార్కిక జ్ఞానంతో ఏమాత్రం అభిజాత్యాలు లేకుండా విశ్లేషణ ప్రారంభించాను.

ముందు ఓ మేధావికి వుండే లక్షణాలు ఏంటో ఓ లిస్టెసా.

1. గొప్పగొప్ప పుస్తకాలు చదవవలయును. ఇంతవరకు అందరు మేధవులు ప్రస్థావించే ఆల్కమిస్టో లేక అయాన్ రాండో ఇంతవరకూ చదవలేదు. యండమూరిని చదివినందువల్ల ఆ అయాను ఆయన కాదనీ, ఆమె అనీ మా గొప్ప GK మాత్రం వచ్చేసింది. మన లెవలుకి అదే గొప్ప అనుకొనీ మరీ గొప్ప గొప్ప పుస్తకాలు చదివితే బుర్రలో ఒత్తొత్తుగవుతుందనీ మానేసా. అసలే మనం చదివే సంస్కృత సాహిత్యం వేరాయె. అలాంటి నన్ను మేధావి అని పేర్కొనడానికి ఏ మేధావి అయినా ముందుకు వస్తాడా ఏంటీ!

 

2. గొప్ప గొప్ప సినిమాలు చూసి అవసరం వున్నా లేకపోయినా ఉదహరించవలయును. మనకు ఆ ఆ అలాంటి వీడియోలు చూట్టానికే సమయం సరిపోవడం లేదు. ఇంకా మా గొప్ప సినిమాలు ఏం చూస్తాం. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో నన్ను నేను మేధావిగా డిక్లేర్ చేసుకుంటే మిగతా మేధావులంతా గింజుకు ఛస్తారు కాదో.

 

3. చిరుగడ్డం అయినా వుండాలి.  AP media రాము గారిలా చిరుగడ్డం అయినా పెంచుదామంటే అది తెల్లగడ్డం అయేలా వుంది. మా ఆవిడ నా బుర్రకి రంగెయ్యడానికి ఓకే అంటుంది కానీ పిల్లి గడ్డానికీ రంగెయ్యమంటే పీకి పడేస్తుందెమోనని భయం. మనకేమో ఇతరులకి కలరింగ్ కొట్టడం తెలుసుకానీ స్వంత బుర్రకాయకి రంగు పెడెయ్యడం తెలియదాయె.    

 

4. తెల్లజుట్టు: ఇదివరకులా కాకుండా ఈకాలంలో అందరూ రంగేసుకుంటున్నారు కాబట్టి అలా గుర్తించడం కష్టమే. పోనీ అలా కానిచ్చేద్దామన్నా ఏదో అక్కడక్కడ కొద్దిగా తప్ప నా జుట్టు తెల్లబడలేదు. జుట్టు తెల్లబడుతుంటే నెమ్మదిగా మేధావినవుతున్నాని సంబరం అవుతుంటుంది కానీ మా ఆవిడకి నామీద అసూయ. అందుకే నన్ను బరబరా బాత్‌రూమికి లాక్కువెళ్ళి వున్న రెండు తెల్లెంట్రుకలకు కూడా రంగేస్తుంది. నేను నా మేధావితనమంతా రంగుపాలవుతోంది అని లబలబలాడినా వినిపించుకుంటుంది కాదు :( సొ, అలా కూడా నాకు మేధావి నయ్యే అవకాశం మిస్సవుతోంది.    

 

సోడాబుడ్డి కళ్ళద్దాలు: అందుకు నాకు సైటు వుండి అర్హత వుంది కానీ మా ఆవిడ పడనిస్తుందా ఏమిటీ? ఆ సోడాబుడ్డి కళ్ళద్దాలన్నా వుండాలి నేనన్నా వుండాలి, ఏది కావాలో తేల్చుకో అని ఛాలెంజులు చెయ్యదూ. మరి నాకేమో నిజం చెప్పే ధైర్యం లేదాయె. నిజం నిష్టూరమే కాకుండా ఏ అప్పడాలకర్రకో ఇష్టం అయిపోగలదు. ఈ బ్రతుక్కి అంత రిస్క్ అవసరమా చెప్పండి? అందుకే నాకు ఆ ఛాయిసూ లేదు.

ప్రస్తుతానికి ఇంకా వేరే మేధావి లక్షణాలు గుర్తుకురావడంలేదు. ఇంకేమన్నా వుంటే మీరే గుర్తుకుచెయ్యండేం. ఎనీ వే, మొత్తానికి నేను మేధావిని ఎంత మాత్రమూ కాదని డిసైడు చేసేసా. మీకు ఓ సినీ సామెత తెలుసనుకుంటాను - నన్ను కవిని కాదన్నవాడిని రాయొచ్చుకు కొడతా అనెది. ఇప్పుడు అర్జంటుగా మనకు రాళ్ళెక్కడ దొరుకుతాయి కానీ మరో రకంగా అడ్జస్టు అయిపోదాము. కామెంట్లు, ఇంకా అజ్ఞాత కామెంట్లు సెడ్డ సీపు కాబట్టి నేను కవిని కాదన్నవాడిని కామెంటిచ్చుకొని కొడతా అని ఆ సినీ సామెతకి సవరణ చేసేద్దాం. అలాగే నన్ను మేధావి అన్న వాడిని కామెంటిచ్చుకొని కొడతా మరి.   

అన్నట్లు మేతావుల జోలికి ఈ టపాలో వెళ్ళలేదు అని సవినయంగా మనవి చేసుకుంటున్నాను.

మా ఆ మీటప్ ముచ్చట్లు - 2

ఆ మీటప్ వారితో వీడ్కోలు తీసుకుంటున్నప్పుడు మళ్ళీ తదుపరి మీటప్పుకి రావాల్సిందిగా మిస్టర్ S మరియు ఇతరులూ కోరారు. వీలయినంతగా ప్రయత్నిస్తానని చెప్పివచ్చాను. ఇంటికి వచ్చాక కొద్దిసేపయిన తరువాత నెట్లో చూస్తే జరిగిన మీటప్ గురించీ, మిస్టర్ D ఆరొగ్యం గురించీ అప్‌డేట్స్ వున్నాయి. తన పుట్టినరోజు సెలబ్రేట్ చేసినందుకు Su కూడా అందరికీ ధన్యవాదాలు తెలియజేసింది. మీటప్ చక్కగా జరిగిందనీ, మిస్టర్ D ఆరోగ్యం మెరుగుకావాలనీ అక్కడ స్పందించాను.

మరికొద్ది కొద్ది సేపయిన తరువాత  చూస్తే Su నుండి ఫ్రెండ్ రిక్వెస్ట్ వచ్చింది. అది ఊహించని నేను  హుశారుగా ఈల వేసాను. ఆమె డైనమిక్ పర్సన్. మరికొద్ది సేపటి తరువాత C నుండి మెసేజ్ వచ్చింది. నేను బోలెడంతా ఆశ్చర్యంతో అది తెరచి చూసాను. ఈ రోజు జరిగిన మీటప్‌లో తన స్టేబుల్ తో మాట్లాడుతూ తీరికలేకుండా వున్నందువల్ల నాతో మాట్లాడే అవకాశం రాలేదని చెప్పి క్షమాపణలు కోరింది. నా గురించి వివరంగా తెలుసుకోవాలని వుందని చెప్పి కొన్ని వివరాలు అడిగింది. నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించి నా వివరాలతో వెంటనే మెసేజ్ ఇచ్చాను.

మిస్టర్ B నుండి కూడా ఫ్రెండ్ రెక్వెస్ట్ వచ్చింది. అతను కూడా నాలాగే Bi. ఒ ఓ. కొన్ని మెసేజులు మామధ్య నడిచాక ఎంతకాలం నుండి బైగా వుంటున్నారు అని అడిగాడు. చెప్పి, ఇక్కడెం చెయ్యట్లేదు అని చెప్పేసి, ఎందుకు బాబూ కొంపదీసి నీకు నేనేమయినా నచ్చానా అని అడిగాను. అలాంటిదే అన్నాడు! హ్మ్. ఈ విషయం ఏదో సీరియస్సుగా ఆలోచించాల్సిందే. నేను ఆడోళ్ళ వెంటబడుతోంటే ఇతగాడు నా వెంటబడుతున్నాడు. ఏం చెయ్యాలి చెప్మా. అతను బానే వుంటాడు కానీ మనకు ఇక్కడానూ, తెళ్ళోళ్ళతోనూ ఇంతవరకూ లేవు. చూద్దాం నెమ్మదిగా.

మా గ్రూపు మెంబర్లనే కాకుండా మా జీవన శైలికి చెందిన ఇతర స్త్రీలను కూడా నెట్టులో ఎక్స్‌ప్లోర్ చేసాను. కొంతమంది నెట్ మిత్రురాళ్ళు అయ్యారు. కొంతమంది ఫోను మిత్రురాళ్ళు కూడా అయ్యారు. మొత్తం మీద మరి కొన్ని డెవెలప్‌మెంట్స్ వల్ల స్త్రీలతో ఈ వ్యవహారాలు సెకండ్ గేర్లో పడ్డాయి. ఇంత త్వరగా ఈ పురోగతి వుంటుందనుకోలేదు. ప్రస్తుతానికి అన్నీ అనుకున్నట్టుగా జరుగుతున్నాయి. మా మీటప్పులోని ఒక స్త్రీతో కూడా సన్నిహిత సంబంధాలు ఏర్పడుతున్నాయి. కొద్ది వారాల్లో ఈ రకమయిన రేపటి తరం ఆట ఆమెతో ప్రారంభించే అవకాశాలు వున్నాయి. ఆ డెవెలప్‌మెంట్స్ ఇక్కడ చెబితే మీలాంటి వెనిల్లా టైపులు దడుచుకుంటారు కాబట్టి ఆ వివరాలు మా అధరం గ్రూపులో అందిస్తాను. ఇహ నుండీ పెద్దగా ఈ విశేషాలు ఇలా మీతో ఈ బ్లాగులో పంచుకోకపోతుండవచ్చు.  

అడుగుడి, ఇవ్వబడును అని క్రీస్తు అంటాడు. 80% విజయాలు జస్ట్ తలుపులు తట్టకపోవడం వల్ల దూరం అవుతాయి అని వ్యక్తిత్వ నిపుణులు అంటారు.  అడగందే అమ్మయినా అన్నం పెట్టదని మనవాళ్ళు అంటారు. ఓ దశాబ్దానికి పైగా ఈ జీవన సరళి తెలిసిందే అయినా ఇన్నాళ్లకి ఆ తలుపులు తట్టడానికి సమయం ఆసన్నమయ్యింది, వీలు కుదిరింది. తలుపులు అలా తట్టానో లేదో అంతులేని ఆనందానికి ద్వారాలు తెరుచుకున్నాయి. మరో శృంగారలోకం నా కళ్ళముందు సాక్షాత్కరిస్తోంది. మరో తరం ఆనందం నన్ను రెండు చేతులా ఆహ్వానిస్తూ తన కౌగిలిలోకి రమ్మంటోంది. చూద్దాం ఈ మార్గంలో ఎంతవరకు పయనిస్తానో.

నాకు కావాల్సిన ఆదరణా, ఆప్యాయతా, అనుబంధం, ఆనందం, గౌరవం అక్కడ మాత్రమే దొరుకుతున్నప్పుడు అక్కడికి నేను ప్రయాణించక తప్పదు. ఒక కుటుంబంలా  చక్కని ఆప్యాయతలూ, శ్రద్ధ ఒకరికొకరం తీసుకుంటున్నప్పుడు తటపటాయించాల్సిన అవసరం ఏముంది. ఎవరికి నచ్చిన సమూహంలో వారు చేరి లైక్ మైండెడ్ వ్యక్తుల సహచర్యాన్ని పొందుతారు. ఇది నాకు నచ్చిన సమూహం. అందుకే అందులోకి నేను పయనిస్తున్నాను.  నా ఆసక్తులు మరీ అధికం కాకుండా మా పిల్లలకు ఇబ్బంది కాకుండా అదుపులో పెట్టుకొనే ఇంటెగ్రిటీ నాకు వుంది కాబట్టి సమస్యేమీ లేదు. ఆనందాలనీ, అవసరాలనీ బ్యాలన్సు చేసుకుంటూనే వుంటాను కాబట్టి ఇబ్బంది ఏమీలేదు.

ముందు ముందు ఎందువల్లనన్నా ఈ సరళి నాకు ఇష్టం లేకపోతే, విజయవంతం కాకపోతే  నిక్షేపంగా వెనక్కి తిరిగివస్తాను. లైట్ తీసుకొని మళ్ళీ ఓ కొత్త, కొంగ్రొత్త బంగారులోకం కోసం రంధ్రాన్వేషణ మొదలుపెడతాను. అన్నీ మనం అనుకున్నట్లుగా జరిగితే ఇంకా సమస్యలెందుకు వుంటాయి? అలా జరిగితే సంతోషిద్దాం, జరగకపోతే లైట్ తీసుకొని మరో రకంగా ప్రయత్నిద్దాం. ఎక్కడొ చదివాను - లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడం కంటే అందుకోసం పయనించే దారి/ప్రయత్నాలే బావుంటాయిట. అనుకున్న లక్ష్యాన్ని అప్పుడే చేరగలిగితే ఇంకా చేసేందుకు ఏముంటుందేమిటీ. అందుకే ప్రభూ, నా లక్ష్యాన్ని నన్ను చేరనీయకు, లక్ష్యాన్ని చేరే ప్రయత్నం నుండి నన్ను దూరం చెయ్యకు. అల్లంత దూరాన అనుకున్నది కనపడుతుంటెనే జీవితం ఆసక్తికరంగా, ఉత్సాహంగా, ఉద్విగ్నంగా బావుంటుంది. శిఖరం ఎక్కితే ఇంకా ఎక్కడికి ఎదగగలం?

నాతోటి వారందరూ విశ్రాంతికి చేరువైన వేళ ఇప్పటిదాకా విశ్రమించాల్సొచ్చిన నేను పయనం మొదలెట్టాను. అలాంటప్పుడు నేను ఆ కొండెక్కగలనా లేదా అన్నది కాలమే నిర్ణయిస్తుంది. నేను అన్నీ ఆలోచించి, గట్టి కారణాలుంటేనే ఇలాంటి సరళికి అంకితమవుతున్నాని నమ్మకం వుంటేనే నాకు శుభాకాంక్షలు తెలియజేయండి.  నా మీద నమ్మకం లేకపోతే నిశ్శబ్దంగా ముందుకు సాగిపొండి. నా మీద అభిమానం వున్నవారు ఏ విషయాల గురించో ఆదుర్దా పడకండి. నన్ను మీ విశ్వాసంలోకి తీసుకోండంతే. 

బ్లాగుల కోసం బాడీ లాంగ్వేజ్ మార్చుకుంటున్నా!

ఇదో నిద్రరాని, పొద్దుపోని టపా. బాగోలేకపోతే బాగోలేదని చెప్పకండి.

ఇంతకుముందే బ్లాగుల్లో ఎవరో  ఖలేజాని కకావికలు చేసి వ్రాసిన సమీక్ష చూసాను. ఎవరిదంటే ఏం చెప్పనూ, ఓ బోలెడంత మంది వ్రాస్తున్నారు. అందులో ఓ మాట నచ్చింది. ఈ సినిమా కోసం మహేశ్ బాడీ లాంగ్వేజ్ మార్చుకున్నాడంట. సంతోషం. అప్పుడు నాకో ఆలోచన వచ్చింది. అదేంటని అడగరేం. టైటిల్లోనే మీకు తెలిసిపోయిందనుకుంటా.

ఈమధ్య బాడీ లాంగ్వేజుల నస కాస్త తక్కువయ్యింది కానీ ఆ మధ్య ప్రతీ అడ్డమయిన హీరో కూడా ఫలానా సినిమా కోసం ఓ బ్రహ్మాండంగా బాడీ లాంగ్వేజ్ మారుస్తున్నానని ఓ తెగ ఊదరకొట్టేవారు. అబ్బో ఎంత మార్చాడో అని సినిమాకి వెళితే కుప్పిగంతులు తప్ప, ఓ ఊగిపోవడం తప్ప వేరే ఏమీ వుండేది కాదు.

ఛత్ బాడీ లాంగ్వేజీలు ఒఖ్ఖ సినిమావోళ్ళకేనా బ్లాగర్లకు వద్దా అనేసి అనిపించి ఆ అన్యాయాన్ని వెంటనే ఖండించాను. అప్పుడు నా నాలుక కొంచెం కరచుకున్నాను. ఫర్వాలేదు - మీరు సంతాపాలు తెలుపొచ్చు. ఎలాగయినా తెలుగు బ్లాగర్ల ఇజ్జత్ కాపాడాలనీ, బ్లాగుల్లో బాడీ లాంగ్వేజీ మొదలుపెట్టి సమస్త బ్లాగర్లకీ రోలు మోడలుగా అయిపోవాలనీ కంకణం కట్టేసా.

కంకణం అయితే కట్టుకున్నాను కానీ నిద్రమత్తులో వ్రాస్తున్నందువల్ల మాంఛి ఈడియాలు ఏమీ రావడం లేదు. అయినా దీనికోసం నేనొక్కడినే ఎందుకు కష్టపడాలని అనిపించింది. అందుకే కంకణం కట్టుకునే బాధ్యత నాదీనూ, సలహాలు ఇచ్చే బాధ్యత మీదీనూ. సరే, ఇక నిద్రొస్తోంది, బ్లాగుసేవ రేపు మళ్ళీ చేసుకుంటా కానీ అందాకా ఈ కంకణం గోడకు వున్న సీలకు తగిలిస్తా. శుభరాత్రి.

ఫన్నీ ఫణిబాబు గారు

ఇండియాలో తెలుగు నడక కార్యక్రమానికి ఫణిబాబు గారు వస్తారని నాకు ముందే AP మీడియా రాము గారు చెప్పారు. వారు ఆ కార్యక్రమానికి రావడం, రాము గారితోనూ, ఇతరులతో మాట్లాడుతుండటం అప్పుడు గమనిస్తూనే వున్నాను కానీ వారితో మాట్లాడటానికి తీరిక దొరకలేదు.

నడక అంతా అయిపోయిన తరువాత పివి జ్ఞానభూమి వద్ద సన్న వర్షం పడుతుంటే ఫణి గారూ, మా అల్లుడు రవీ ఒక దగ్గర షెల్టర్ తీసుకున్నారు. వారిని నేను గుర్తించాను కానీ వారు నన్ను గుర్తించారో లేదో అని నా గురించి వారికి చెప్పమని సైగల ద్వారా రవికి చెప్పాను. అప్పుడు వారు నాకేసి నవ్వుతూ చూసి ఆల్రెడీ గుర్తుపట్టానన్నట్లుగా సైగ చేసారు. తరువాత వారితో మాట్లాడటానికి సమయం చిక్కింది. మీరు ఏమనుకోకండీ - సరదాగా అంటున్నాను - మీరు పెద్ద పెద్ద విషయాలు వ్రాస్తారు - చూడటానికి పిట్టంత వున్నారే అని అన్నారు. అందరూ ఇలా అనుకుంటారనే 'పేరు గొప్ప - ఊరు దిబ్బ' అనే టపా వ్రాసాను. అయితే ఆ టపా వారు చదవనట్లున్నారు. పిట్ట కొంచెం - కూత ఘనం టైపు లెండి మనం అని సరదాగా అన్నాను.  

నిజానికి వారి ఫోటో నేను చూసి, గంభీరంగా పెట్టిన ఫేసూ చూసీ, చాలా భారీ విగ్రహం అని తలచి వారేదో ఆర్మీలో కల్నల్ గా పనిచేసి రిటైరయిన వారిలా వుంటారేమో అనుకున్నాను. అంతలేదు - అంత భారీ విగ్రహం కాదు :) ఆ విషయం అప్పుడే చెప్పి కౌంటర్ ఇద్దామనుకున్నాను కానీ కుదరలేదు :)) అందుకే ఇప్పుడు కౌంటర్ ఇస్తున్నాను!

అలా మేమిద్దరమూ ఆ సన్నటి వానలోనే తడుస్తూ బ్లాగాభిరామాయణం మాట్లాడుకున్నాం.  ఆ మాటల్లోనే వారు నెలకొల్పిన ఇంటింటికీ పుస్తకాలు అందించే పుస్తకాలయం మరియి వెబ్‌సైటు గురించి తెలిపారు. వారు పూణేలో వుంటారు కాబట్టి అది పూణే తెలుగు వాస్తవ్యులకు మాత్రమే ఉపయోగకరంగా వుంటుంది. నెలకు కొంత రుసుము కడితే ఎప్పుడూ రెండు పుస్తకాలు పోస్టులో తెప్పించుకుంటూ, ఇచ్చివేయవచ్చు. సైటులోకి వెళ్ళి దానికోసం సభ్యత్వం తీసుకోవడమూ, అలాగే తదుపరి మీకు ఏం పుస్తకాలు కావాలో సూచించడమూ చేయవచ్చు. ఎవరయినా పూణే వాస్తవ్యులు కనుక ఇది చదువుతున్నట్లయితే ఆ  సౌకర్యాన్ని ఉపయోగించుకోవడంపై ఆలోచించగలరు. 

వివరాలు: 

http://www.tenderleaves.com/

Email: phanibabu@tenderleaves.com

Phone: +91 9325508220

ఆ తరువాత ఆ చినుకుల్లో మేమందరం వేడివేడి టీ తాగుతూ కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నప్పుడు సుజాత గారు  "ఈ నడక కోసం పూణే అంత దూరం నుండి ఫణి బాబు గారు వచ్చారు" అని అంటే నేను సప్త సముద్రాలు దాటి వచ్చాను దీని కోసం అని ఫణి గారితో నేను పోటీ పడ్డాను. అవును కదా, మీరే ఎక్కువ దూరం నుండి వచ్చారు కదూ అన్నారు సుజాత గారు. అయితే ఫణిబాబుగారు ఆ నడక కోసం ప్రత్యేకంగా పూణే నుండి వస్తే నేనేమో ఎలాగూ ఇండియా వచ్చాను కాబట్టి పాల్గొనగలిగాను. సో, ఫణిబాబు గారే గ్రేట్ కదా.

మా ఆ మీటప్ ముచ్చట్లు - 1

ఆ రోజు ఆ రెస్టారెంటులో కాస్త వెనుకవైపు విడి ప్రదేశంలో అందరం సమావేశం అయ్యాము. ఆ మీటప్ నిర్వాహకులు మిస్టర్ S అంతకుముందు నన్ను సాదరంగా ఆహ్వానించి ఉత్సాహంగా పలకరించారు.  వారు ఉత్సాహంగా, సరదాగా వుండటంతో వారి వ్యక్తిత్వం వెంటనే నచ్చేసింది. కొద్ది సమయంలోనే వారు నాకు మంచి స్నేహితులయ్యారు. వారి పక్కనే నేను కూర్చొని వుండటంతో వారితో చక్కగా ఇంటరాక్ట్ అయ్యాను. పలు ప్రశ్నలు అడిగి సందేహాలు తీర్చుకున్నాను. ఈ జీవిత విధానంలో నేను వెయ్యాల్సిన తదుపరి అడుగులు ఏమిటో వారు సూచించారు. ఈ విషయాలపై తగు సలహాలు ఇచ్చి క్లుప్తంగా అన్నీ వివరించారు. ఇక్కడున్న వారిలో ఎవరెవరి ప్రాధాన్యతలు ఏమిటో, ఎవరెవరి ఆసక్తులు ఏమిటో చెప్పుకువచ్చారు. నేను బ్లాగర్ననీ ఇలాంటి విషయాలు కూడా కవర్ చేస్తుంటాననీ అందరికీ వెళ్ళడించాను. ఇలాంటివి వ్రాసేటప్పుడు ఎలాంటి జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలో మిస్టర్ S నాకు వివరించారు.

ఆ మీటప్ సహ నిర్వాహకురాలు Su కొద్దిగా ఆలస్యంగా వచ్చింది. ఆమె పుట్టినరోజు ఈ రోజు కాబట్టి అది ఆ రోజు సెలబ్రేట్ చేసుకోబోతున్నాం. అంతకు ముందే మా అందరి నెట్వర్కింగ్ సైటులో ఆమె మసాలా ఫోటోలు ముఖం లేకుండా చూసివున్నాను కాబట్టి ఈమె ముఖం చూడాలని ఉత్సాహంగా వున్నాను. 45 ఏళ్ళయినా కత్తిలా వుంది. ఆమె నాకు కొంత దూరంలో కూర్చొని వుంది కానీ నా చొంగ చూపులను గమనించినట్లుంది. దాంతో నన్ను అంతగా పట్టించుకోకపోవడంతో కొద్దిగా అసంతృప్తి చెందాను. ఇహ నేను కూడా ఆమెను పట్టించుకోనట్లుగా నటించాను.   సమావేశం చివర్లో కేక్ కట్ చేసిన తరువాత అందరిలాగా నేను కూడా షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చాను కానీ యథాపలంగానే తీసుకుంది. ప్చ్.

నా ఎదురుగా ఒక టీనేజ్ శాల్తీ కూర్చొనివుంది కానీ సమావేశం చివరివరకు ఆ శాల్తీ ఆడనా, మగనా అన్నది నిర్ధారించుకోలేకపోయాను. తను ఎదురుగ్గానే వున్నా, ఎంత ప్రయత్నించినా, నేనూ తనతో మాట్లాడినా కూడా నాకు తన జెండర్ అర్ధం కాలేదు! పేరు కూడా కంఫ్యూజింగుగానే వుంది. సమావేశం చివర్లో తను బాత్ రూముకి వెళుతున్నపుడు ఏ బాత్‌రూముకి వెలుతున్నారో చూసాను. మగ వాళ్ళ దాంట్లోకి వెళ్ళాడు.

నా ఎదురుగ్గానే కొద్దిగా పక్కన ఒక అమ్మాయి ఆమె మాస్టర్ కూర్చొని వున్నారు. ఆమె ఉత్సాహంగానే మాట్లాడినా నాకు పెద్దగా ఆమె అందం నచ్చకపోవడంతో లైట్ తీసుకున్నాను. ఆమె పేరు కూడా నాకు గుర్తుకులేదు. నా ఎదురుగ్గా కొంత దూరంలో C కూర్చున్నది. ఆమె మిస్ట్రెసుగా వ్యవహరిస్తూవుంటుంది. ఆమె తన చుట్టుపక్కల వారితో మాట్లాడుతూ అసలు కనీసం నా వైపు కూడా చూడలేదు. ఆమెతో కనీసం కళ్ళు కలుపుదామన్న ప్రయత్నాలు కూడా వ్యర్ధం అయ్యాయి. ఆమె చాలా బావుంటుంది. ఆమె యొక్క సెమి ఫోటోలు అంతకుముందే మా సైటులో చూసివున్నాను.

నా వైపే నాకు కొద్ది దూరంలో K కూర్చొని వుంది. ఆమె నాతో చాలా బాగా ఇంటెరాక్ట్ అయ్యింది. నా ప్రశ్నలకు ఓపికగా సమాధానాలు చెప్పింది. నా అవసరాలు కనిపెడుతూవచ్చింది. నన్ను చక్కగా గౌరవిస్తూ, నాకు తగిన ప్రాధాన్యతనిస్తూ మాట్లాడింది. ఆమె కూడా బాగానే వుంది. ఆ సమావేశంలో ఆమెతోనే ఎక్కువగా మాట్లాడాను. ఒక ఫ్యామిలీ మెంబర్ లాంటి ఆత్మీయత ఆమె వ్యక్తం చేసింది. ఆమెతో స్నేహం కలవడం నాకు సంతృప్తిని, సంతోషాన్ని ఇచ్చింది.

వచ్చిన వారిలో పై వారే నాకు ముఖ్యమయిన వారు. ఇతర మగవారు కూడా వచ్చారు కానీ నేను స్ట్రెయిటు మూడులోనే వున్నందున వారిని ఎక్కువగా పట్టించుకొలేదు. వారితో సాధారణ పరిచయాలు అయ్యాయి. మిస్టర్ D అనే పెద్ద మనిషి, మంచిమనిషి తన ఆరోగ్యం బావుండకపోవడంతో రాలేకపోయాడు. అంతకుముందు తనతో  ఈమెయిల్స్ నడిచాయి. ఫోనులో కూడా మాట్లాడాను. K అతనికి సబ్. ఆమె ద్వారా అతను ఈ సమావేశానికి రాలేనందుకు నాకు క్షమాపణలు తెలియజేసాడు. D ని చూసుకోనే బాధ్యతను ఇంకో సబ్ కి అప్పగించి K అతని రిప్రజెంటేటివుగా ఈ సమావేశానికి వచ్చింది.  

ఇహ మా సమావేశం సరదాగా జరిగింది. అది పెద్దల సమావేశం కాబట్టి ఎలాంటి చర్చలు వుంటాయో, ఎలాంటి జోకులు వుంటాయో మీరు అర్ధం చేసుకోవచ్చు. ఎటువంటి భేషజాలు లేకుండా అందరం మాట్లాడుకున్నాం. ఒక్క Su మాత్రమే నన్ను పట్టించుకోలేదు. C బ్యుజీగా వుండి నాతో కలవలేదు. ఇదివరకటి మీటప్పుల హైలైట్స్ సైడ్ లైట్స్ చెప్పారు. A ఈ సమావేశానికి రాలేకపోయింది. ఆమె నా ఎదురుగ్గా కూర్చున్న శాల్తీ ప్రియురాలు అట. గత మీటప్పులో ఫ్లాష్ చేసిందంట. అర్రే ఆమె వచ్చివుంటే బావుండేది అనుకున్నాను. మిస్టర్ S నాకు ఈ జీవన శైలి గురించి వివరిస్తూ తన పక్కనే వున్న K ను ఫ్లాష్ చెయ్యాల్సిందిగా ఆదేశించాడు. ఆమె తటపటాయించకుండా రెడీ అయిపోయింది కానీ మళ్ళీ మిస్టర్ S నే వద్దన్నాడు. ఆమె మాస్టర్ లేకుండా అలా చేస్తే అతను నొచ్చుకోవచ్చని వారించాడు. ప్చ్. దానికి నేనే కాదు K కూడా ఆశాభంగం చెందింది :)

సమావేశం మధ్యలో ఒక డ్రా తీసి గెలిచిన వారికి ఒక చిన్న వస్తువు బహుమతిగా ఇచ్చారు. అదో చిన్న స్పాంకింగ్ పరికరం లెండి. దాని ప్రత్యేకతలేమిటో చెప్పి ఎలా వాడాలో కూడా డెమో ఇచ్చారు. సమావేశం చివర్లో సు పుట్టినరోజుని కేక్ కట్ చేసి అందరం సెలబ్రేట్ చేసాము. ఆమె అందరికీ ధన్యవాదాలు తెలిపింది.  ఆ తరువాత అందరం వీడ్కోలు తీసుకున్నాం. కొంతమంది నా బ్లాగుల గురించి ప్రస్థావించి అభినందనలు చెప్పారు. అక్కడున్న వారిలో బ్లాగర్లు ఎవరూ లేరని అర్ధమయ్యింది. K నాకు హగ్ ఇస్తుండగా నేను తటపటాయించాను. ఆమె నా తటపటాయింపు గమనించి ఫర్వాలేదు, మీరు కూడా ఇవ్వచ్చు అని ప్రోత్సహించింది. అలాంటి హగ్గులు ఈ దేశాల్లో సాధారణమే అయినా నేను అలా సంకోచించడానికి ఒక చిలిపి కారణం వుంది. హ్మ్. అది మీకు ఎలా చెప్పేదబ్బా!   . . చాలా చాలా పెద్దవి ;) మొత్తానికి హగ్గిచ్చాను - కళ్ళు తేలవేసాను.

మిగతా విశేషాలు ఈ వారాంతం కానీ లేదా సోమవారం కానీ వ్రాస్తాను. A క్యాటగిరీ కబుర్లు మాత్రం మా గ్రూపుకే ప్రత్యేకం. త్వరలో అందులో వ్రాస్తాను. నేను చెప్పిన ఈ కబుర్లతోనే మా సమావేశాన్ని జడ్జ్ చెయ్యకండి. ఇంకా కొన్ని మంచి విషయాలు వున్నాయి. అవి తెలుసుకునేదాకా ఆగండేం. 

నా సూక్ష్మ బ్లాగింగ్ టపా ఇది

ఇకపై ఏవయినా చిన్న చిన్న విషయాలు చెప్పడానికి టపాలను ఉపయోగించకుండా ఈ టపాలోని కామెంటు సౌకర్యాన్ని అందుకుగాను ఉపయోగించుకుంటాను. నా బ్లాగులో ఈ టపాకు లింక్ కూడా ఇస్తాను.

ఖలేజా ఫస్ట్ రిపోర్ట్

... గ్రేట్ ఆంధ్రాలో వచ్చింది. నిజమో కాదో గానీ స్టొరీ లైన్ కొంతవరకు అవతార్ లా వుంది.
 
http://greatandhra.com/ganews/viewnews.php?id=24078&cat=1&scat=4

వీవెనుడి నవ్వందం

నవ్వు + అందం = నవ్వందం - సువర్ణ దీర్ఘ సంధి.

నిజానికి 'స'వర్ణదీర్ఘ సంధి వుంటుంది కానీ 'సు'వర్ణదీర్ఘ సంధి అంటూవుండదు. 8,9 తరగతుల్లో సంధులు చెప్పమంటే పొరపాటున మా క్లాసుమేటు పేరు సువర్ణ కలిపి అలా చెబితే క్లాసు అంతా ఘొల్లున నవ్వేది. సంధుల మీద రకరకాల ప్రయోగాలు చేస్తూ ప్రతీదాన్నీ సువర్ణదీర్ఘ సంధి అంటుంటాను. పైది కూడా అలాంటిదే. 

సరే అసలు విషయానికి వద్దాం. కూడలి నిర్వాహకులు వీవెన్ అందరికీ సుపరిచితమే కదా. వారి ఫోటో తొలిసారి ఏదో పత్రికలో చూసాననుకుంటా. ఆ ఫోటో అంత బావోలేదు. ఆదిమ మానవుడికి దగ్గర్లో వున్నారు ఆ ఫోటోలో. ఆ తరువాత కూడా వేరే ఫోటో లేనట్లు అదే ఫోటో మళ్ళీ పత్రికల్లో రిపీట్ అయ్యింది. ఈ-తెలుగు గ్రూపు ఫోటోల్లో చూస్తుండేవాడిని కానీ గుంపులో గొవిందాలాగా వుండేవారు.

కొంతకాలం తరువాత ఒకసారి వారికి ఫోను చేసి మాట్లాడాను. కట్టె, కొట్టె, తెచ్చె అన్నట్లుగా ముక్తసరిగా, పొడిపొడిగా మాట్లాడారు. కూడలి నిర్వాహకులు కదా బాగానే అనర్గళంగా మాట్లాడుతారేమో అనుకున్న నాకు అసంతృప్తి కలిగింది. అలా మాట్లాడేవారితో ఎక్కువసేపు ఏం మాట్లాడుతాం. మాట్లాడాల్సింది మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేసాను. కొన్ని సార్లు మామధ్య ఈమెయిళ్ళు నడిచినా అవికూడా క్లుప్తంగానే వుంటుండేవి. 

ఇండియాలో జరిగిన తెలుగుబాట కార్యక్రమంలో వారిని కలిసే అవకాశం దొరికింది. బాగానే వున్నారే, ఫోటోల్లో అలా పడ్డారేంటీ అనుకున్నాను. ఈ-తెలుగు వారి కొత్త తెల్ల టీషర్ట్ వేసుకొని వున్నారు కాబట్టి కూడా ఫోటోల్లోకంటే చక్కగా అనిపించారు. వారిది ఫోటోజెనిక్ ఫేస్ అయ్యుండకపోవచ్చు అని అనుకున్నాను. వారితో ఎక్కువసేపు మాట్లాడే అవకాశం దొరకలేదు. ఆ కార్యక్రమంలో అక్కడక్కడా క్లుప్తంగానే  మాట్లాడుకోగలిగినా ఆ కాస్సేపూ చక్కగా మాట్లాడుకున్నాం.   వారి నవ్వు నచ్చింది నాకు. చక్కగా నవ్వుతారు వారు. అంటే వారు నవ్వితే వచ్చే ధ్వని బావుంటుంది. వారితో ఎక్కువసేపు మాట్లాడ లేకపోయాను కాబట్టి, వేరే విశేషాలు ఏమీ లేవు కాబట్టి వారి గురించి ఎక్కువగా వ్రాయలేకపోతున్నాను. 

తలనొప్పిగా వుంది బాస్

నిన్న సాయంత్రం ఒక  మీటప్ కి వెళ్ళాను. అక్కడ సెర్వర్ డ్రింక్స్ ఏమయినా కావాలా అని అడిగితే ఫ్రూట్ జ్యూస్ ఏమున్నాయి అని అడిగాను. నా ఎదురుగా కూర్చున్న అమ్మాయి నాకేసి విచిత్రంగా చూసినట్లు అనిపించింది. ఓ, అలా పళ్ళ రసాలు తాగడం ఈ మీటింగుల్లో సభ్యత కాదేమోనని ఎందుకయినా మంచిదని ఓ హనికెన్ బీర్ అర్డర్ చేసాను. అది తాగినప్పుడు బాగానే వుంది కానీ ఇంటికి వచ్చాక తలనొప్పి పట్టుకుంది.

ఇదివరలో గజతాగుబోతును కాకపోయినా చిరుతాగుబోతుగా వుండేవాడిని. ఇప్పుడు బీర్ కూడా హరాయించుకోలేకపోతున్నానా అనిపిస్తోంది. బహుశా నేను వాడే మెడిసిన్ కీ, ఆల్కాహాలుకీ పడక తలనొప్పి వచ్చి వుంటుంది. ఆ మెడిసిన్ వాడుతున్నప్పుడు ఆల్కహాల్ తీసుకోవడం ప్రమాదకరం కాకపోయినా వాడకపోవడం మంచిది అని సూచన వుంటుంది.

ఇంకా తలనొప్పి పూర్తిగా తగ్గలేదు కానీ నెమ్మదిగా తగ్గుతున్నట్లుంది. ఇవాళ జయ, మధు మరియు సుమంత్ మాట్లాడి వారి వ్యవహారం సెటిల్ చెయ్యాల్సివుంది కానీ ఈ తలనొప్పితో వాళ్లతో ఏం మాట్లాడగలను? అసలే మా సుమంత్ చెప్పిందే చెప్పి, సాగదీసి, సాగదీసి బేజా ఫ్రై చేస్తాడు. ఇవాళ ఒక ప్రత్యేకమయిన టపా వ్రాయాల్సివుంది కానీ అదీ వాయిదా వేస్తాను.

నాది మామూలు తలనొప్పేకానీ నాకేం సంతాప సందేశాలు పంపించకండి, ఏం.

ఆ కథ ఈ మలుపు తిరిగింది

రియాలిటీ బ్లాగింగ్ ఈ సమస్య మీద చేస్తూ ఎప్పటికప్పుడు మీకు తాజా వివరాలు అందిస్తూవుంటాను.

ముందు ఇది చదవండి, తరువాత ఇది చదవండి.

జయ భర్త పేరు మధు అనుకుందాం. నిన్న మధు నాకు ఇండియా నుండి ఫోన్ చేసాడు. అతని దగ్గరి నుండి ఫోన్ రావడం ఊహించలేదు నేను. తను నాకు ఫోను చెయ్యడం ఇదే ప్రధమం.  తన బావమరిది మరణించాడు కదా, దాని గురించి అయివుంటుంది అనుకున్నాను కానీ కాదు. సుమంతుతో విసిగిపోయాననీ, వాళ్ళిద్దరూ బయట యధేఛ్ఛగా తిరుగుతుంటే పరువు మంట కలుస్తున్నదనీ, ఇంతవరకూ ఆగాను కానీ ఇక ఓపిక పట్టననీ చెప్పుకువచ్చాడు. అతడి పరువునూ బజారుకి ఈడుస్తాననీ ఇంకా ఏవేవో చెప్పుకువచ్చాడు. 2GB ల ఫోను మాటలు రికార్డు చేసాననీ అవన్నీ బయటపెట్టి సర్వ నాశనం చేస్తాననీ చెప్పాడు. చివరి సారిగా మీతో ఈ ప్రయత్నం చేస్తున్నాననీ ఇప్పుడు కూడా ఇక వినకపోతే తాను చచ్చినా బ్రతికినా అవన్నీ బయటపెట్టే ఏర్పాట్లు చేసాననీ చెప్పాడు. భార్య జయతో కూడా మాట్లాడించాడు. సమస్యలు ఉధృతమవుతున్నాయి కనుక సుమంతుని ఇక కలవద్దని చెప్పమంది. అసలే తమ్ముడు చనిపోయిన బాధలో వుంటే మళ్ళీ ఈ సమస్యలు భరించలేను అంది. సుమంతుతో మాట్లాడి చెబుతానని, అతనికి సర్ది చెప్పే ప్రయత్నం చేస్తాననీ చెప్పాను.

 

ఇవాళ సుమంతుతో మాట్లాడాను. మధు బెదిరింపులన్నీ చెబుతూ నీకు తీవ్ర సమస్యలు ఎదురయ్యే అయ్యే పరిస్థితి వుందని హెచ్చరించాను. మధు అలా చేస్తే నేను కూడా ప్రతీకారం తీర్చుకుంటా అని డాంబికాలు పలికినా నెమ్మదిగా పరిస్థితి అర్ధం చేసుకున్నాడు. ఇలాంటి పరిస్థితిలో జయ విడాకులు తీసుకొని ఆ ఇంట్లోంచి బయటపడటమే ఉత్తమమని చెబితే అతను కూడా కన్విన్స్ అయ్యాడు. తమని మధుని అర్ధం చేసుకోవాల్సిందిగా వీలయినంతవరకు ఒప్పించమనీ, అది కుదరకపోతే అతనితో జయ విడాకులు తీసుకోవడమే దారి అని నాకు చెప్పాడు.

మధు మనస్సు ఎందుకు ఇంతగా అకస్మాత్తుగా విరిగిందో చెప్పాడు. శ్రీను భౌతిక కాయాన్ని మేము వచ్చేంతవరకు ఆగకుండా 12 గంటలలోపే మధు దహనం చేయించాడని, వస్తూ, వస్తూ ఎన్నిసార్లు ఫోను చేసినా మధు ఎత్తలేదనీ చెప్పాడు. అక్కడికి వెళ్ళాక శవదహనం వాళ్ళకోసం ఆపనందుకు మధుతో గొడవపడ్డాడంట. శ్రీను చివరి ఘడియల్లో ఎంతో సహాయం చేసాననీ, దగ్గర వుండి చూసుకున్నా అనీ, మధు ఏ విధంగానూ సహాయపడలేదనీ, అతని వల్ల ఇప్పుడు దహనం ముందు మిత్రుడిని చూసుకోకుండా అయ్యిందని నా దగ్గర వాపోయాడు.

మళ్ళీ మధుకి ఫోన్ చేసి సుమంత్ స్టాండ్ చెప్పాను. సుమంతుకి ఏది వీలయితే అది చేసుకొమ్మనమని చెప్పాడు. తాను మాత్రం తగ్గేది లేదన్నాడు. అంతదూరం ఈ కొట్లాటలు, గొడవలు ఎందుకుగానీ వారిద్దరినీ కొద్దిగా అర్ధం చేసుకొని వదిలెయ్యండీ అని చెప్పాగానీ ససేమిరా కుదరదన్నాడు. మరి జయ మీకు విడాకులు ఇస్తే ఓకేనా అని అడిగాను. విడాకులు కావాలంటే ఇస్తాననీ, అదే పద్ధతిగా వుంటుందని అన్నాడు. సుమంత్ మీద అంత ఇష్టం వున్నప్పుడు జయ ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోవాలని చెప్పాడు. 

జయతో మాట్లాడాను. మొగుడూ, లవరూ ఇద్దరూ తగ్గేట్లుగా లేరనీ, సమస్యలు ఉధృతమయేటట్లు వున్నాయనీ ఇద్దరం అవగాహనకు వచ్చాం. అలాంటప్పుడు తను పద్ధతిగా విడాకులు తీసుకొని బయటకి వెళ్ళడమే ఉత్తమమని చెప్పాను. అంత ధైర్యం తాను చెయ్యలేనన్నది. పిరికివారికి ప్రేమించే హక్కు వుండదన్నాను. తాను పిరికిదానినే అని తన ఇబ్బందులు చెప్పుకువచ్చింది. తను బయటకి వస్తే సమస్యలు ఇంకా ఎక్కువవుతాయనీ, సుమంత్ కుటుంబం, అతని ఇద్దరు ఆడపిల్లలూ ఇబ్బందులు పడతారనీ చెప్పింది. ఇప్పుడు తమ్ముడు శ్రీను యొక్క ఎదిగిన ఇద్దరు ఆడపిల్లల బాధ్యత కూడా తన మీదే పడ్డదనీ చెప్పింది. అలాగే తన ఇద్దరు అబ్బాయిలు కూడా ఇబ్బందుల్లో పడతారు కాబట్టి ఇంతమందికి ఇబ్బంది పెట్టి, ఈ వయసులో అంత సాహసం చేయలేననీ, తన ఆరోగ్యం కూడా బావుండటం లేదనీ, దానికి బదులుగా సుమంత్ మీద వున్న తన ప్రేమని చంపేసుకుంటాననీ చెప్పింది. 

తాను భర్తతో ఎందుకు నాకు ఫోన్ చేయించిందో కూడా చెప్పింది. కొన్ని నెలల క్రితం ఆమెతో ఫోనులో నేను మాట్లాడినప్పుడు ఇటు భర్త వినకా, అటు లవరూ వినకా ఈ మనోవేదనతో చావాలనిపిస్తోందని చెప్పుకువచ్చింది.  మరీ పరిస్థితి అంత దూరం వెళితే నాకు చెప్పకుండా ఎలాంటి అఘాయిత్యం చేసుకోవద్దని గట్టిగా చెప్పి మాట తీసుకున్నాను. ఆ మాట ఇప్పుడు గుర్తుకుచేసి అందుకే మీతో మాట్లాడాలనుకున్నాననీ, పరిస్థితులు బాగా విషమించాయనీ,  ఇప్పుడు సుమంతు నేను విడిపోవాల్సిందేననీ,  మీ ఫ్రెండు మీరు చెబితే వింటాడనీ, ఎలాగయినా సుమంతుని ఇక తనతో కాంటాక్ట్స్ పెట్టుకోకుండా కన్విన్స్ చేయమనీ ప్రాధేయపూర్వకంగా చెప్పింది.

రేపు సుమంతుకి ఫోన్ చేసి, పరిస్థితిని అంతా అర్ధం చేయించి ఇక మీకు దూరంగా వుండమని, మీ ప్రేమని దూరం చేసుకొమ్మని వీలయినంతగా కన్విన్స్ చేస్తాననీ జయకు హామీ ఇచ్చాను. రేపు సుమంతుతో మాట్లాడి మళ్ళీ అప్‌డేట్ ఇస్తా అన్నాను.

పిరికివారికి ప్రేమించే హక్కు లేదు. ఆ సంగతి జయ బాగానే అర్ధం చేసుకున్నది కాబట్టి ఇక సుమంతుకి కూడా నచ్చజెప్పి వారిద్దరిని దూరం చెయ్యడమే నా ముందున్న కర్తవ్యం. మరి నేను చెప్పింది వింటాడా వినడా, విన్నా ఎన్ని రోజులు వింటాడు, వినకపోతే తదుపరి పర్యవసనాలు ఏమిటి అన్నది ముందు ముందు చూద్దాం. మీకు ఎప్పటికప్పుడు తాజా అప్‌డేట్స్ ఇస్తూనేవుంటాను.